„Pillion“ არაერთი თვალსაზრისით არის არაკონვენციური სასიყვარულო ისტორია. ზოგიერთი ასპექტი აშკარაა — მიუხედავად იმისა, რომ სექსუალური სცენები არ არის უფრო ექსპლიციტური, ვიდრე, მაგალითად, „Heated Rivalry“-ის ეპიზოდი, მათი „კინკი“ ბუნება ფილმის გეი სექსის სცენებს საკმაოდ თამამად აქცევს. (რამდენი ფილმი გინახავთ, სადაც ჯგუფური სექსი რომანტიკულ ჟესტად არის წარმოდგენილი?) სხვა ასპექტები უფრო დახვეწილი, მაგრამ არანაკლებ რადიკალურია, რადგან სცენარისტი-რეჟისორი ჰარი ლაითონი მორცხვი მამაკაცის ისტორიას იყენებს, რომელიც ვნებიან, ემოციურად მიუწვდომელ ბაიკერზე გიჟდება, რათა გააფართოოს ცნება იმისა, თუ რას შეიძლება ნიშნავდეს „ბედნიერად ცხოვრება მარადისობის განმავლობაში“. როდესაც კოლინს (ჰარი მელინგი) პირველად ვხვდებით, ის აშკარად უბედურია. სიტუაცია შეიძლება უარესიც ყოფილიყო – მისი მშობლები, პეგი (ლესლი შარპი) და პიტი (დუგლას ჰოჯი), იღებენ მის სექსუალობას, პეგი კი შვილს მოუხერხებელ „ბრმა პაემნებსაც“ უწყობს, როგორიც ფილმის დასაწყისშია ნაჩვენები. მაგრამ, მამასთან ერთად ბარბერშოპ კვარტეტში სიმღერის გარდა, ამ მოუხერხებელ და პასიურ მამაკაცს ცხოვრებაში ბევრი არაფერი აქვს მოსალოდნელი. ის სახლში ცხოვრობს, ნამდვილი მეგობრები არ ჰყავს და უმნიშვნელო სამუშაოზე მუშაობს, პარკირების ჯარიმების წერით. მას სასწრაფოდ სჭირდება რაღაც მღელვარება და ის შობის ღამეს, ადგილობრივ პაბში ჩნდება – მაღალი, გამოძერწილი და ტყავში გამოწყობილი. რეი (ალექსანდრ სკარსგარდი) ამ გარეუბნის ბარში არ ეკუთვნის. ის არსად ეკუთვნის, გარდა ტომ ფინლანდელის ნახატების ჰიპერმასკულინური ფანტაზიის სამყაროსი. რეი მიმზიდველია, საეჭვოდ მიმზიდველი, და კოლინი დაბნეულია, როდესაც რეი ეუბნება, რომ მასთან მეორე ღამეს ქალაქის მოედანზე უნდა შეხვდეს. რამდენიმე წუთში კოლინი უკვე მუხლებზეა და ლაითონი რეის შარვლის ელვის გახსნას გულის ამაჩუყებელი, მოლოდინით სავსე მსხვილი კადრით იღებს. ისევ, ოდნავ დაბნეული კოლინი უბრალოდ მიჰყვება ამ ყველაფერს, სანამ რეის საწოლის ძირში არ დაიძინებს და ვერცხლის ჯაჭვს ატარებს, რომელიც ბოქლომით არის მორთული და რეის სუბმისივად აღნიშნავს. ფილმის ყველაზე ტრანსგრესიულ ელემენტებს ჯანსაღი საფარი აქვთ, რაც ირონიულად გამოიყურება, სანამ არ გაირკვევა, რომ ლაითონს ნამდვილად სჯერა, რომ ეს სექსუალური გამოხატვის ლეგიტიმური, თუნდაც რომანტიკული ფორმებია. ეს სცენები პროვოკაციული უნდა იყოს და ყველაზე ღია გონების მაყურებლის გარდა ყველას გამოწვევას წარმოადგენს, გააფართოვონ თავიანთი წარმოდგენები იმის შესახებ, თუ როგორი შეიძლება იყოს მოსიყვარულე ურთიერთობა. ამავე დროს, არის მომენტები, რომლებიც უდავოდ ტკბილია. ურთიერთობის დასაწყისში რეი ეუბნება კოლინს, რომ მას აქვს „ერთგულების უნარი“, კომენტარი, რომელსაც კოლინი ამაყად იმეორებს ყველასთვის, ვინც მოუსმენს. და ზუსტად მაშინ, როდესაც ჩანს, რომ რეის კოლინის დაბადების დღე დაავიწყდა, ის სიურპრიზს უკეთებს – ლაშქრობას, რომელიც ამოწმებს, შემდეგ კი აძლიერებს მათ კავშირს სცენაში, რომელიც ფილმისთვის „მოსიყვარულე გარყვნილების“ ერთგვარ მანიფესტად იქცევა. ლაითონის „ვარდისფერი სათვალე“ განსაკუთრებით თვალსაჩინოა იმ სცენებში, სადაც რეი და კოლინი რეის ქვიარ მოტოციკლეტისტთა კლუბის წევრებთან ერთად ატარებენ დროს. „ტყავის დედიკოებსა“ და მათ „ლეკვებს“ შორის, რეი და კოლინი უპირობოდ მიღებულნი არიან, და ბაიკერები აერთიანებენ შემთხვევით სექსს უფრო კონვენციურ ჯგუფურ აქტივობებთან ისე, რომ ეს ასახავს რეისა და კოლინის საკუთარ კერძო რიტუალებს. კიდევ ერთი „სუბმისივი“, რომელსაც „Scissor Sisters“-ის ჯეიკ შირსი ასრულებს, გამოხატავს თავის შეშფოთებას რეისა და კოლინის ურთიერთობაში ხილული სიყვარულის ნაკლებობის გამო – ისინი არასოდეს ტეხენ ხასიათს და არ უჭირავთ ერთმანეთისთვის ხელები ან არ კოცნიან პირში – მაგრამ კოლინი ამბობს, რომ არ აწუხებს. ჯერჯერობით. პიტერ სტრიკლენდის ფილმის, „ბურგუნდიის ჰერცოგის“ მსგავსად, „Pillion“ იყენებს თავის „კინკი“ წინაპირობას, როგორც საწყის წერტილს გრძელვადიანი სიყვარულისა და მისი შენარჩუნებისთვის აუცილებელი კომპრომისების შესახებ იდეების გამოსაკვლევად. ყველა წყვილს აქვს საკუთარი უნიკალური ძალაუფლების დინამიკა, მაგრამ მკაცრი „დომ/სუბ“ ურთიერთობა, როგორიცაა რეისა და კოლინის, ნამდვილად ააშკარავებს ამ დაძაბულობებს (არანაირი ორაზროვნება). როდესაც სექსუალური მღელვარება იწყებს გაქრობას, კოლინი რეისგან მეტს ითხოვს, რომელიც საბოლოოდ არ არის მსურველი, ან შესაძლოა არ შეუძლია, რომ თავისი დაცვა მოადუნოს და ემოციურ ინტიმურ ურთიერთობაში ჩაერთოს. რეის შესახებ ყველაზე ძირითად ფაქტებსაც კი ვერასოდეს ვიგებთ – მაგალითად, საიდან არის ან რითი ირჩენს თავს. ის არის „შიფრი“, რომელზეც კოლინს, ისევე როგორც აუდიტორიას, შეუძლია საკუთარი სურვილები და შიშები დააპროექტიროს. თავბრუდამხვევი, შეყვარებული ტონით შერწყმული, ეს „Pillion“-ს ზღაპრის განცდას აძლევს, შთაბეჭდილებას, რომელსაც აძლიერებს დამაბნეველი, მაგრამ აუცილებელი „ხალიჩის ამოძრობა“ ფილმის ბოლოს. (ნოველის წამკითხველთათვის, ეს განსხვავებული მოულოდნელობაა, განსხვავებული ტალღოვანი ეფექტებით.) ეს საკმარისია იმისთვის, რომ დაგაფიქროთ, მოხდა თუ არა რეალურად ის, რაც ვნახეთ, თუ ეს ყველაფერი მარტოსული და დაბნეული მამაკაცის ჰალუცინაცია (მასტურბატორული ფანტაზია, თუ რაც გნებავთ) იყო. ლაითონი ამ დესტაბილიზებელ გადასვლას მოხდენილად უმკლავდება, მაყურებელს გაოგნებიდან ფილმის დენუემენტის ძნელად მოპოვებულ სიბრძნემდე მიუძღვება. ლაითონის გააზრებული, კონტროლირებადი რეჟისურა შესანიშნავია სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმისთვის; „Pillion“ სავსეა შესანიშნავად შთამბეჭდავი დეტალებით, დაწყებული კოლინის უცნაური ბაფთით, რომელსაც ის ბარბერშოპ კვარტეტთან ერთად გამოსვლისას ატარებს, დამთავრებული იმით, თუ როგორ აღნიშნავს ლაითონი დროის გასვლას სხვადასხვა სეზონური ტკბილეულით. ის ასევე მჭიდროდ აკონტროლებს ფილმის ტონს, და მისი მტკიცე, მაგრამ ნაზი ხელის გარეშე, „Pillion“ უბრალოდ არ იმუშავებდა. „Pillion“ არის ფილმი თვითშემეცნებაზე, სიყვარულსა და იმის გაგებაზე, თუ რას ნიშნავს იყო ბედნიერი საკუთარი გზით.