ზამთრის ოლიმპიადაა თუ არა, ვერაფერი შეედრება ფილმ „სასწაულს“. 1980 წლის ჰოკეის სენსაციური შედეგი დღემდე უფრო მძაფრად მოქმედებს, ვიდრე ნებისმიერი სპორტული ფილმი. სპორტს აქვს უნიკალური უნარი, მოგვანიჭოს ისეთი შეგრძნებები, რომელთა გამეორებაც სხვას არაფერს შეუძლია და სწორედ ამიტომ ვუბრუნდებით მას ისევ და ისევ, მაშინაც კი, როცა არაერთხელ განგვიცდია იმედგაცრუება. ეს შეგრძნება განაპირობებს იმასაც, თუ რატომ გვიყვარს სპორტული ფილმები. სპორტი თავისთავად ემოციურია, რადგან გამარჯვების სიხარულსა და დამარცხების ტკივილს შორის მუდმივად ვბალანსებთ. წარმოუდგენელი საუნდტრეკისა და დრამის გაძლიერებით, ნამდვილი სანახაობა გელით. მაგრამ არსებობს ერთი ჭეშმარიტი, ყველა დროის საუკეთესო სპორტული ფილმი და ეს სხვა არაფერია, თუ არა 2004 წლის „სასწაული“ — ჰოკეის დრამა 1980 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე აშშ-ის ნაკრების წარმოუდგენელი და დაუჯერებელი გამარჯვების შესახებ, გაცილებით ძლიერ და ნიჭიერ საბჭოთა გუნდთან. მსახიობთა გუნდით, სადაც კურტ რასელი, პატრიცია კლარკსონი და ნოა ემერიხი არიან, „სასწაული“ ცივი ომის დროს შეერთებული შტატებისა და საბჭოთა კავშირის ურთიერთობების ირგვლივ არსებული გეოპოლიტიკური არეულობის დამატებით ფენას ამატებს ფილმს. მე ეს ფილმი რამდენჯერმე მაქვს ნანახი, მაგრამ როდესაც ელ მაიკლსის ლეგენდარული ფრაზა „გჯერათ სასწაულების? დიახ!“ ისმის, ცრემლების შეკავება ფიზიკურად არ შემიძლია. შესაძლოა, მიკერძოებული იყოს ჩემი ყველა დროის საუკეთესო ფილმად „სასწაულის“ არჩევა ზამთრის ოლიმპიადის შუაგულში, მაგრამ შეიძლება ითქვას, რომ ეს კიდევ უკეთესი დროა. შენი ერის დროშის მოსახელად და მსოფლიო ასპარეზზე მისი წარმოსადგენად თამაში ისაა, რაზეც ელიტური სპორტსმენები მხოლოდ ოცნებობენ და ეს შესაძლებლობა მხოლოდ ოთხ წელიწადში ერთხელ მოდის. მრავალი სპორტსმენისთვის, ისევე როგორც მწვრთნელ ჰერბ ბრუქსისთვის, რომელსაც განუმეორებელი რასელი შესანიშნავად ასახიერებს, ეს შანსი წარმავალია და შესაძლოა, როგორც მოთამაშემ, აღარასოდეს დაუბრუნდეს. ოლიმპიადა ქმნის ფონს, რომელიც სრულიად განსხვავდება სხვა ყველაფრისგან. ის იპყრობს მსოფლიოს ყურადღებას, აღადგენს იმედს და გამარჯვებები პატრიოტიზმის გრძნობით გავსებს, რაც კიდევ უფრო ძლიერდება, როცა „მესაყვირის ოცნების“ დოლისა და საყვირის ფანფარა მთელ სხეულში გივლის. „სასწაული“ მართლაც კარგი ფილმია მანამ, სანამ გუნდი 1980 წლის თამაშებისთვის ლეიკ პლესიდში გაემგზავრება. ის ყველა დროის საუკეთესო ფილმად იქცევა, როდესაც მოვლენები მწვავდება. დრამა. მოულოდნელი გმირები. გულშემატკივრებისგან მიღებული დეპეშებისა და წერილების კედელი, რომელიც საბჭოთა კავშირის წინააღმდეგ მათი გასვლის ფონად იქცევა მუსიკის გაძლიერებასთან ერთად. სრულყოფილება. ასევე წარმოუდგენელია ის ფაქტი, რომ ფილმის ყველაზე დრამატული მომენტი და პიკი ნახევარფინალური თამაშის ირგვლივ ტრიალებს და რომ ოქროს მედლის რეალური მატჩი უფრო მეორეხარისხოვანია. ეს მოგვაგონებს