„ფაიერ ფორსის“ დასასრული იწყება: ოგუნის ემოციური გმირობა ეპიზოდში „სამყაროს ცენტრში“

შინრა, ირისი და შო გასულ კვირას Evil Raffles I-თან შეტაკების შემდეგ დაკარგულები არიან, რის გამოც რაზმი 8 იძულებულია, გაერთიანდეს როგორც ძველ მეგობრებთან, ისე ყოფილ მტრებთან, რათა ამატერასუს გენერატორთან თეთრ მოსასხამებთან ბრძოლა გამართოს. გასულ კვირას გამართული, ოდნავ ნაჩქარევი, მაგრამ შთამბეჭდავი ბრძოლის შემდეგ, ნათელია, რომ „ფაიერ ფორსი“ სრულად შევიდა ფინალურ ეტაპზე. ეპიზოდი „სამყაროს ცენტრში“ ნამდვილად გაგრძელებული კულმინაციური დაპირისპირების პირველ ნაწილს ჰგავს, რომელიც სერიალს საბოლოო დასასრულამდე მიიყვანს. ამგვარად, სიუჟეტის იმ ბოლო წერტილში ვიმყოფებით, სადაც ჩვენს პერსონაჟებს საშუალება ექნებათ, გააანალიზონ, თუ რა მოვლენებმა მიიყვანა ისინი აქამდე, დაფიქრდნენ თავიანთ მეგობრობასა და მეტოქეობაზე ერთმანეთთან, და ჩაერთონ ყველა იმ პროგნოზირებად, მაგრამ დამაკმაყოფილებელ ნაბიჯში, რაც ხანგრძლივი ანიმეს დასრულებას თან ახლავს. მაგალითად, ეროუ სრულად შეუერთდა გმირთა გუნდს, რაც სასიამოვნოა, თუმცა ეპიზოდის რეალური ყურადღება ბოლო წუთს შემოერთებულ სხვა ახალწვეულზე გადადის – ეს ოგუნია. ოგუნი ყოველთვის მომწონდა, როგორც იმიტომ, რომ ის შონენ საბრძოლო ანიმეში (ან ნებისმიერ ანიმეში, ამ მხრივ) შავკანიანთა ღირსეული წარმომადგენლობის იშვიათი მაგალითია, ისე იმიტომ, რომ ის უბრალოდ გულწრფელად საყვარელი და სანდო მეორეხარისხოვანი პერსონაჟია. მისი ბევრი არაფერი გვინახავს მას შემდეგ, რაც ჯგუფი საზღვარგარეთ გაემგზავრა და მოლაპარაკე ცხოველებს შეხვდა. ამ კვირაში ოგუნი უზრუნველყოფს ძალზედ დასაფასებელ ემოციურ ბირთვს, რომელიც აბალანსებს აპოკალიფსურ ატმოსფეროსა და სანახაობრივ სცენებს. მართალია, ვფიქრობ, რომ ვრცელი ფლეშბეკი, რომელიც ოგუნს, არტურს და შინრას აკადემიის დღეებში მეგობრობას აჩვენებს, ამდენად გვიან გამოჩენილი, ცოტა მოუხერხებლად გამოიყურება. ალბათ უფრო ლოგიკური იქნებოდა, ოგუნი გამოჩენილიყო და არტურთან ერთად ძველი ამბები გაეხსენებინა შინრას გასული კვირის „მხსნელის რეჟიმის“ დიდ მომენტამდე. ეს დაეხმარებოდა მაყურებლისთვის შეხსენებას, თუ რამდენად გარიყული იყო ის ადრე და ხაზს გაუსვამდა მისი საბოლოო, აბსურდული გაძლიერების კონტრასტს. მიუხედავად ამისა, მართლაც სასიამოვნოა, რომ კიდევ ერთხელ ვიხილეთ „ძველი კარგი დრო“, სანამ რეალობას ყოველდღიურად ამახინჯებდნენ და ანადგურებდნენ სვეტები და სხვა მოვლენები. ოგუნი ასევე ცენტრალურ ადგილს იკავებს ქარონთან ბრძოლაში, რაც ოგუნისთვის მართლაც მყარი პერსონაჟის მომენტი აღმოჩნდება, მიუხედავად იმისა, თუ რამდენად ცუდად აგებს ის საბოლოოდ. ეს არის როგორც ძალიან უცნაური, ასევე გულთბილი, როდესაც ოგუნი ამაყად აცხადებს, რომ მისი წინაპარი, რეგის მოყვარული გემის კაპიტანი, რომელმაც ყველაფერი გარისკა, რათა კატაკლიზმის დადგომისას საზღვარგარეთელი იმიგრანტები იაპონიაში გადაეყვანა, არის მიზეზი, რომ კაცობრიობის ამდენი საგვარეულო დღემდე გადარჩა. ის ფაქტი, რომ ოგუნის დამარცხება ძირითადად დროის მოგების ტაქტიკა იყო, რათა ჰინავას შანსი მისცემოდა, თოფიდან გასროლით ქარონისთვის დიდი ნაწილი მოეგლიჯა, ასევე მეტ-ნაკლებად გამართლებულია. ეს ხელოვნურია, რა თქმა უნდა, მაგრამ შონენ საბრძოლო ანიმე ბოლო თავებში აუცილებლად ეცდება, ხაზი გაუსვას გუნდური მუშაობისა და მეგობრობის ძალას ბოროტმოქმედების მიმართ. მთლიანობაში, ეს არ იყო „ფაიერ ფორსის“ ყველაზე შთამბეჭდავი ეპიზოდი, მაგრამ ის გასული კვირისასთან შედარებით უფრო თანმიმდევრული იყო და მე უფრო მეტად დამარწმუნა, რომ ეს კულმინაციური არკა საბოლოოდ დამაკმაყოფილებელი იქნება. სინამდვილეში, ნებისმიერი ეპიზოდი, რომელიც ოგუნს მეტ ეკრანულ დროს აძლევს, რათა თავისი ძალა გამოავლინოს და მაყურებელი მოხიბლოს, კარგი იქნება. არ ველოდები, რომ ის ცხოვრებას შეცვლის ან ჩემნაირ ხანდაზმულ კრიტიკოსებს ატირებს, მაგრამ თუ „ფაიერ ფორსი“ უბრალოდ შეძლებს ბოლო შვიდი წლის გიჟური თავგადასავლების დასრულებას მყარი „პოპკორნ-გასართობის“ ერთი ბოლო გაელვებით, იმედგაცრუებული არ დავრჩები.