დიდი ფილმების დასასრულები ყოველთვის არ არის ნათელი ან კომფორტული. ზოგჯერ ისინი სრულიად უარყოფენ ახსნას, არ გვთავაზობენ კათარზისს ან მიზანმიმართულად აგდებენ მაყურებელს გაურკვევლობაში. დაკონკრეტებული დასასრულის ნაცვლად, ისინი მაყურებელს სთხოვენ, შეეგუონ ორაზროვნებას, წინააღმდეგობას ან გადაუჭრელ ემოციებს. ეს დასასრულები ამ სიის მთავარი თემაა. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ძლიერია, საკმარისად იდუმალია იმისთვის, რომ ზოგიერთმა მაყურებელმა ისინი სრულიად არასწორად გაიგოს. ხშირად, ეს დაბნეულობა გამოწვეულია იმით, რომ ადამიანები მათ ზედმეტად სიტყვასიტყვით აღიქვამენ ან ცდილობენ ჩარჩოებში მოაქციონ, მაშინ როდესაც უბრალოდ უნდა მიუშვან. ზოგჯერ გამოცანაზე პასუხი არ არსებობს და განზრახვაც სწორედ უკმაყოფილებაა. "ღმერთი გვაპატიებს?" ფილმში „პირველი რეფორმირებული“ (First Reformed) დიდებული ითან ჰოუკი ერთ-ერთ საუკეთესო როლს ასრულებს ერნსტ ტოლერის სახით – განმარტოებული პასტორის, რომელიც რწმენასა და დანაშაულთან იბრძვის რადიკალ ეკოლოგთან (ფილიპ ეტინგერი) კონსულტაციის შემდეგ. ფილმი კულმინაციას აღწევს ფინალურ სცენაში, რომელიც ემოციურად და იდეოლოგიურად უკიდურესია. ფილმის სტილი თავად იცვლება მასში, პირქუში და სტატიკურიდან კინეტიკურსა და ენერგიულში გადადის, მბრუნავი კამერითა და უფრო მდიდარი ფერებით. ნარატიულად, დასასრული უეცარი, ინტიმური და ერთი შეხედვით წინააღმდეგობრივია, რაც ორ განსხვავებულ ინტერპრეტაციას იწვევს. ზოგიერთი მაყურებელი ტოლერის ბოლო კოცნას მრევლის წევრ მერისთან (ამანდა სეიფრიდი) გამოსყიდვად აღიქვამს: სიყვარული გადაარჩენს ტოლერს, კრიზისი თავიდან აცილებულია. სხვები კი მას წმინდა ნიჰილიზმად მიიჩნევენ: სასიკვდილო ჰალუცინაცია თვითმკვლელობამდე. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მაყურებლები ცდილობენ მას, როგორც სიტყვასიტყვით მოვლენას, ერთადერთი სწორი ინტერპრეტაცია მოუძებნონ. მაგრამ ფილმი შექმნილია იმისათვის, რომ წინააღმდეგობა გაუწიოს ამას. ის ნაკლებად ეხება იმას, თუ რა ხდება და უფრო მეტად იმას, თუ რას ნიშნავს მომენტი, განსაკუთრებით სულიერი თვალსაზრისით. "მარტო შენ?" ჯონათან გლეიზერის ეს იდუმალი სამეცნიერო-ფანტასტიკური ფილმი „კანის ქვეშ“ (Under the Skin) უცხოპლანეტურ არსებას (სკარლეტ იოჰანსონი) მიჰყვება, რომელიც ადამიანის სხეულში ბინადრობს და თანამედროვე შოტლანდიაში მამაკაცებზე ნადირობს. სიუჟეტი მინიმალისტური, თითქმის აბსტრაქტულია, უპირატესობას ანიჭებს სენსორულ გამოცდილებასა და დაკვირვებას ნარატიულ ახსნასთან შედარებით. დასასრული, რომელშიც უცხოპლანეტელის ნამდვილი ფორმა ვლინდება და ნადგურდება, ბევრ ადამიანს იმედგაცრუებული ტოვებს, რადგან ის ცოტა არაპროგნოზირებადი და დამაბნეველი იყო. მისი აზრი არ არის დიდი გამოვლენა იმაზე, რომ ის უცხოპლანეტელია (ეს უკვე ვიცოდით). სცენა არც სიუჟეტური ტვისტია და არც უცხოპლანეტელის დასჯის გზა. ის უკეთესად აღიქმება, როგორც ტრაგიკული მედიტაცია იდენტობასა და მოწყვლადობაზე: არსება, რომელიც ცდილობს გადალახოს საზღვარი ადამიანურობისკენ და აღმოაჩენს, რომ გამოაშკარავებას ეგზისტენციალური რისკი მოაქვს. იმის ახსნის