მე-18 საუკუნეში ქრისტიანობის მცირე განშტოების ლიდერის, ქალის შესახებ შექმნილი მუსიკალური ბიოგრაფიული ფილმი, შესაძლოა, ვიწრო აუდიტორიაზე გათვლილ პროექტად მოგვეჩვენოს – მაგრამ „ენ ლის აღთქმით“ რეჟისორი და თანასცენარისტი მონა ფასტვოლდი („მომავლის სამყარო“) ფილმის გადაღების საკუთარ მთელ არსენალს იყენებს, რათა ამ ნაკლებად ცნობილი ისტორიული კუთხისთვის ნათელი მოჰფინოს. ფილმი ასახავს ქრისტიანული სექტის, შაკერების წარმოშობას, რომელთაც ეს სახელი მათი ექსტაზური სიმღერითა და ცეკვით თაყვანისცემის გამო დაერქვათ. მათ ხელმძღვანელობდა ენ ლი (რომელსაც ამანდა სეიფრიდი სრული თავდადებით თამაშობს), ახალგაზრდა ქალი მანჩესტერიდან, რომელიც ცნობილი მას შემდეგ გახდა, რაც თავი ქრისტეს მეორედ მოსვლად გამოაცხადა. გაერთიანებულ სამეფოში ქალი რელიგიური ლიდერების მიმართ წინააღმდეგობის ფონზე, მან და მისმა მცირერიცხოვანმა მიმდევრებმა (მათ შორის, ქრისტოფერ ებოტი – გაბრაზებული ქმრის, აბრაამის როლში, და მეორეხარისხოვანი როლების MVP ლუის პულმანი – ძმა უილიამის როლში) ატლანტის ოკეანე გადალახეს, რათა დასახლება აეშენებინათ და თავიანთი სახარება ნიუ-იორკის შტატის ჩრდილოეთიდან გაევრცელებინათ. მიუხედავად პერიოდული კონტექსტისა, ბევრი რამ საოცრად წინასწარმეტყველურად გამოიყურება. ეს საკმაოდ საინტერესო ამბავია, რომელიც ხანდახან გადახვევებითაც ხასიათდება — მაგრამ ფასტვოლდი ნაკლებად ზრუნავს ყველა დეტალის მოყოლაზე, ვიდრე იმაზე, რომ მაყურებელი თავისი პერსონაჟების გულებსა და გონებაში ჩასვას. რეალური შაკერული ჰიმნებიდან, სიმღერებიდან და მოძრაობებიდან ადაპტირებული მუსიკის (The Brutalist-ის დენიელ ბლუმბერგი) და ქორეოგრაფიის (Vox Lux-ის სელია როულსონ-ჰოლი) წარმოუდგენელი გამოყენებით, ფილმი მაყურებელს ჯგუფის თავდადებაში სრულად ათრევს; ყოველი პირველყოფილი ამოსუნთქვა და ყვირილი, ხელების ზეცისკენ აწევა გადმოსცემს იმ ეიფორიის განცდას, რასაც ისინი ლოცვისას განიცდიდნენ. გემის გემბანზე უნაკლოდ დამონტაჟებული რუტინა სულისშემკვრელი გამორჩეული მომენტია, მაგრამ მუსიკა ყველა სცენაში მიედინება, რაც სეიფრიდს საშუალებას აძლევს, მისი მრავალმხრივი ნიჭი წარმოაჩინოს. შაკერები, შესაძლოა, დღევანდელ დღეს იშვიათად შემხვედრი ევანგელიზმის სტანდარტებით ცხოვრობდნენ, მაგრამ მათი ძირითადი ღირებულებები — პაციფიზმი, კრეატიულობა, გენდერული თანასწორობა, თემური ცხოვრება — პროგრესული აზროვნების ტიპზე მიანიშნებს. ლის ქალწულობის მტკიცე დაცვა გარკვეულწილად მოძველებულია, მაგრამ, როგორც აქ იგულისხმება, ის ბავშვობაში სექსთან შეხების ტრავმით, მრავალი რთული ორსულობისა და ჩვილთა დაკარგვის ძალადობით არის გამოწვეული. მას სურდა კონტროლი მოეპოვებინა საკუთარ სხეულზე, სხვების მოლოდინების აღმოფხვრით, რომ მასზე წვდომა ექნებოდათ — რაც, თითქმის 300 წლის შემდეგაც კი, სრულიად გასაგები ინსტინქტია. შაკერების რიცხვმა პიკს 4000 წევრამდე მიაღწია, თუმცა დღესდღეობით მათი რიცხვი სულ მცირედია. მათი ისტორიის ეს გადმოცემა დროის იმ მომენტის დანახვას ჰგავს, როდესაც ერთ ქალს სჯეროდა, რომ მას შეეძლო სამყაროს გაუმჯობესება — და მცირე ხნით, ზოგიერთი ადამიანისთვის, მან ეს შეძლო. შეიძლება, ის ნიშური იყოს — მაგრამ ეს ის აღთქმაა, რომელსაც ყურადღების ღირსია.