ფილმის გარემოს შეუძლია ჰორორის წარმატება ან მარცხი განსაზღვროს, და ამერიკის პატარა ქალაქები უამრავი კლასიკური საშინელებათა ფილმის იდეალური სახლი გახდა. ურბანული გარემოსგან განსხვავებით, რომელსაც გარკვეული სიმკაცრე ახასიათებს, ამერიკის პატარა ქალაქები საშინელებათა ისტორიებისთვის შეუმჩნეველი ადგილია. სწორედ ამიტომ არის ის ასეთი ეფექტური კინოგარემო. ქალაქური ჰორორი დანაშაულის შიშზეა დაფუძნებული, პატარა ქალაქის ჰორორი კი უდანაშაულობის დაცემაზეა. გამჭრიახ ჰორორის რეჟისორებს შეუძლიათ შექმნან ისტორიები, რომლებიც არა მხოლოდ უამრავ შიშის მომენტს შეიცავს, არამედ პატარა ქალაქების იდეოლოგიის კომენტარსაც გვთავაზობს. ამერიკის პატარა ქალაქებს უამრავი საიდუმლო აქვს, რომელიც შესაფერისი ჰორორ ისტორიის მიერ გამოსაყენებლად ელოდება. სლეშერები ხშირად იყენებენ პატარა ქალაქებს გარემოდ, მაგრამ მხოლოდ საუკეთესოები აკეთებენ ამას სწორად. ეს არ ნიშნავს, რომ პატარა ქალაქის ყველა ჰორორი ერთნაირია. არსებობს გასაკვირი მრავალფეროვნება, სამეცნიერო ფანტასტიკის მონსტრების ფილმებიდან დაწყებული, ძველმოდური მოჩვენებების ისტორიებით დამთავრებული, და ყველაფერი ამ ორს შორის. მიუხედავად შესრულებისა, პატარა ქალაქის ჰორორს, როგორც წესი, ერთი და იგივე თემები ახასიათებს. მიუხედავად იმისა, რომ ჰორორის უმეტესობა მთლიანად გამოგონილია, „ქალაქი, რომელსაც მზის ჩასვლის ეშინოდა“ (The Town That Dreaded Sundown) რეალურ მკვლელობათა სერიას ასახავს. 1940-იანი წლების ბოლოს ტექსარკანაში განვითარებული ეს პროტო-სლეშერი გულისხმობს საზარელი, გაუხსნელი მკვლელობების სერიას, რომელმაც ქალაქი შეძრა და შეაშინა. მასში მთავარ როლს ოსკაროსანი ბენ ჯონსონი ასრულებს, მაგრამ ის ძირითადად დაბალბიუჯეტიან, ექსპლუატაციურ ფილმად არის ცნობილი. „ქალაქი, რომელსაც მზის ჩასვლის ეშინოდა“ ნამდვილად უხეშია, მაგრამ ის სრულყოფილად ასახავს პატარა ქალაქის ჰორორის არსს. რეალური შემთხვევა ერთდროულად არის გამოკვლეული და მითოლოგიზებული, და ის ფაქტსა და ფანტასტიკას შორის ზღვარზე გადის. სლეშერ ფილმები ჯერ კიდევ ეძებდნენ თავიანთ ადგილს, და „ქალაქი, რომელსაც მზის ჩასვლის ეშინოდა“ დაეხმარა გარკვეული თემების განმტკიცებაში. „შეშლილები“ (The Crazies) ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ჰორორ რიმეიქთაგანია, რომელიც რეალურად უკეთესია ვიდრე მისი წინამორბედი. მშვიდ ქალაქს მოულოდნელად თავს ესხმიან ზომბები, და მთავრობა ჩამოდის ტერიტორიის კარანტინში მოსაქცევად, სანამ ინფექცია გავრცელდება. ჯორჯ რომეროს ორიგინალური 1970-იანი წლების ფილმიც კლასიკაა, მაგრამ 2010 წლის რიმეიქი შიშის დონეს ზრდის. ჰორორი და მოქმედება ერთმანეთშია შერეული, და ეს ძალადობრივი და ცინიკური გამოცდილებაა. „შეშლილები“ ისეთი ისტორიაა, რომელიც მხოლოდ ამერიკის პატარა ქალაქში მუშაობს, რადგან ის ფიქციური ოგდენ მარშის იზოლაციას თავის სასარგებლოდ იყენებს. ის დღემდე შეუფასებელ ჰორორ ფილმად რჩება და 2010-იანი წლების ზომბი-ბუმის ერთ-ერთი საუკეთესო მაგალითია. დონ კოსკარელის დამოუკიდებელი ჰორორის კლასიკა, „ფანტაზმი“ (Phantasm), არ ჰგავს არაფერს, რაც