როდესაც ბავშვი ხარ, ადვილია მშობლები თითქმის ღმერთებად აღიქვა – ისეთებად, რომლებსაც აღმერთებ, თაყვანს სცემ და რომლებიც, შენს თვალში, შეცდომას არასდროს უშვებენ. უოლტერ ტომპსონ-ერნანდესის შესანიშნავ ნამუშევარში „თუ წავალ, მოვენატრები“ (If I Go Will They Miss Me), მწერალი-რეჟისორი პირდაპირ უპირისპირდება ამ იდეას, როგორც სიტყვასიტყვით, ასევე მეტაფორული გაგებით. ბავშვს უწევს შეეგუოს მამის ნამდვილ ვინაობას, ამავდროულად მას და მისი ოჯახის წევრებს ნამდვილ ბერძნულ ღმერთებად წარმოიდგენს. ტომპსონ-ერნანდესის ისტორიის საშუალებით, ჩვენი პერსონაჟები ქმნიან რთული ბავშვობის სიურრეალისტურ, წარმოსახვით ვერსიას, რომელიც სავსეა გულის ტკივილებით, ზრდით და ღრმა გაგებით, რომ ყველა ჩვენგანი ჯერ კიდევ განვითარების პროცესში მყოფი არსებაა, ასაკის მიუხედავად. ტომპსონ-ერნანდესი გადაგვიყვანს ლოს-ანჯელესის უოთსის უბანში, სადაც 12 წლის ლილ ანტი (ბოდი დელი) აღფრთოვანებულია მამის, ბიგ ანტის (ჯ. ალფონს ნიკოლსონი), ციხიდან დაბრუნებით. მიუხედავად იმისა, რომ ბიგ ანტს სხვა შვილებთან ურთიერთობის პრობლემა არ აქვს, ლილ ანტთან მას იგივე კავშირი არ აქვს, თუმცა ლილ ანტი მამას გაღმერთებს. ლილ ანტი არ არის ისეთი მკაცრი, როგორიც მამას სურს, და ის ფაქტი, რომ ლილ ანტი ხშირად ხატავს მამას, ბიგ ანტს დისკომფორტს უქმნის. სანამ სკოლაში ბერძნულ მითოლოგიაზე პროექტს აკეთებენ, ლილ ანტი მამას პოსეიდონად, ხოლო დედას, ლოზიტას (დანიელ ბრუკსი), ულამაზეს მედუზად წარმოიდგენს. ლილ ანტი შესანიშნავი ბავშვია, მაგრამ მას მამის ყურადღება სურს, რაც, როგორც ჩანს, ადვილად არ მოდის. მაგრამ იმის ნაცვლად, რომ „თუ წავალ, მოვენატრები“ ისტორია გაუცხოებული მამის შესახებ ყოფილიყო, რომელიც შვილს არასწორად ექცევა, ტომპსონ-ერნანდესი დროს უთმობს იმის შესწავლასაც, თუ რამ ჩამოაყალიბა ბიგ ანტი ისეთად, როგორიც არის. ჩვენ ვხედავთ მის საკუთარ ბავშვობას, როდესაც ის ლილ ანტის მსგავსად მოთამაშე ბავშვი იყო, და როგორ ერთმა ცუდმა გადაწყვეტილებამ უარყოფითი არჩევანის ჯაჭვური რეაქცია გამოიწვია, რომელიც ბიგ ანტს დღემდე ასდევს. ბიგ ანტის ფლეშბექების მეშვეობით ვხედავთ, რამდენად ადვილია უმანკოების დაკარგვა და რამდენად რთულია ამის დაძლევა. ბიგ ანტის ისტორიის ყურებისას, ტომპსონ-ერნანდესი იმედს გვისახავს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ლილ ანტი გონიერი ბავშვია, ის არ დაადგება იმავე გზას, როდესაც მამის შთაბეჭდილების მოხდენას შეეცდება. მთელი ფილმის განმავლობაში, ტომპსონ-ერნანდესი ძალდაუტანებლად ამატებს სხვადასხვა ფანტასტიკურ ასპექტს ამ გულწრფელ გამოსახულებას იმ გარემოში გაზრდის შესახებ. ტომპსონ-ერნანდესი ამ ბალანსს საკმაოდ კარგად უმკლავდება, არასდროს გადააჭარბებს წარმოსახვას, მაგრამ ასევე ამ ორს ერთმანეთში ერწყმის მართლაც ლამაზი