„შავ მოსეში“ ჩიკაგოელი განგსტერი, რომელიც პირობითი გათავისუფლების შემდეგ შურისძიებით არის შეპყრობილი, რელიგიურ გამოღვიძებას განიცდის, მაშინ როცა მსხვერპლის რიცხვი იზრდება. შურისძიების, თანაგრძნობისა და მონანიების თემები მოუხერხებლადაა გადმოცემული ცუდად დამუშავებულ ფილმში, ერთფეროვანი შესრულებით, მწირი სიურპრიზებითა და უცნაური ფლეშბეკის სტრუქტურით. მიუხედავად ამისა, სცენარისტი-რეჟისორი ელენა პოპოვიჩი ზუსტად ასახავს ურბანული ბანდების კულტურის გარკვეულ ელემენტებს, რაც ყოველთვის ძალადობის ესკალაციას იწვევს. მისი მიერ სოციალური მედიის, როგორც დანაშაულისა და მკვლელობის გამწვავებელი ფაქტორის, ასახვა ფიქცია კი არა, სასტიკი რეალობაა, რომელიც ღატაკ შავკანიან თემებს ანადგურებს. 405 წელს, ეგვიპტეში, ბერი ტირის კლდოვან უდაბნოში მიმოფანტულ სისხლიან გვამებზე. შემდეგ ნარატივი თანამედროვე ჩიკაგოში გადადის, სადაც მალიკი (ომარ ეპსი) ციხიდან გამოდის. კარიბჭესთან მას შავი Land Rover-ი ელოდება. მალიკს ოქროს საათს უბრუნებენ და ის უკანა სავარძელზე ჯდება, რათა თავის დასავლურ უბანში დაბრუნდეს, სადაც ძლევამოსილი ბანდის ლიდერია. მალიკი ტატუს სალონში მიჰყავთ, სადაც მისი ძველი შეყვარებული აზიზა (კირა ბანჩი) ზურგზე სამყაროს მასიური ტატუს გაკეთებას იწყებს. ეს მის ბრძოლასა და რწმენას ასახავს, რომ მან უნდა გამოასწოროს შეცდომები, თორემ ამას არავინ გააკეთებს. შემდეგი გაჩერება კრივის დარბაზია, სადაც მას მისი მთავარი ლეიტენანტი, მაიკი (ქორი ჰენდრიქსი), მორწმუნე ქრისტიანი, რომელიც მალიკის არყოფნაში ბანდის ნარკობიზნესს მართავდა, და 2wo 3ree (ვიზ ხალიფა), მისი მთავარი ქუჩის შემსრულებელი, ღირებული ინფორმაციით ხვდებიან. მათ იციან, ვინ მოკლა მისი საუკეთესო მეგობარი საიდი (სამბუ კამარა). იმავე ღამეს, ბებიასთან (ჟაკლინ უილიამსი) სადილზე, მალიკი აქებს მას, რომ ყველაფერი გააკეთა მის აღსაზრდელად. ისეთი, როგორიც ის გახდა, მისი ბრალი არ იყო, მაგრამ ბებია არ ეგუება მალიკის ცოდვილ ბედს. ის გადასცემს მას წმინდა შავი მოსეს (ჩუკვუდი ივუჯი) ბარათს, ნუბიელი ყაჩაღისას, რომელმაც ქრისტეში ხსნა იპოვა და ღმერთის მიერ გამოსყიდული იქნა. პოპოვიჩი (L.A. Superheroes, Man of God) მალიკის რწმენის მოგზაურობას შავი მოსეს ისტორიას უდარებს ფლეშბეკების მეშვეობით. მალიკი საიდის დაკარგვითაა შეპყრობილი, რომელიც ნარკოტიკებსა და ალკოჰოლს არ მოიხმარდა, მაგრამ ბანდის სისხლიან ვალებს უპრობლემოდ ასწორებდა. მალიკი თავდაპირველად ფიქრობს, რომ ისინი ქუჩებისთვის ბრძოლის ჯარისკაცები არიან და მსხვერპლი გადახდილი ფასია. ეს სასტიკი შეხედულება დიდხანს არ გრძელდება, რადგან ის მოსეს ხმას ესმის, რომელიც სიბნელის გზის წინააღმდეგ აფრთხილებს. პოპოვიჩი ბიბლიიდან ციტატებს იყენებს, რადგან მალიკი ხვდება, რომ მხოლოდ სიმართლესა და წყალობას შეუძლია სისხლის ტალღის შეჩერება. მალიკი კითხულობს, როგორ შეუძლია მაიკს იყოს ქრისტეს მორწმუნე და ამავდროულად ბანდის განუყოფელი ნაწილი. ეს შემაშფოთებელი