ქორწინებასთან დაკავშირებით გავრცელებული მოსაზრებაა, რომ მისი სიცოცხლის განმავლობაში უამრავ ახალ ურთიერთობაში აღმოჩნდებით. ადამიანი, რომელსაც ცოლად ან ქმრად მოიყვანთ/გაყვებით, არ იქნება ის, ვინც ოცი წლის შემდეგ იქნება. ჯანდაბა, ის გუშინდელიც კი არ არის. ეს ანდაზა ორმაგად მართალია დიანასა და ჰომერისთვის (შესაბამისად, გრეის გლოვიკი და ბენ პეტრი), რადგან დიანა, ავტოავარიის შემდეგ, მეხსიერების დაკარგვას ებრძვის, ხოლო ჰომერის საიდუმლო ქცევა საათობრივად უფრო შემაშფოთებელი ხდება. მწერალ-რეჟისორების, დასტი მანჩინელისა და მადლენ სიმს-ფუერის რეტრო სტილის სხეულის საშინელებათა ჟანრის რომანსი „თაფლაკვერი“ (Honey Bunch) 1970-იანი წლების გავლენებს ნათლად აჩვენებს. ზოგჯერ ფილმი უფრო მეტად ცდილობს საკუთარი „ღირსებების“ დემონსტრირებას, ვიდრე მათში ჩაღრმავებას, და მისი დიდი ნაწილი შეზღუდულია სხეულის საშინელებათა ჟანრის აღორძინების ესთეტიკისადმი ერთგულებით. თუმცა, საშინელებას თან ახლავს უცნაური სიმშვიდე, რაც მას განასხვავებს სხვებისგან; ადამ კროსბის კამერა აჩერდება იმ ადგილის უცნაურ იდილიურ სიმშვიდეზე, რომლის მშვენიერი ზედაპირიც უცნაურ სიბოროტეს მალავს. გლოვიკის შთამბეჭდავი ცენტრალური შესრულება რომ არა, „თაფლაკვერის“ დიდი ნაწილი დამღლელად დერივატიული მოგვეჩვენებოდა. არსებითად, ფილმი ზედმეტად ახლოს დგას „ჯანმრთელობის წამალი“ (A Cure for Wellness), „შეშლილი“ (Unsane) ან თუნდაც „ჩაკეტილი კუნძული“ (Shutter Island) ტიპის ფილმებთან; ყველა ეს ფილმი დაძაბულობას პერსონაჟის ფსიქიკური მდგომარეობის მუდმივი კითხვის ნიშნიდან იღებს. მაგრამ ფილმი მკვეთრად იცვლის მიმართულებას შუა გზაზე, გადადის უცნაური სამედიცინო დაწესებულებიდან ქორწინების მუდმივად სახეცვლილი ურთიერთობების უფრო მწვავე ალეგორიულ განხილვაზე. დიანა ქმარმა კანადის უკაცრიელ ადგილას მდებარე ამ განცალკევებულ, მშვენიერ ვიქტორიანულ მამულში მიიყვანა, როგორც სასოწარკვეთილი უკანასკნელი შანსი. კომაში გატარებული დროის შემდეგ, მისი მეხსიერება საუკეთესო შემთხვევაშიც კი წყვეტილია, და ის ჯოხს იყენებს დაზიანებული ბარძაყის კომპენსაციისთვის. მათ შორის საუბარი მეგობრული, მაგრამ ხელოვნურია, ხშირი თამაშით წაკამათებებით, რაც ურთიერთობის საფუძველში არსებულ ღრმა ბზარებს მიანიშნებს. ამ დაწესებულებაში მათ ფარა (ქეით დიკი) ხვდებათ, რომლის სქელი შოტლანდიური აქცენტი და კაშკაშა ღიმილი მას საშინლად, მოჩვენებითად კეთილი სამედიცინო პროფესიონალის პლატონურ იდეალად აქცევს, რომელსაც წყვილი ქალბატონ დენვერსს ადარებს. თავიდან თითქოს არაფერია საშინლად არასწორი, გარდა იმისა, რომ სავარაუდო სასწაულმოქმედი ექიმი არსად ჩანს, და ყოველდღიური მოვლა დიდწილად გაუგებარია. ერთ-ერთი პროცედურა გულისხმობს დიანას სკამზე მიბმულად ჯდომას ეპილეფსიის გამომწვევ სინათლეებთან. მისი მედიკამენტების რეცეპტი მოითხოვს რაღაცის სწრაფად ტიტრირებულ დოზებს, რაც მის მეხსიერებასა და ძილში უნდა დაეხმაროს. მაგრამ მოვლენები პროგნოზირებად იდუმალებას იძენს, რადგან დიანა მრავალჯერ წააწყდება ლორწოვან, დეფორმირებულ ქალებს, რომლებიც საოცრად ჰგვანან მას, მათ მკურნალობენ და ისინი ტკივილისგან ყვირიან. რაც კიდევ უფრო უცნაურია, ეს ხილვები ქრება. კიდევ უფრო უცნაური ისაა, რომ დიანა შეესწრება, თუ როგორ გარბის ქალი მეზობელ ტყეში, რომელსაც არავინ აქცევს ყურადღებას. რაც დიანას „მკურნალობა“ გრძელდება და ის სულ უფრო მეტად ეჭვობს ჰომერის განზრახვებში, ფილმი რისკავს, რომ სწრაფად ამოწუროს საკუთარი საიდუმლო. თავდაპირველი დადგმის შემდეგ რეჟისორებს დიდი მიმართულება არ აქვთ, და მხოლოდ ფილმის ბოლო, ელექტრული ფინალური აქტის დროს იბრუნებს ის თავის ადგილს, როგორც სრულიად გამორჩეული ნამუშევარი. თავისი სეფიასფერ ტონებში გადაწყვეტილი კადრებითა და დისონანსური მუსიკით, „თაფლაკვერი“ ხშირად უფრო პასტიშს ჰგავს, ვიდრე ნამდვილ ფილმს. მსახიობების დამსახურებაა, რომ ის მუშაობს, როდესაც ეს ხდება, და რასაც ის საბოლოოდ ქორწინებაზე ამბობს, ისეთივე საშინლად შემაშფოთებელია, როგორც დამთრგუნველად პოეტური. ჩვენ გვინდა თქვენი აზრი! გაგვიზიარეთ თქვენი მოსაზრებები ქვემოთ მოცემულ თემაში და გახსოვდეთ, რომ შეინარჩუნოთ პატივისცემა. თქვენი კომენტარი არ არის შენახული. ეს თემა ღიაა განსახილველად. იყავით პირველი, ვინც თქვენს აზრს გამოთქვამს.