გზებით. მაგალითად, ერთ ამაღელვებელ სცენაში, ბიგ ანტი აღმოაჩენს, რომ მისმა შვილმა სკოლის პროექტისთვის გიგანტური მუყაოს ფრთები და პეგასი გააკეთა, და სანამ არავინ უყურებს, ბიგ ანტი გაოცებულია ამ შემოქმედებით, ფრთებს იკეთებს და რამდენჯერმე ფრთებსაც კი აფართხალებს. ზოგჯერ ვხედავთ ლილ ანტის წარმოსახვას, რომელიც გვიჩვენებს, თუ როგორ აღიქვამს ის ოჯახის წევრებს, მაგრამ ის ყოველთვის კარგად არის დაბალანსებული, რათა არასოდეს დაგვავიწყდეს სიტუაციის რეალობა. „400 დარტყმიდან“ „დამედგი“ და „თითქმის ცნობილამდე“ – ეს არის Collider-ის რეიტინგი საუკეთესო სრულწლოვანების ფილმების შესახებ. როგორც ფილმი გვიჩვენებს, ეს არის ამბავი იმის შესახებ, თუ როგორ ვიზრდებით, ვვითარდებით და ვიცვლებით, მიუხედავად იმისა, თუ რა ასაკში ვართ. ლილ ანტი ცუდი გადაწყვეტილებების მიღებას იწყებს მხოლოდ იმისთვის, რომ მამამ შეამჩნიოს, ხოლო ბიგ ანტი მკაცრ გარეგნობას ინარჩუნებს, თუმცა ვხედავთ იმ არტისტული ბავშვის ნაპერწკლებს, როგორიც ის ოდესღაც იყო. ლოზიტა კი ებრძვის იმას, თუ როგორ ექცევა მას ბიგ ანტი ციხიდან დაბრუნების შემდეგ, და შეუძლია თუ არა მას ამ ურთიერთობაში დარჩენა. განსაკუთრებით ამ სამი ძირითადი პერსონაჟის შემთხვევაში, გული გწყდება, როდესაც უყურებ, როგორ უახლოვდებიან ისინი სასოწარკვეთილად სასურველ კავშირებს, მაგრამ შემდეგ ხედავ, როგორ წყდება ეს კავშირები ტრაგიკულად და, საბოლოოდ, თავიდან აცილებადი გზებით. ეს სამი შესრულება თავისებურად შესანიშნავია და გვაიძულებს ნამდვილად ვიზრუნოთ ტომპსონ-ერნანდესის მიერ ჩვენს წინაშე წარმოდგენილ ისტორიაზე. ლილ ანტის როლში ბოდი დელი ხშირად ჩუმი, მოკრძალებული პერსონაჟია, თუმცა მაინც ვგრძნობთ, როგორ აევსო მისი გული მამის სიყვარულით და მასთან სიახლოვის სურვილით. დელის ფართოდ გახელილი თვალები, რომლითაც მამას უყურებს, ან ის, თუ როგორ ხატავს მას სპეციფიკური გზებით, ყველაფერს გვეუბნება მის გრძნობებზე. ანალოგიურად, ჯ. ალფონს ნიკოლსონი ბიგ ანტის როლში თავისებურად შთამბეჭდავია. მისი ფლეშბექის ნახვის შემდეგ, ვიცით, როგორი გული ჰქონდა მას ოდესღაც, და ძნელია იმის დანახვა, თუ რამდენად შორს წავიდა ის წლების განმავლობაში. ნიკოლსონი ბიგ ანტს ისე თამაშობს, თითქოს ლილ ანტს დისტანციას უნარჩუნებს, რადგან ვერ უკავშირდება მას, თუმცა ვიცით, რომ სავარაუდოდ, ის მას ხელის გაწვდენის მანძილზე იჭერს, რადგან ზედმეტად ეხმიანება მას და საკუთარ ბავშვობას ხედავს ლილ ანტის თვალებში. ეს არის დამანგრეველი შესრულება, რომელიც არასდროს არის მარტივი ან პირდაპირი. როგორც მოსალოდნელი იყო, დანიელ ბრუკსი ასევე მშვენიერია ლოზიტას როლში, რომელსაც უწევს ამ ორს შორის დამაკავშირებელ ძაფად ყოფნა, ცდილობს გაიგოს, რატომ იქცევა თითოეული მათგანი ისე, როგორც იქცევა. ბრუკსის შესრულებას თანდაყოლილი სითბო ახასიათებს.