ჟანრში მანამდე არსებობდა. ნორჩი თინეიჯერი, რომელიც პატარა ორეგონის ქალაქში ცხოვრობს, იწყებს უცნაური ამბების შემჩნევას მეზობლების გარშემო და ეჭვობს, რომ შემზარავი სასაფლაოს თანამშრომელი შეიძლება იყოს დამნაშავე. რაც ტიპურ საშინელებათა ფილმად იწყება, წმინდა ტერორის ფანტასტიკურ დაღმასვლად იქცევა. „ფანტაზმმა“ ოთხი გაგრძელება წარმოშვა 1988-დან 2016 წლამდე. „ფანტაზმმა“ წარმოგვიდგინა გრძელი კაცი (Tall Man), კლასიკური ჰორორის ბოროტმოქმედი, რომელმაც ფანთა ბაზა შეიძინა. თავად ფილმი აღსანიშნავია თავისი ფანტაზიითა და გაკვირვების უნარით, და ის კოშმარს ჰგავს. ფილმის პატარა ქალაქის გარემო გადამწყვეტია სიუჟეტისთვის და ის განზრახ უპირისპირებს გარემოს ერთფეროვნებას მისი ჰორორის შეუზღუდავ ფანტაზიას. „ბლოტი“ (The Blob) და მისი რიმეიქი ორივე პატარა ქალაქებში ვითარდება, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ ორიგინალი საყვარელი სამეცნიერო ფანტასტიკა იყო, რიმეიქი საზარელი ჰორორია. კალიფორნიის განმარტოებულ ქალაქში მცხოვრები საშუალო სკოლის მოსწავლეების ჯგუფი აღმოაჩენს ხორცის გამდნობ ჟელატინისებრ არსებას და უნდა შეაჩერონ ის, სანამ ყველას არ შთანთქავს. რიმეიქი იყენებს ორიგინალის სიუჟეტს, მაგრამ ათანამედროვებს მის შიშის მომენტებს 80-იანი წლებისთვის. ფილმის მკვლელობები დასამახსოვრებელია თავისი მუცლის ამრევი ეფექტებით, და რიმეიქი ზუსტად აჩვენებს, რა ემართება სათაურში მოხსენიებული ლორწოს მსხვერპლს. „ბლოტი“ მოგვითხრობს ნარატივს „არავინ უსმენს თინეიჯერებს“, და ახალგაზრდებს მათივე მეზობლები გარეშე პირებად მიიჩნევენ. ის შეიძლება დიდ ქალაქშიც მომხდარიყო, მაგრამ მისი პატარა ქალაქის გარემო კიდევ უფრო შემზარავია. ტობ ჰუპერის ადაპტაცია სტივენ კინგის „სალემის ხვედრისა“ (Salem's Lot) ლეგენდარული მწერლის ნამუშევრების ერთ-ერთი საუკეთესო ადრეული ინტერპრეტაციაა. მწერალი ბრუნდება თავის იდილიურ მშობლიურ ქალაქში უახლესი რომანის დასაწერად, მხოლოდ იმის აღმოსაჩენად, რომ უძველესი ვამპირი ჩრდილებიდან იწყებს ქალაქის ხელში ჩაგდებას. თანამედროვე გოთიკური საშინელება, „სალემის ხვედრი“ საოცრად კომპეტენტურია სატელევიზიო ფილმისთვის. ქალაქი სავსეა მდიდარი პერსონაჟებით და ის ამერიკის პატარა ქალაქის როგორც რეალისტურ, ასევე იდეალიზებულ ხედვას წარმოადგენს. ვამპირის მითოსის შემზარავი ინტერპრეტაციები ახალია, მაგრამ ნაცნობი, და ფანჯრის სცენა ალბათ ყველაზე საშიში მომენტია ვამპირულ კინოში. არსებითად, „სალემის ხვედრი“ 70-იანი წლების ამერიკული პატარა ქალაქის ნელი სიკვდილზეა. ჯონ კარპენტერის მიერ „ჰელოუინში“ პატარა ქალაქების შემზარავად წარმოჩენიდან რამდენიმე წლის შემდეგ, მან ეს კიდევ ერთხელ გააკეთა „ნისლში“ (The Fog). კალიფორნიის თვალწარმტაცი სანაპირო ქალაქი სქელ ნისლშია ჩაფლული და მისი მაცხოვრებლები იძულებულნი არიან გაუმკლავდნენ თავიანთი დასახლების ბნელ ისტორიას. გახსნის მოჩვენებათა ისტორიის თხრობიდან მის უცნაურ დასასრულამდე, „ნისლი“ კლასიკური ჰორორის ზღაპარია. ფილმი ვიქტორიანული ეპოქის მოჩვენებათა ზღაპრებს მოგვაგონებს, მაგრამ მას თანამედროვეობის ელემენტები აქვს, რომლებიც