სტივენი არის Classic Movies-ის მწერალი Screen Rant-ში. ადრე ის მუშაობდა რეპორტიორად The Irish Independent-სა და The Sligo Champion-ში, ასევე გამოქვეყნებული აქვს სტატიები სხვა გამოცემებში, როგორებიცაა Sunday World, Connacht Tribune და Knewz.com. დანაშაულის, ადამიანის ინტერესების, პოლიტიკისა და სოციალური სამართლიანობის მოძრაობების გაშუქების გამოცდილებით, პოპ კულტურა და გართობა ყოველთვის გამოირჩეოდა, როგორც მისი საყვარელი თემები. სტივენი ასევე წერს, აწარმოებს და წარმოადგენს საკუთარ მუსიკალურ პოდკასტ სერიას Spotify-ზე სახელწოდებით Sound Thinking, რომელიც იკვლევს არატრადიციულ ან ნაკლებად წარმოდგენილ ჟანრებს. ეს პოდკასტი სიღრმისეულად იკვლევს სხვადასხვა შემსრულებლებისა და ბენდების კარიერას, როგორებიცაა ბობ დილანი, დევიდ ბოუი და The Kinks. ძალიან იმედგამაცრუებელია კარგი ფილმის ყურება და იმის გაცნობიერება, რომ ის შეიძლება აბსოლუტურად სრულყოფილი ყოფილიყო, სულ მცირედი ცვლილების შემთხვევაშიც კი. მიუხედავად იმისა, იყო ეს ცუდი სიუჟეტური გადაწყვეტილება, იმედგამაცრუებელი დასასრული თუ გონების ამრევი ქასთინგის არჩევანი, უამრავი ფილმი არსებობს, რომლებსაც თითქმის ყველაფერი ჰქონდათ, მაგრამ ერთი ფატალური ხარვეზის გამო დააკლდათ სრულყოფილება. იქნება ეს საშინელებათა კლასიკა, მიუზიკლი თუ სამეცნიერო ფანტასტიკური რომანი, თითოეულ ამ ნამუშევარს აქვს პოტენციალი, იყოს მართლაც სრულყოფილი, მაგრამ ერთი არასწორი არჩევანით ეს შანსი ხელიდან გაუშვა. ეს ის ფილმებია, რომლებიც გვანატრებენ, რომ დროში უკან დავბრუნდეთ და მცირე კორექტირება შევიტანოთ, რათა სამუდამოდ შევცვალოთ კინოს ისტორიის მსვლელობა. მიუხედავად იმისა, რომ საკულტო მიუზიკლი „გრეისი“ (Grease) მთელი თავისი ქრონომეტრაჟის განმავლობაში მაღალ რეალობაში მიმდინარეობდა, რომელიც მოზარდთა დაუცველობას, თანატოლთა ზეწოლას, იდენტობასა და კუთვნილებას იკვლევდა, ფილმის ბოლო წუთებში მოულოდნელი გადასვლა სრულ ფანტაზიაში შემაშფოთებლად მოეჩვენა. დენისა და სენდის ჰაერში აფრენის სცენა მულტფილმის მსგავს დასკვნად იგრძნობოდა, რამაც შეამცირა სიმღერის „You’re the One that I Want“ გავლენა. „გრეისის“ განმავლობაში, ფილმი მოქმედებდა ძლიერ სტილიზებულ, მაგრამ თანმიმდევრულ რეალობაში, სადაც სიმღერები პერსონაჟების გრძნობებს გამოხატავდა. თუმცა, იმის ნაცვლად, რომ პერსონაჟები უბრალოდ წასულიყვნენ, „გრეისი“ არღვევს საკუთარ წესებს, რადგან მაყურებელი ბოლო წამს გამოვარდება სიუჟეტიდან და გაოცდება: „ეს მანქანა ახლახან გაფრინდა? რატომ?“ „ცუდი სანტა“ (Bad Santa) იყო უხეში, ცინიკური და ქაოტური საშობაო კომედია, რომელმაც ბილი ბობ თორნტონს ერთ-ერთი მისი ყველაზე დასამახსოვრებელი როლი შესძინა. მოტყუებულის ამბავი, რომელიც სავაჭრო ცენტრის სანტა კლაუსის როლს ასრულებს, აიძულებს მას დაუპირისპირდეს საკუთარ ადამიანურობას, როდესაც ის შემთხვევით დაუმეგობრდება პრობლემურ ბავშვს, რომელსაც სადღესასწაულო განწყობა სჭირდება. ეს ფილმისთვის შესანიშნავი კონცეფციაა, მაგრამ „ცუდ სანტას“ არ სჭირდებოდა უილი ტ. სოკის გამოსყიდვა. მისი სიკვდილი ამ ფილმს უფრო მძაფრ, გულწრფელ გამაფრთხილებელ ისტორიად აქცევდა, ვიდრე მის ცინიზმს შეარბილებდა, და შესაძლოა, დაგვაკლისებინა საშინელი გაგრძელება, „ცუდი სანტა 2“. „სამყაროთა ომი“ (War of the Worlds) იყო ფილმი, რომელშიც ტომ კრუიზი რეჟისორ სტივენ სპილბერგს კვლავ შეუერთდა ჰ.