„პიტის“ სეზონი: კიბერთავდასხმიდან ანალოგურ რეალობამდე

ვინც კი „პიტის“ ამ სეზონის ტრეილერს უყურა, დიდი ხანია იცოდა, რომ პრევენციული კიბერთავდასხმის შედეგად სისტემების გამორთვა მოსალოდნელი იყო. ამიტომაც სახალისო იყო სეზონის პირველი ნახევრის ყურება, რომელიც ნამდვილად ხაზს უსვამს, თუ რამდენად განუყოფელი ნაწილია ტექნოლოგია თანამედროვე საავადმყოფოს გამოცდილების. ელექტრონული პაციენტების დაფებიდან, კომპიუტერულ ბარათებამდე, ხელოვნური ინტელექტის აპლიკაციებამდე, ვიდეო თარჯიმნებამდე და მყისიერ ციფრულ ტესტის შედეგებამდე – ტექნოლოგია ყველგანაა გადაუდებელი დახმარების განყოფილებაში. როდესაც რობი, ებოტი და ალ-ჰაშიმი ახალგაზრდა ექიმებს ანალოგურ რეჟიმზე გადასვლის მოკლე კურსს უტარებენ, „პიტი“ უბრუნდება აღმოჩენის იმ დიდ გრძნობას, რომელიც პირველ სეზონს ახასიათებდა. მართლაც, საკმაოდ მაგარია იმის დანახვა, თუ რა ქაღალდზე დაფუძნებული სისტემები და ადამიანური რესურსი ამუშავებდა საავადმყოფოს კომპიუტერებამდე არსებულ დღეებში. (ნამდვილი წარსულში დაბრუნება სასწრაფო დახმარებაში.) მიუხედავად იმისა, რომ უიტეკერის გმირულ სურათზე პაციენტთა დაფაზე სელფი და ძალიან ბუნდოვანი ფოტო აღმოჩნდა, ჯოი ნამდვილ გმირად გვევლინება, როდესაც ამჟღავნებს, რომ მას ფოტოგრაფიული მეხსიერება აქვს და მთელი დაფის აღდგენა შეუძლია. იგივე ეხება პრინცესას, რომელიც მორიგე ექთნის მოვალეობას ითავსებს, სანამ დანა ალანას სექსუალური ძალადობის ნაკრების დაცვასთან ერთად თავის SANE მოვალეობებს ასრულებს. მაგრამ ეს ჩვენი ძველი თაობის ექიმები არიან, რომლებმაც ნამდვილად იციან, რას აკეთებენ, რადგან უბრუნდებიან აბრევიატურებს, ბარათების თაროებს, მულტფილმის გრაფიკას, სტაციონარულ ზარებს, ფაქსის აპარატებს და ლაბორატორიული შეკვეთების სამმაგ ფორმებს, რაც მათ კარიერის ადრეული წლებიდან, „1900-იანი წლებიდან“ ახსოვთ. ზოგიერთი თვალსაზრისით, ტექნოლოგიური კრიზისი თავდაყირა აყენებს PTMC-ის გადაუდებელი დახმარების განყოფილებას, ისეთს, როგორსაც ჩვენ ვიცნობთ. არ არის ნაკლებობა შეცდომებსა და დაბნეულობაში, რამაც გადაუდებელი დახმარების განყოფილება ნახევრადკომიკურ ქაოსში ჩააგდო (მათ შორის ლენგდონის არამოტივირებული გამამხნევებელი საუბარი დღევანდელ დღეზე, როგორც თავგადასავალზე „უკან მომავალში“). მაგრამ, ძირითადად, ჩვენი ექიმები და ექთნები ნამდვილად საამაყო სამუშაოს ასრულებენ ჩვეული საქმიანობის შესანარჩუნებლად. მას შემდეგ, რაც ახალგაზრდები დოკუმენტაციის ნაკადისა და ბურთულიანი კალმების მნიშვნელობის საბაზისო გაგებას იძენენ, პაციენტები შემოდიან, დიაგნოზები ისმის და ყველა ახერხებს თავი წყლის ზემოთ შეინარჩუნოს. ამ საათში სრულფასოვან კრიზისს ველოდი, მაგრამ „2:00 P.M.“ ძირითადად აგრძელებს ნახევრად ნორმალური მდგომარეობის განცდას, რომელიც ამ სეზონს ახასიათებდა. ფაქტობრივად, ეს საათი კონკრეტულად იმაზეა, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია ექიმებისთვის, რომ პაციენტებისთვისაც შექმნან ნორმალურობის განცდა — განსაკუთრებით მათთვის, ვის მიმართაც საზოგადოებას მიდრეკილება აქვს, სენსაციურად წარმოაჩინოს ან მარგინალიზება მოახდინოს. ეს არის ის, რის გაკეთებასაც სანტოსი მთელი სეზონის განმავლობაში ცდილობდა თავისი ყრუ პაციენტისთვის, ჰარლოუსთვის. კომუნიკაციის სირთულით იმედგაცრუებული სანტოსი მზად იყო ყველაფრისთვის და უამრავი ზედმეტი ტესტი დაენიშნა იმისთვის, რაც აღმოჩნდა მარტივი დაძაბულობით გამოწვეული თავის ტკივილი, რომელიც ჰარლოუს ლეპტოპთან ზედმეტი დროის გატარებით იყო გამოწვეული. ახლა სანტოსი იღებს (საბედნიეროდ, არატრავმულ) შეხსენებას იმის შესახებ, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია, რომ ნამდვილად მოუსმინოს თავის პაციენტებს, ნაცვლად იმისა, რომ ის აკეთოს, რაც მისთვის ყველაზე მარტივია. ნორმალურობის მნიშვნელობა ასევე წინა პლანზე მოდის ახალ პაციენტთან, სახელად ჰოვარდთან დაკავშირებით, რომელიც მუცლის ტკივილითა და სიცხით შეიყვანეს და რომლის შემთხვევაც რთულდება იმ ფაქტით, რომ ის 474 ფუნტს (დაახლოებით 215 კგ) იწონის. როგორც ამ სეზონის მორიგი „ცუდი“ ექიმი, ოგილვი აჩვენებს შეცდომებს, რომლებსაც ბევრი ექიმი უშვებს ჭარბწონიან პაციენტებთან — ცინიკური შენიშვნების მიცემა, წონის დაკლების შესახებ შემთხვევითი რჩევები და ძალიან მცირე ემპათია. მაგრამ ჩვენი გმირი ექიმების დანარჩენი ნაწილი აჩვენებს, თუ როგორ უნდა მოექცნენ ჰოვარდს: ღირსებით, ყურადღებიანი ზრუნვით და საჭირო ადაპტაციით. ეს არის შოუს მიერ გასულ სეზონში შემოტანილი ანტი-ფატფობიის თემის მშვენიერი გაგრძელება. და მიუხედავად იმისა, რომ ვფიქრობ, სიუჟეტი ცოტა უფრო ძლიერი იქნებოდა, ჰოვარდს როგორც პიროვნებას უკეთ შევიცნობდით (სამწუხაროა, რომ ის სხვა საავადმყოფოში გადაჰყავთ, ნაცვლად იმისა, რომ დარჩეს), განზრახვა მისასალმებელია. ჰოვარდის ემოციური მადლობა იმის გამო, რომ მას ჩვეულებრივ პაციენტად მოეპყრნენ, მკაფიო შეხსენებაა იმ ზრუნვის შესახებ, რომელსაც ყველა იმსახურებს, მაგრამ ყველას არ ხვდება წილად. ეს თემა გრძელდება პრობლემური სტუდენტის, ჯექსონის მიმდინარე სიუჟეტშიც, რომელიც ამ კვირაში საბოლოოდ იწყებს წინსვლას. ნახევარსეზონიანი განმეორებადი გაჭიანურების შემდეგ, ფსიქიატრები საბოლოოდ მიდიან დასკვნამდე, რომ ჯექსონი სავარაუდოდ ბიპოლარული აშლილობით ან შიზოფრენიით იტანჯება. ეს შემაშფოთებელი აღმოჩენაა ჯექსონის მშობლებისთვის — განსაკუთრებით იმიტომ, რომ არ არსებობს მარტივი ტესტი ამ ორ მდგომარეობას შორის გასარჩევად. მაგრამ ფსიქიატრიისგან მშობელთა მხარდამჭერი ადვოკატის დამატება სიუჟეტს ხელშესახებ ემოციურ ბირთვს აძლევს, რაც მანამდე აკლდა. როდესაც ნიკოლ სტედმანი პირადად საუბრობს საკუთარ გამოცდილებაზე, როდესაც მის ქალიშვილს 20 წლის ასაკში შიზოფრენიის დიაგნოზი დაუსვეს, ხედავთ, რომ ჯექსონის მშობლები პანიკის ფონზე რაიმე საყრდენს პოულობენ. ნაცვლად იმ სამყაროსი, სადაც მათი ვაჟი გარიყულია ფსიქიკური ჯანმრთელობის პრობლემების გამო, ჩნდება ახალი ნორმალურობის იმედი. რა თქმა უნდა, ასეთი ახალი ნორმალურობისთვის ბრძოლა ყოველთვის ადვილი არ არის. დანას მუშაობა SANE-ის სპეციალისტად ხელს უშლის მას, დაეხმაროს კიბერშეტევის შედეგად გამოწვეული უშუალო კრიზისის მოგვარებაში. მაგრამ როდესაც ალანა ცრემლიანი თვალებით ეუბნება: „მიხარია, რომ დღეს აქ იყავი“, ნათელია...