მიუხედავად იმისა, რომ კონტექსტში ეს შესაძლოა ცოტა უცნაურად მოგეჩვენოთ (რადგან ფერნმა და სტარკმა ამ ეტაპზე ფაქტობრივად ერთი წელი გაატარეს ერთად თითქმის ყოველდღიურ სიახლოვეში), ფაქტია, რომ სანამ რაიმე სხვას იქნებოდნენ, ისინი თანამშრომლები არიან. ამიტომ მათ შორის ყოველთვის იყო ერთგვარი დისტანცია. რა თქმა უნდა, ისინი ხშირად ატარებენ დროს სამუშაოს მიღმა, მაგრამ რამდენად არის ეს უბრალოდ იმის გამო, რომ ა) ირგვლივ არავინაა ან ბ) მათ არ იცნობენ სხვას თავიანთ მიმდინარე ადგილმდებარეობაზე? პაემანი უფრო პირად დონეზე გახსნას გულისხმობს – პროფესიულზე ან მეგობრულზე მეტად. სწორედ აქ არის პრობლემა, რაც ფერნს პაემანთან დაკავშირებით აქვს: ყველაფერი მასზეა მორგებული. ის მხოლოდ მის ინტერესებსა და გემოვნებას ეფუძნება. არაფერი, რასაც ისინი ხედავენ ან აკეთებენ, ოდნავაც კი არ უკავშირდება სტარკს. ისინი, მაგალითად, არ ეხმარებიან შემთხვევით უცხო ადამიანებს ან არ თამაშობენ სოფლის ბავშვებთან. ის მის შესახებ არაფერს სწავლობს იმის მიხედვით, თუ სად მიდიან ან რას აკეთებენ. უფრო მეტიც, მათი საუბრები გარდაუვლად სამუშაოსკენ და მისი ყველაზე საინტერესო ასპექტისკენ, თავად ფრირენისკენ მიდის. მათ შორის დისტანცია საერთოდ არ იხურება. ამ ეტაპზე, ის ფიქრობს, რა განსხვავებაა იმაში, რომ ის ქალაქში თავის საყვარელ ადგილებში დაატარებს, და „პაემანს“ შორის. მიუხედავად იმისა, რომ სტარკი ბოლომდე ვერ ხვდება, როგორ და სად წავიდა ყველაფერი არასწორად, ის მაინც ამჩნევს, რომ ასე მოხდა. ის ხსნის, რომ ფრირენთან ერთად მუშაობდა სრულყოფილი პაემნის დასაგეგმად და ბოდიშს იხდის, რომ არ გამოვიდა. ეს არის ზუსტად ის მომენტი, როდესაც ფერნი საბოლოოდ იღებს იმას, რასაც ეძებდა: სტარკის სულში ჩახედვას – იმის გაგებას, თუ რას გრძნობს მის მიმართ. ის საკმარისად ზრუნავდა მასზე, რომ ყველაფერი გაეკეთებინა მისი პირველი პაემნის განსაკუთრებულობისთვის. შესაძლოა, არასწორად იყო მიმართული, მაგრამ მან აშკარად დიდი ძალისხმევა ჩადო – დახმარებაც კი სთხოვა, როდესაც ეშინოდა, რომ მარტო ვერ გაუმკლავდებოდა იდეას. მას ნანახი აქვს, როგორ დებდა ის ყველაფერს ბრძოლაში და აქაც ხედავს იმავე მიზანდასახულ ფოკუსს, რომელიც მისკენაა მიმართული. პაემანი, როგორც დაგეგმილი იყო, წარუმატებელი გამოდგა – მაგრამ ამ წარუმატებლობაში ის წარმატებად იქცევა. ეპიზოდის მეორე ნახევარი, სამწუხაროდ, გაცილებით სუსტია. ის შექმნილია ორი რამისთვის და მეტისთვის – არა. პირველი არის იმის ჩვენება, რომ ჩრდილოეთ პლატო, კედლიდან რამდენიმე ასეულ იარდშიც კი, სირთულის მკვეთრი ზრდაა. მონსტრები უფრო მრავალრიცხოვანია, ხოლო დემონები – როგორც ჭკვიანები, ისე ძლიერები. არსებობს მიზეზი, რის გამოც მხოლოდ პირველი კლასის მოგვებს აქვთ გავლის უფლება: ის უბრალოდ იმდენად საშიშია მათთვის, ვინც იქ ცხოვრებას არ არის მიჩვეული. ეპიზოდის ამ ნაწილის მეორე მიზანია იმის ახსნა, თუ რატომ არ გაცურა ჯგუფმა ნავით ჩრდილოეთით, როგორც ეს ვირბელმა და მისმა კომპანიამ გააკეთეს. იმის დანახვისას, თუ რამდენად საშიშია ჩრდილოეთი პლატო, სტარკიც კი უკვირს, რატომ ცხოვრობენ იქ ადამიანები საერთოდ. პასუხი მარტივია: ეს მათი სახლია. ადამიანები იქ დაიბადნენ და გაიზარდნენ და არ სურთ ამ ყველაფრის დათმობა კედლის სამხრეთით უფრო უსაფრთხო ცხოვრებისთვის. ჩრდილოეთით ფეხით სიარულის მიზეზი უბრალოდ ამ ხალხის დახმარებაა. მათ სასწრაფოდ სჭირდებათ ავანტიურისტები, რადგან უმეტესობა ნავით მოგზაურობს და გვერდს უვლის ამ ტერიტორიას. რა თქმა უნდა, ეს იდეა, ისევე როგორც ბევრი სხვა, არის ის, რაც ფრირენმა ჰიმელისგან ისწავლა – ის, რასაც ახლა მის ნაცვლად მომავალ თაობას გადასცემს. მისი მოგზაურობის მიზეზი, საბოლოო ჯამში, შესაძლოა ეგოისტური იყოს, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ თავად მოგზაურობაც ასეთი უნდა იყოს. ფრირენმა ახლა უკვე გამოცდილებიდან იცის, რომ მოგზაურობა ისეთივე მნიშვნელოვანია, როგორც დანიშნულების ადგილი – და რომ მოგზაურობას შეუძლია მრავალს დაეხმაროს მათი მცირე მოგზაურთა ჯგუფის მიღმა.