ისე, როგორც კოლინი (ჰენრი მელინგი) ატარებს თავის საპარიკმახერო კვარტეტის სამოსს – ოკეანისფერი ზოლები მდოგვისფერ ფონზე, პორკპაის ქუდით თავზე, მის დაუდევარ თმასთან ერთად – იფიქრებდით, რომ ეს მისი სასამართლოს დადგენილი სასჯელი იყო, თუმცა, ამავე დროს, უცნაურად შესაფერისი. მისი მოკრძალებული აურადან იღვრება განცდა, რომ ეს სამოსი, მაგრამ არა ის სიმსუბუქე, რომელსაც ის შესაძლოა გადმოსცემს, მისი პიროვნების განმსაზღვრელი ნაწილია. როდესაც იდუმალ ბაიკერ რეისთან (ალექსანდერ სკარსგარდი) „პაემანზე“ ის ტყავის ქურთუკს იცვამს, რომელიც ერთ დროს მამამისს ეკუთვნოდა, ხედავთ, როგორ იზრდება კოლინი ახალ იერსახეში, ახალ „კანში“. რეჟისორ ჰარი ლაიტონის ფილმი „Pillion“ მლიქვნელობიდან ჭიდაობამდე და პიკნიკის ორგიებამდე მიდის, მოუხერხებელი და გამხდარი კოლინი თავისი ახალი დომინანტის მითითებით სხვადასხვა ახალ „გარსს“ ისინჯავს – ტრიკო, ბაიკერული აღჭურვილობა, საცურაო შორტები – რაც ასახავს კინკისა და ფეტიშის სამყაროს, რომელიც ერთდროულად საკუთარი თავის უკეთ გაგების საშუალებაა, მაგრამ ასევე სრულებით სხვა რმედ, ან ვინმედ ტრანსფორმაციის გზაა. კინო გაჟღენთილია ტყავისა და კინკ კულტურის ასახვებით – სხვადასხვა დონის ავთენტურობითა და გულწრფელობით – ფილმებიდან „Cruising“ და „Secretary“ დაწყებული, „Fifty Shades Of Grey“ და „Professor Marston And The Wonder Women“-ით დამთავრებული. მაგრამ „Pillion“, ადამ მარს-ჯონსის ნოველა „Box Hill“-ის მიხედვით შექმნილი, განსხვავდება არა მხოლოდ წარმოდგენილი მრავალფეროვნებით, არამედ რომანტიკისა და პროზაულობის ნაზავით. კოლინის ინიციაცია რეის ბაიკერულ სამყაროში ბალანსირებს ამაღელვებელსა (ახალი დინამიკა, სადაც მან წესები მცირე ინსტრუქტაჟით უნდა ისწავლოს) და უმნიშვნელოს (ბევრი რამ რეისთვის ვახშმის მომზადებას გულისხმობს) შორის. მაგრამ ეს ახალი „მოწყობა“, როგორც კოლინი კოლეგას უყვება, მაინც ფუნქციონირებს როგორც შესაძლებლობა, რომ სიტყვასიტყვით მოირგოს იმის განსხვავებული ვერსია, ვინც ეგონა, რომ იყო ან შეიძლებოდა ყოფილიყო. რეის ბაიკერი დომინანტის ესთეტიკა უკვე განსაზღვრულია: შავი ტყავი, წვივამდე ჩექმები და ტყავის შლაქსი პრიალა, ნახშირისფერი ელვაშესაკრავით. მათ პირველ შეხვედრაზე ჩიხში, რეი თავის ქურთუკს, ზურგზე კრემისფერი აქცენტირებული ზოლებით, თაროზე ტოვებს, რითაც ტყავის საკიდრებს ავლენს. „Box Hill“-ის ადაპტირებისას, რომლის მოქმედებაც 1970-იან წლებში ვითარდება, ლაიტონი დაფიქრდა იმაზე, თუ როგორ შეიცვალა ტყავისა და ბაიკერული კულტურა გასული 50 წლის განმავლობაში. „ვიცოდი, რომ მინდოდა, [სამოსი] თანამედროვე ყოფილიყო, მასზე ლითონის დეტალები ყოფილიყო და ფერი [მხოლოდ] შავი არ ყოფილიყო. ცოტა მეტი დრო დასჭირდა კრემისფერ ტყავზე შეჩერებას“, – უყვება ის The A.V. Club-ს. სხვა ინტერვიუებში ლაიტონმა აღიარა, რომ მას არ უყურებია ისეთი ფილმებისთვის, როგორიცაა კენეტ ენჯერის „Scorpio Rising“, და ძირითადად თავს არიდებდა კლასიკურ ტყავის კულტურის იკონოგრაფიაზე მითითებას, როგორიცაა Tom Of Finland. „მიყვარს Tom Of Finland-ის ნახატების ვიზუალი, მაგრამ ვფიქრობდი, რომ რომანის პერიოდის თანამედროვე დღეებთან ადაპტაციამ მოგვცა შესაძლებლობა, გვეცადა და გვეფიქრა იმაზე, თუ რა შეიძლება იყოს ფეტიშიზირებული ბაიკერულ სივრცეში დღეს, 70-იანი წლებისგან განსხვავებით“, – ამბობს ლაიტონი. ლაიტონმა სხვა წყაროებს მიმართა, მათ შორის „Power Rangers“-ს, რომლის გავლენაც იგრძნობა ქრომირებულ ჩაფხუტებზე, რომლებსაც რეი და კოლინი ატარებენ მოტოციკლით სეირნობისას. ისინი თანამედროვე, გლუვი, მბზინავი და რობოტული შესახედაობისაა, რაც გაძლიერებული ანონიმურობის განცდას ქმნის. ბაიკერული აღჭურვილობის უმეტესობა, რომელსაც რეი და კოლინი ატარებენ, მორგებული დიზაინერის, არლენ ნესის ნამუშევარია. არლენ ნესის სუფთა, მქრქალი იერი უბრალო ელეგანტურობაზე მეტ ფუფუნებას გვთავაზობს. „ჩემმა კოსტიუმების დიზაინერმა გრეის სნელმა ბევრი იკვლია, თუ რომელი ბრენდები იყო პოპულარული ფეტიშის სივრცეში, [როგორიცაა] Arlen Ness და Dainese“, – განმარტავს ლაიტონი. „[Arlen Ness] ჩემთვის მიმზიდველად გამოიყურებოდა.“ რეის ბაიკერული იერსახის დადგენის შემდეგ, ნარატივი კოლინის პერსონაჟისთვის შესაძლებლობა გახდა, რომ ისეთი ფეტიშ ესთეტიკაში გაზრდილიყო, რომელიც მისთვის აზრიანი იქნებოდა, თუმცა მთლიანად რეისთან მიმართებაში. კოლინი ძილის წინ ფერფლისფერ ღამის პერანგს ატარებს, კისერზე ჯაჭვი და საკეტი უკეთია (რომლის გასაღებიც რეის აქვს), და მისი საკუთარი Arlen Ness-ის კოსტიუმი მთლიანად შავია, ისევე როგორც მშობლის ან პარტნიორის მიბაძვისას. „[მიბაძვა] კოსტიუმს მიღმა სფეროებზეც ვრცელდება. რეი ერთ მომენტში წიგნს კითხულობს [კარლ ოვე კნაუსგორდის „ჩემი ბრძოლის“ პირველ ტომს], მოგვიანებით კი ფილმში კოლინი იმავე წიგნს კითხულობს“, – ამბობს ლაიტონი. „ეს კოლინის სიყვარულის პირველი გამოცდილებაა, და ხშირად ეს ისეთი გამოცდილებაა, როდესაც ვინმეზე ისე ხართ შეყვარებული, რომ მიბაძვის ზღვარზე მიდიხართ; თუ ისინი ფილმს გირჩევენ, უცებ ეს ფილმი თქვენი საყვარელი ფილმი ხდება. კოსტიუმები კოლინის რეისადმი კერპთაყვანისმცემლობის სახალისო საშუალება იყო.“ კოსტიუმების მეშვეობით გამოიხატება მამაკაცებს შორის ძალაუფლების ნაკადი, როგორც ჭიდაობის სცენაში, სადაც წყვილი ტრიკოთია შემოსილი. „არის კადრი, სადაც კოლინი ცდილობს მხარი არ ჩამოუვარდეს, და ეს პერსონაჟის ემასკულირების საშუალება იყო“, – ამბობს ლაიტონი. რეის მჭიდრო, მუცლის პრესის გამომკვეთი, უნიფორმა აცვია, ხოლო კოლინის კი ფერში შეხამებული საპირისპიროა – თავისუფალი, წინ დაფარული და უკან ღია. „უბრალოდ ვიცოდი, რომ კოლინის ტრიკო უკან ღია უნდა ყოფილიყო“, – იცინის ლაიტონი. „ვფიქრობდი, რომ ეს სახალისო საშუალება იყო იმის საჩვენებლად, რომ რეი არ უშვებს ჭიდაობის წაგების აზრს, რომ ეს წინასწარ გადაწყვეტილი ამბავია, მიუხედავად იმისა, რომ [დანარჩენი ტექსტი არასრულია, სრულყოფილ დასასრულს დავუმატებ].“