კითხვაა, რომელიც პირდაპირ არის განხილული, რადგან სერიოზული ქრისტიანული თემები დახვეწილად არ არის დამუშავებული. ეპსი და ჰენდრიქსი კარგი მსახიობები არიან, მაგრამ მათი დიალოგი არასოდეს აღწევს ამ სულიერი კონფლიქტის ფესვებს. თითქოს სიტყვებს ამბობენ აუდიტორიისთვის, მაგრამ მათ შორის არაფერს გულისხმობენ. პოპოვიჩი ცდილობს აჩვენოს კოგნიტური დისონანსი იმას შორის, რაც გმირებმა იციან, რომ სწორია და როგორ ეწინააღმდეგება მათი ქმედებები მორალს. ეს შეიძლებოდა თხრობის ოქროს წერტილი ყოფილიყო, მაგრამ სცენარი არასოდეს ახერხებს თავისი რწმენაზე დაფუძნებული ამბიციების სრულად განხორციელებას. „შავი მოსე“ ასევე შეზღუდულია სამოყვარულო მონტაჟის არჩევანით. ადვილად ხედავთ, თუ როგორ გადაიღეს მრავალი სცენა ერთსა და იმავე გარემოში და შემდეგ დააკავშირეს პოსტ-პროდუქციაში. არ არსებობს კინემატოგრაფიული ნაკადი, რადგან მოქმედების დამაბრკოლებელი მუდმივი კადრები ზემოთ მოძრავ მატარებელზე ხდება ერთფეროვანი და პროგნოზირებადი. ასევე უხერხული დროითი შეუსაბამობაა იმაში, თუ როგორ არის შავი მოსეს ისტორია ჩართული მალიკის ექსპოზიციასა და საბოლოო კულმინაციურ რელიგიურ შემობრუნებასთან. ჩვენ ვიღებთ ივუჯის ნაწყვეტებს, მსახიობის, რომელსაც უზარმაზარი დიაპაზონი აქვს, მაგრამ არასოდეს აქვს საშუალება სრულად აჩვენოს თავისი შესრულების სიღრმე. ეს დანაწევრებულია და აფერხებს მალიკსა და მოსეს შორის არსებულ მიზეზ-შედეგობრივ კავშირს. ჩვენ გვესმის, რატომ აირჩიეს მათ უანგარობა სიძულვილის ნაცვლად; უბრალოდ, ეს ზედმეტად მკაცრია და გულახდილად რომ ვთქვათ, არც ისე კარგად გამოიყურება. ერთი მეორეხარისხოვანი პერსონაჟი გამორჩეულად პრობლემურია და კომიკურად ცუდი ეფექტისთვისაა გაბერილი. კლიფ ჩემბერლეინი თამაშობს ჯერის, კორუმპირებულ პოლიციელს, რომელიც მუდმივად ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშაა, თავზე ბანდანა უკეთია და წყევლა-კრულვით მრისხანებს, როგორც სათამაშოს დაბრუნების მსურველი ბავშვი. ის თამაშობს სტერეოტიპულ კავკასიელ მარიონეტს, რომელიც შავკანიანთა განადგურების ძაფებს უაზრო ინტერაქციებში ამოძრავებს. „შავი მოსე“ სერიოზულად ვერ აღიქმება, როგორც რწმენაზე დაფუძნებული განგსტერული ფილმი, ყოველ ჯერზე, როცა ჯერი ჩნდება. საკმარისია კრიტიკა, მოდით გავაანალიზოთ, რა მუშაობს რეალურად: სოციალური მედია შეიძლება იყოს კიბო, რომელიც ავთვისებიანად იზრდება. პოპოვიჩს აქვს ძლიერი ქვესიუჟეტი, სადაც 2wo 3ree-ს და მის ბიჭებს მათი მოძულე მეტოქე (Quavo) ჰომოფობიური შეურაცხყოფით აგინებს. ეს ტოქსიკური კონფლიქტი ეკრანზე ემოჯებითა და GIF-ებით არის გამოსახული, რომლებიც დამცინავი პროგრესისას უფრო მახინჯი ხდება. ბანდები ისედაც ერთმანეთის ყელზე სხედან საიდის გამო, მაგრამ ინსტაგრამის უსიამოვნო ბრძოლა სიკვდილის კასკადს იწვევს, რაც სრულიად პროგნოზირებადია, როდესაც რეპუტაცია ონლაინში ილახება. ეს ფილმის საუკეთესო ასპექტია და იმ პრობლემის გამანადგურებელი ბრალდებაა, რომელიც კვლავ უკონტროლოდ ვრცელდება.