თავისუფლად დაუკავშირდით მას ან გაეცანით მის ნამუშევრებს. ის ყველგანაა — Upwork, YouTube, Spotify, SoundCloud, Collider, LinkedIn, Instagram. MCU-ში პიტერ ქვილი (კრის პრატი) არეული პიროვნებაა, რაც მტკივნეულად ადამიანურად აღიქმება. ის ხმაურიანია, მხიარული, დაუცველი, კაცი-ბავშვივით იქცევა და შემდეგ სიუჟეტი მუდმივად აჩვენებს მას ისეთ მომენტებში, როცა ხუმრობა ქრება და მის ქვეშ ფარული ჭრილობები ჩანს. ეს არის მაგია: მას შეუძლია ოთახი კომედიურ ნომრად აქციოს, შემდეგ კი ათ წუთში გული გატკინოს, რადგან ის ჯერ კიდევ ის ბავშვია, რომელიც დედას მოაშორეს და არასოდეს სრულად არ გამოკეთებულა. ეს რეიტინგი ეხება იმას, თუ სად გრძნობს ქვილი თავს ყველაზე ცოცხლად, სად აძლევს ფილმი მას საშუალებას იყოს მხიარული, მულტფილმის პერსონაჟად გადაქცევის გარეშე, და სად აქვს მის მწუხარებას, ერთგულებასა და პანიკას რეალური მნიშვნელობა სიუჟეტისთვის. ასევე: საუკეთესო ვარსკვლავური ლორდის ფილმები ხვდებიან, რომ მისი იუმორი უბრალოდ იუმორი არ არის. ეს მისი ფარია. ისევე როგორც მუსიკა, რომელსაც ის მუდმივად უსმენს. „შურისმაძიებლები: დასასრულის თამაში“ სიაში დაბლაა მხოლოდ იმიტომ, რომ ქვილს საკმარისი დრო არ ეთმობა, და არა იმიტომ, რომ ის ცუდია ამ ფილმში. პიტერ ქვილი (კრის პრატი) ბრუნდება მისი მყისიერად ცნობადი განწყობით — ნახევრად ქედმაღლობა, ნახევრად დაუცველობა, თითქოს ცდილობს მაგარი ტიპი იყოს, მაშინ როცა სამყარო ფაქტობრივად მის გარშემო შენდება თავიდან. ყველაზე სასაცილო ის არის, თუ რამდენად სწრაფად ბრუნდება ძველი ქვილის ენერგია: ის გამოხატავს თავის დამოკიდებულებებს, ადარებს თავს სხვა გმირებს და ცდილობს დაიბრუნოს „მე ვარ ის ტიპი“ სტატუსი, რომელიც მისი აზრით, ეკუთვნის. მაგრამ ის, რაც მის ყოფნას განსაკუთრებულს ხდის, არის ის, თუ როგორ სტკივა. ეს არის ქვილი გამორას დაკარგვის შემდეგ, და გრძნობთ, როგორ ზის მწუხარება ხუმრობების ქვეშ, როგორც ტვირთი, რომლის აკრეფაზეც საჯაროდ უარს ამბობს. მაშინაც კი, როცა ის მხოლოდ რამდენიმე საკვანძო სცენაში ჩნდება, ემოციური ლოგიკა ნათელია: ის დაბრუნდა, მაგრამ კარგად არ არის, და ფილმი ამას ნამდვილ ნაწიბურად აღიქვამს. ენტონი რუსო და ჯო რუსო მას აქ მთავარი კერძის ნაცვლად უფრო სანელებლად იყენებენ, მაგრამ სანელებლადაც კი, ის მატებს მცველების სპეციფიკურ გემოს — მხიარულს, სასოწარკვეთილს და უცნაურად ნაზს, როცა ეს საჭიროა. „თორი: სიყვარული და ჭექა-ქუხილი“ არის სუფთა ვარსკვლავური ლორდი ქაოსის ენერგიის სახით, და ქვილი ჩნდება როგორც მეგობარი, რომელსაც ჰგონია, რომ ყველაფრის ხუმრობად ქცევით ეხმარება. პიტერი აქ თავისი ყველაზე ღიად გამაღიზიანებელია: პოზირებს, ზედმეტად ხანგრძლივ მოტივაციურ გამოსვლებს ატარებს, იქცევა ისე, თითქოს განწყობის კაპიტანია. და გულწრფელად? ეს ზუსტია. ქვილი ის ტიპია, რომელიც შთამაგონებელი ცდილობს იყოს და შემთხვევით უხერხული ხდება, მაგრამ მაინც ლიდერად რჩება — ფილმი ამას ემხრობა. „სიყვარულსა და ჭექა-ქუხილში“ ეს კიდევ უფრო მეტად მოქმედებს თორთან კონტრასტის გამო. თქვენ უყურებთ, როგორ იკარგება თორი მწუხარებასა და