სხვა სპორტულ მომენტს, რომელიც მოხდა იმავე წელს, როდესაც „სასწაული“ გამოვიდა, როდესაც ბოსტონ რედ სოქსმა დრამატული ქამბექი შეასრულა თავისი მეტოქე ნიუ იორკ იანკისი წინააღმდეგ ALCS-ში. მიუხედავად იმისა, რომ მსოფლიო სერიის ტიტული, ამ შედარებაში ოქროს მედალი, საბოლოო მიზანი იყო, იანკისის გოლიათის, საბჭოელების დამარცხება იყო ნამდვილი დაბრკოლება. ბრუქსს სურდა ყველაფერი თავისებურად გაეკეთებინა. ეს არ ნიშნავდა NHL-ის ყველა ვარსკვლავის ან პროფესიონალის მოყვანას. ამის ნაცვლად, მან გაამართლა აშშ-ის ჰოკეის ხელმძღვანელობის მოლოდინები და გუნდში მოყვარული და სტუდენტი მოთამაშეები მიიყვანა. ისინი არ იყვნენ ისეთი სწრაფები, ძლიერები ან ტექნიკურად ნიჭიერები, როგორც საბჭოელები, მაგრამ ბრუქსმა ეს იცოდა. ის შექმნიდა გუნდს, რომელიც მისი შემადგენელი ნაწილების ჯამზე დიდი იქნებოდა, ვიდრე ერთი სუპერვარსკვლავის გარშემო აგებული. ის მათ უფრო მეტად ავარჯიშებდა, ვიდრე ნებისმიერი სხვა გუნდი აქამდე. როდესაც ეროვნულ ნაკრებთან მიმავალ მოთამაშეებს ვხვდებით, ისინი დაჯგუფებულები, თავქარიანები და ჯიუტები არიან. მათ უჭირთ კოლეჯის მეტოქეობისა და ისტორიის დავიწყება, მუდმივად ამბობენ, რომ მათი გუნდი ბოსტონის უნივერსიტეტია ან მინესოტა, ნაცვლად აშშ-ისა. ნორვეგიის წინააღმდეგ საჩვენებელ თამაშში უღიმღამო გამოსვლის შემდეგ, ვხედავთ საკულტო სცენას „ისევ“, სადაც ბრუქსი, თანაშემწე მწვრთნელ კრეიგ პატრიკის აღშფოთების მიუხედავად, მოთამაშეებს ყინულზე აჩერებს მას შემდეგაც კი, რაც დაწესებულების განათება ითიშება. ეს სცენა მთავრდება გუნდის კაპიტნის, მაიკ ერუციონეს მიერ ეროვნული გუნდისადმი ერთგულების გამოცხადებით. ამ მომენტიდან ისინი ოჯახი არიან. ერთი მთლიანობა. ძალა. სპორტული ფილმის აუცილებელი კომპონენტია შეჯიბრი და „სასწაული“, ანუ უფრო ზუსტად 1980 წლის აშშ-ის ნაკრები, ამ ასპექტში შეუდარებელი იყო. ის გუნდი დრამატული ქამბექებისთვის ცხოვრობდა, საჭირო გოლების გატანას ან გადამწყვეტი სეივების შესრულებას ეძებდა. მადლობა მეკარე ჯიმი კრეიგს. მან ნახევარფინალში ნამდვილი მასტერკლასი აჩვენა, 39 დარტყმიდან 36 მოიგერია და მესამე პერიოდში არც ერთი გოლი არ გაუშვა. ყინულის შაიბების ზვავი მისკენ მიიწევდა, როდესაც ის ცდილობდა იმ მყიფე ერთი გოლიანი უპირატესობის შენარჩუნებას, წამების ამოწურვისას, მაყურებლისთვის სუნთქვის შეკვრა თითქმის შეუძლებელი იყო. ერთი გოლიანი უპირატესობის ხსენებისას, არ შეიძლება არ ვახსენოთ ჩვენი ბიჭი ერუციონე. მან აშშ-ის ჰოკეის ჩინოვნიკების კომენტარებიდან, რომ მას გუნდში მოხვედრის შანსი არასოდეს ექნებოდა, უდიდეს სცენაზე თამაშის მომგებიანი გოლის გატანამდე მიაღწია. რაც წარმოუდგენელია სპორტში ზოგადად, და შესაბამისად სპორტულ ფილმებშიც, არის ის, რომ არსებობს კადრები, რომლებიც სამუდამოდ გრჩება გონებაში. კერი სტრაგის საკულტო ნახტომი. ალი, რომელიც სონი ლისტონს თავზე ადგას. მეგან რაპინოს გოლის აღნიშვნის პოზა. მაიკლ ფელპსი აუზის პირას, რომელიც ჯეისონ ლეზაკის სარელეო გამარჯვებას აღნიშნავს.