ნაცვლად, თუ რა იყო ის, ბოლო კადრი, მისი უცხოპლანეტელის სახე, რომელიც თეთრ თოვლზე კვამლად იშლება, არის იმის ფასი, თუ რას ნიშნავს, სცადო გახდე სხვა რამ. "თითქმის არცერთი ჩვენგანი არ იკლავს თავს, და თითქმის ყველა ჩვენგანი თვითგანადგურებითაა დაკავებული." ფილმი „განადგურება“ (Annihilation) მეცნიერთა ჯგუფზეა ორიენტირებული, რომლებიც შედიან იდუმალ, გამავრცელებელ ზონაში, სადაც რეალობა ირღვევა და მუტაციას განიცდის. ის ჰგავს ტარკოვსკის „სტალკერს“ „უცხოების“ გზით. დასასრული შუქურაში ვითარდება, სადაც თავად იდენტობა ხდება არასტაბილური. ლენა (ნატალი პორტმანი) და მისი ქმრის ორეული (ოსკარ აიზეკი) ეკითხებიან ერთმანეთს, ნამდვილები არიან თუ არა, შემდეგ კი ორივეს თვალის ფერადი გარსი ციმციმებს. ზოგიერთი მაყურებელი ამას ზედმეტად ორაზროვნად და, სიუჟეტური თვალსაზრისით, დაუკმაყოფილებლად მიიჩნევს. ის უკეთესად მუშაობს, როგორც მეტაფორა იდენტობისა და ტრანსფორმაციისთვის: ლენას დაპირისპირება უცხოპლანეტელთან არის დაპირისპირება საკუთარი თავის არასტაბილურობასთან. მოციმციმე თვალები ბოლო კადრში მიგვანიშნებს, რომ უცნობთან კონტაქტმა შეცვალა ლენას იდენტობის საზღვრები და რომ ასეთი ცვლილება განუყოფელია სიცოცხლისგან. ჭკვიანური რამ ასეთი გასართობი სამეცნიერო-ფანტასტიკური ბლოკბასტერისთვის. "ქაოსი არის ჯერ კიდევ გაუშიფრავი წესრიგი." მთელი ეს ფილმი „მტერი“ (Enemy) გამოცანაა, რომელიც ცოტა მკაფიო პასუხს გვთავაზობს, მაგრამ უსასრულო ინტერპრეტაციის საშუალებას იძლევა. ის ორიენტირებულია ადამზე (ჯეიკ ჯილენჰალი), ისტორიის პროფესორზე, რომელიც აღმოაჩენს თავის ზუსტ ორეულს, რომელიც ახლოს ცხოვრობს, რაც იწვევს პარანოიას, აკვიატებას და იდენტობის კოლაფსს. აქედან, სიუჟეტი ფსიქოლოგიური ლაბირინთის მსგავსად ვითარდება, გამეორებებითა და სიმბოლიზმით გაჯერებული. ცნობილი ფინალური კადრი უეცარი, შოკისმომგვრელი და ღრმად შემაშფოთებელია: ადამი აღებს საძინებლის კარს და აღმოაჩენს, რომ მისი პარტნიორი გიგანტურ ობობად არის გადაქცეული. ეს არის ღრმად შემზარავი მომენტი, თუმცა, რა თქმა უნდა, საკამათო. ზოგიერთმა ადამიანმა მას დასცინა, როგორც შემთხვევითს ან პრეტენზიულს. სინამდვილეში, ეს ყველაზე მკაფიო განცხადებაა, რასაც ფილმი აკეთებს. რეჟისორი დენი ვილნევი ობობის გამოსახულებას მთელი ფილმის განმავლობაში იყენებს, როგორც მეტაფორას კონტროლის, ხაფანგში მოქცევის, ღალატისა და რეპრესიების ციკლებისთვის. პროტაგონისტის შიში არ არის ორეულის, არამედ პასუხისმგებლობის. ობობა წარმოადგენს სიმართლის დაბრუნებას, რომლის ჩახშობასაც ის ცდილობდა. "მე მინახავს ისეთი რაღაცები, რისიც თქვენ არ დაგიჯერებთ." „ბლეიდ რანერს“ (Blade Runner) ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ორაზროვანი დასასრული აქვს. მას შემდეგ, რაც რეპლიკანტი (რუტგერ ჰაუერი) შურისძიების ნაცვლად წყალობას ირჩევს, პროტაგონისტი (ჰარისონ ფორდი) უპირისპირდება იმ შესაძლებლობას, რომ ხელოვნურ არსებებს შეიძლება ჰქონდეთ უფრო დიდი მორალური სიცხადე, ვიდრე ადამიანებს. შემდეგ ორიგამის უნიკორნის კადრი მიანიშნებს, რომ დეკარდი თავადაც რეპლიკანტია. (ტექსტი აქ წყდება, ამიტომ თარგმანიც აქ სრულდება).