იდენტობაში, ხოლო ქვილი არის ის ტიპი, რომელიც ცდილობს ამის გამოსწორებას ხუმრობებითა და გამამხნევებელი საუბრებით, რადგან ეს ერთადერთი იარაღია, რომელსაც ის ენდობა. ეს არის ფერადი გადახვევა მცველებისთვის, მაგრამ ქვილის სცენები მაინც ღირებულია, რადგან ისინი აჩვენებს მის ნაგულისხმევ მდგომარეობას: ყველა გააცინოს, ყველა ამყოფოს მოძრაობაში, არასოდეს დარჩეს უძრავად საკმარისად დიდხანს, რომ სევდა იგრძნოს. „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ არის ფილმი, სადაც ქვილის ყველაზე სასაცილო ინსტინქტები და ყველაზე ცუდი ინსტინქტები ყველაზე შეუფერებელ დროს ერთმანეთს ეჯახება. პიტერი ხვდება თორს (კრის ჰემსვორტი) და მყისიერად გადადის კონკურენტუნარიანი ფარშევანგის რეჟიმში, ცდილობს უფრო მაგარი გამოჩნდეს, ლიდერობა მოიპოვოს, ოთახში გამარჯვებული დარჩეს, მაშინ როცა როკეტი (ბრედლი კუპერი) უყურებს და ფიქრობს: „ეს იდიოტი“. და ეს სასაცილოა, რადგან ფილმი ხუმრობებს დასმის საშუალებას აძლევს ქვილის ჯამბაზად გადაქცევის გარეშე. ის თავს არ იკავებს ტონი სტარკთან (რობერტ დაუნი უმცროსი), არც ტომ ჰოლანდის ადამიანი-ობობასთან. და ეს საოცარი შეგრძნებაა. ის კომპეტენტურია, სტრატეგიული და მაინც საკმარისად დაუცველი, რომ კრიზისი შეჯიბრად აქციოს. შემდეგ ემოციური ხაფანგი იხურება: გამორა მკვდარია, და ქვილის მწუხარება სიუჟეტის მთავარი ნაწილი ხდება. ტიტანთან (თანოსი) ბრძოლა გუნდური მუშაობისა და დროის გრძნობის შედევრია, სანამ ასეთი აღარ არის. და ის, რაც ამ მომენტს მტკივნეულს ხდის, მხოლოდ შედეგი არ არის, არამედ ის, თუ რამდენად დამაჯერებელია ქვილი, როდესაც ის იმსხვრევა. ის ფიქრობს, როგორც შეყვარებული, რომელმაც ახლახან გაიგო, რომ მისი ცხოვრების სიყვარული მოკლეს, და ამით ისეთ შეცდომას უშვებს, რომელიც სამყაროს ანგრევს. „გალაქტიკის მცველები, ტომი 3“ წარმოგიდგენთ ქვილს, როგორც ტიპს, რომელიც ჯერ კიდევ ფეხზე დგას, მიუხედავად იმისა, რომ ემოციურად განადგურებულია. ის სვამს, იკარგება, ჩაციკლულია გამორას იმ ვერსიაზე, რომელიც დაკარგა, და სიუჟეტი ამას საყვარლად არ წარმოაჩენს. როდესაც როკეტის სიცოცხლე სასწორზე დევს, ქვილი ლიდერობის რეჟიმში გადადის, და თქვენ კვლავ ხედავთ მის დამაკმაყოფილებელ ვერსიას — ისევ მხიარულს, ისევ იმპულსურს, მაგრამ რეალური გადაუდებლობით შეპყრობილს, რადგან მის თვალწინ კვდება ის, ვინც უყვარს. ჯეიმს განმა ქვილის თაღი „გალაქტიკის მცველები, ტომი 3“-ში დაასრულა იმით, რომ აიძულა იგი რეალობას შეხვედროდა ფანტაზიის ნაცვლად. ახალი გამორა მას ნუგეშს არ უმადლის. ის კვლავ „მისი“ არ ხდება. და იმის ყურება, თუ როგორ იღებს ქვილი ამას, ნამდვილად იღებს, ჰგავს იმის ყურებას, თუ როგორ წყვეტს ვინმე საბოლოოდ მწუხარებასთან ვაჭრობას. ის მაინც ხუმრობს, მაინც ისვრის ქვილისებურ გამონათქვამებს, მაგრამ ფილმი ამ ხუმრობებს სუნთქვის საშუალებად აქცევს. გამორას დაბრუნება, თუმცა განსხვავებული, აქ გადამწყვეტია ქვილის პერსონაჟის განვითარების ბალანსისთვის. ბოლოს, თქვენ უცნაური გზით ვამაყობთ მისით, რადგან ის საბოლოოდ ირჩევს ცხოვრებას, რომელიც არ არის აგებული ფანტაზიაზე.