ჯ. უელსის კლასიკური რომანის მაღალბიუჯეტიანი ადაპტაციისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ აქ ბევრი სპილბერგისეული მაგიაა ნაჩვენები, ერთი სიუჟეტური მომენტი მას ხელს უშლის ისეთ კლასიკებს შორის მოხვედრაში, როგორებიცაა „მესამე სახის ახლო კონტაქტები“, „უცხოპლანეტელი“ ან „ხელოვნური ინტელექტი“. ეს იმიტომ, რომ კრუიზის პერსონაჟის შვილი, რობი ფერიერი, გადაწყვეტს გაიქცეს და თავად ებრძოლოს უცხოპლანეტელებს. ეს იდიოტური გადაწყვეტილება მკვეთრად ეწინააღმდეგება ფილმის თემებს, როგორიცაა ერთიანობა და ოჯახი, ხოლო მამა-შვილის გაერთიანება ბოლოს დიამეტრალურად ეწინააღმდეგება უცხოპლანეტელთა შემოსევის ქაოსსა და შემთხვევითობას. „მე ვარ ლეგენდა“ (I Am Legend) იყო რიჩარდ მათესონის 1954 წლის კლასიკური რომანის ძლიერი ადაპტაცია. ნიუ-იორკში უკანასკნელი ადამიანის (უილ სმიტი) ისტორიის მოყოლით, ფილმი და წიგნი ეხებოდა ფსიქოლოგიურ და ფიზიკურ იზოლაციას, რადგან დოქტორი რობერტ ნევილი ებრძვის ვამპირების ახალ საზოგადოებას პოსტ-აპოკალიფსურ, დისტოპიურ ლანდშაფტში. თუმცა, ორი ნამუშევარი ერთმანეთისგან ერთი საკვანძო ასპექტით განსხვავდება, რადგან ფილმმა „მე ვარ ლეგენდა“ წიგნის ორიგინალური დასასრული უარყო და მის ნაცვლად სტანდარტული ჰოლივუდური დასასრული შემოგვთავაზა. სიმართლე ის არის, რომ ნევილი უნდა მომკვდარიყო, გააცნობიერებდა რა, რომ ის არის მონსტრი ამ საზოგადოებაში, მაშინ როდესაც ფილმმა ის ცოცხალი დატოვა და არსებითად შეამცირა მთელი ისტორიის გავლენა. „ქალი საოცრება“ (Wonder Woman) ჭკვიანურ და გააზრებულ სუპერგმირულ ფილმად ჩანდა, რომელიც ომისა და ძალადობის ნამდვილ ხარვეზებს იკვლევდა. თუმცა, ეს ყველაფერი უგულებელყოფილი იქნა, როდესაც ფილმის მესამე აქტი გადაიზარდა CGI-ით დატვირთულ ბრძოლაში, სავსე აფეთქებებითა და სტანდარტული სანახაობით. ეს ძალიან იმედგამაცრუებელი იყო, რადგან მანამდე „ქალი საოცრება“ ომს განიხილავდა როგორც მორალურ და ადამიანურ ტრაგედიას, და არა როგორც რაღაცას, რაც ზედმეტად გადაჭარბებულ საბრძოლო სცენაში უნდა დამარცხებულიყო. მკაცრი სიმართლე ის არის, რომ ფინალური ბრძოლა არასაჭირო იყო და ფილმი ბევრად უკეთესი იქნებოდა, თუ ის სრულად მოიჭრებოდა. მარტინ სკორსეზემ ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავი და ღრმა ფილმი შექმნა „ირლანდიელის“ (The Irishman) სახით, რომელშიც მან ისეთი ლეგენდები გააერთიანა, როგორებიც არიან რობერტ დე ნირო, ჯო პეში და ალ პაჩინო. თუმცა, მაყურებლის ყველაზე დიდი უკმაყოფილება ფილმთან დაკავშირებით ის იყო, რომ ის იმდენად გრძელი იყო, რომ მათ ბოლომდე ვერ ნახეს. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგი იტყვის, რომ „ირლანდიელმა“ დაიმსახურა თავისი 209-წუთიანი ქრონომეტრაჟი, სკორსეზეს ადრე შეეძლო განგსტერული შედევრების შექმნა, ისეთების როგორიცაა „კარგი ბიჭები“, სამსაათიანი ზღვრის გადაკვეთის გარეშე.