უდიდესი ფანტასტიკური ფილმები არ გაგჩვევენ თავიანთ სამყაროებს, ისინი საყელოში გიჭერენ და გეუბნებიან, ზუსტად რა სახის ისტორიის მოწმე გახდები. Studio Ghibli-ის „პრინცესა მონონოკე“ ამას წამებში ახერხებს, გადმოსცემს ისეთ პირდაპირ და შემზარავ შესავალ ფრაზას, რომელიც ათწლეულების შემდეგაც კი ისმის. 1997 წელს გამოსული ფილმი დროს არ კარგავს კაპრიზულობასა თუ კომფორტზე. მისი პირველი სიტყვები ადგენს მსოფლმხედველობას, რომელიც უძველესი, სევდიანი და სასტიკად გულწრფელია. ჟანრში, რომელიც ხშირად წინასწარმეტყველებასა და იმედზეა აგებული, „პრინცესა მონონოკე“ პირდაპირ უპირისპირდება ტკივილს, აყალიბებს ტონს, რომლის გამეორებაც მას შემდეგ ცოტა ფანტასტიკურმა ფილმმა გაბედა. „სიცოცხლე ტანჯვაა. მძიმეა. სამყარო დაწყევლილია.“ ეს შესავალი განცხადება დაუყოვნებლივ უარყოფს ესკაპიზმს. თავგადასავლების ან ბედისწერის დაპირების ნაცვლად, ის თავად არსებობას ბრძოლად წარმოაჩენს. ფრაზა ნაკლებად დიალოგს, უფრო მეტად თეზისს ჰგავს, რაც მაყურებელს მოუწოდებს გააგრძელოს ყურება მისი პირქუში სიცხადის მიუხედავად. დასაწყისიდანვე ფილმი ემოციურ სიმწიფეს მოითხოვს. მისი დაუვიწყარობას მისი სიმარტივე განაპირობებს. არ არსებობს მეტაფორა გასაშიფრად, არც მითიური გამოცანა ამოსახსნელად. სიტყვები მკაფიო და უნივერსალურია, ნათქვამია მშვიდი ავტორიტეტით. წამებში მაყურებელი ხვდება, რომ ეს სამყარო არ გვთავაზობს მარტივ ბოროტმოქმედებს, მარტივ გადაწყვეტილებებს ან გარანტირებულ გადარჩენას. ეს შესავალი ასევე ამზადებს მაყურებელს მორალური სირთულეებისთვის. სამყაროს „დაწყევლილად“ გამოცხადებით, ფილმი თავს არიდებს ერთი ძალის დადანაშაულებას. ადამიანები, ღმერთები, ბუნება და ძალადობა – ყველა იზიარებს პასუხისმგებლობას. „პრინცესა მონონოკეს“ ეს პერსპექტივა ცვლის ფანტასტიკური ისტორიების თხრობას, გადააქვს ის გმირული დაპყრობიდან ტრაგიკულ თანაცხოვრებაზე, სადაც ყოველი არჩევანი ნაიარევებს ტოვებს. თითქმის 30 წლის შემდეგ, ეს ფრაზა კიდევ უფრო აქტუალურია. თანამედროვე აუდიტორია ცხოვრობს გარემოს კოლაფსის, პოლიტიკური არეულობისა და მორალური გაურკვევლობის ეპოქაში. ფილმის დასაწყისი მოძველებულად არ გვეჩვენება; ის წინასწარმეტყველურია. მისი გულწრფელობა ეხმიანება ისე, როგორც ხშირად გაპრიალებული ბლოკბასტერები ერიდებიან. თანამედროვე თვალწარმტაცი შესავლებისგან განსხვავებით, რომლებიც სანახაობაზეა ორიენტირებული, „პრინცესა მონონოკე“ ენდობა თავის აუდიტორიას, რომ დისკომფორტს შეეგუოს. ეს ნდობა იშვიათია. ფრაზა არ ცდილობს გართობას, ის გამოწვევას აყენებს. ის მაყურებელს სთხოვს მიიღოს, რომ სილამაზე და ტანჯვა ერთად შეიძლება არსებობდეს და არცერთის იგნორირება არ შეიძლება. ამიტომაც რჩება შესავალი ხელშეუხებლად. ის საკულტო არ არის იმიტომ, რომ ციტირებადია, არამედ იმიტომ, რომ ჭეშმარიტია. ის აყალიბებს ემოციურ მოლოდინებს, რასაც ფილმი სრულად პატივს სცემს, რაც მოგზაურობას დამსახურებულს ხდის და არა ხელოვნურს. ცოტა ფანტასტიკურ ფილმს დაუწყია ასეთი გამბედაობით და კიდევ უფრო ცოტას შეუტყვრია „პრინცესა მონონოკეს“ გავლენა.