საინტერესოა, რომ სწორედ ფრირენი ხვდება, რის გაკეთება სურს სტარკს – ისე, რომ მას ეს არც კი უხსნის. ის ხომ ახლა აცნობიერებს, თუ რა ძვირფასი იყო მისთვის ჰიმელთან და სხვებთან ერთად განცდილი თავგადასავლების მოგონებები – და როგორ შეცვალა მათ ფუნდამენტურ დონეზე, ისე, რომ ვერც კი მიხვდა. ხუმრობა ისაა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ თავიდანვე იცოდნენ, რაში ერთვებოდნენ, ეს არ ცვლის იმ ფაქტს, რომ მომენტში ეს ნამდვილად საშინელი გამოცდილებაა. რა თქმა უნდა, დროთა განმავლობაში მათ მხოლოდ ბუნების სილამაზე და ახლობლებთან გატარებული დრო ემახსოვრებათ, მაგრამ ისინი მაინც აკეთებენ ისეთ რაღაცებს, როგორიცაა ჰიდრასთან ბრძოლა და ღამით წამებული მთის ბილიკზე დაბრკოლება. ეპიზოდის მეორე ნახევარი (და გაცილებით ძლიერი ნახევარი) უფრო ღრმა ხედვას გვაწვდის იმ ოჯახურ ერთეულზე, რომელიც ამ სამეულმა შექმნა. მოვლენების ცენტრში ფერნია. მიუხედავად იმისა, რომ ის უდავოდ ფრირენის ჯგუფის „სწორი კაცია“, ადვილია დაგვავიწყდეს, რომ მისი სტოიკური ფასადის მიღმა ჩვეულებრივი მოზარდი გოგონა იმალება. მშობლების სიკვდილმა ემოციურად შეაფერხა და აიძულა, ყველაფერი შიგნით ჩაეკეტა. ასე მოახერხა გადარჩენა. თუმცა, ის ნამდვილად გრძნობს რაღაცებს და გრძნობს მათ ღრმად. ის აფასებს ნივთებს, როგორიცაა მისი კვერთხი, თმის აქსესუარი და სამაჯური, ემოციური დატვირთვის გამო, რასაც ისინი ატარებენ. პრობლემა იმაში კი არ არის, რომ მას გრძნობები აქვს, არამედ იმაში, რომ არ იცის, როგორ გამოხატოს ისინი. იმედგაცრუება გამოხატულია გაბუტულ მჟავე სახეში; სიბრაზე – უძლურ დარტყმებში. გულისამაჩუყებელ მომენტებში ის რბილ, გულწრფელ ღიმილს აფრქვევს. მაგრამ აბსოლუტური სიხარული? წარმოდგენა არ აქვს, როგორ გაუმკლავდეს ამ ემოციას. ამ ეპიზოდში ის აშკარად მიანიშნებს სტარკს, რომ მას სურს მასთან ერთად გაატაროს შემდეგი დღე. ის აშკარად ელოდება, რომ საბოლოოდ დააძალებს მას კითხვას. რასაც არ ელის, არის ის, რომ სტარკი პირდაპირ პაემანზე დაპატიჟებს. გულის სიღრმეში, ეს არის ის, რისი იმედიც ჰქონდა, მაგრამ არასოდეს ეგონა, რომ ეს ახდებოდა – მით უმეტეს, ასე მოულოდნელად. ამგვარად, მისი ერთადერთი აზრია, მიიღოს შეთავაზება, შემდეგ კი პანიკაში გაიქცეს (სიმშვიდის შენარჩუნების მცდელობით). ფერნის ქცევის უმეტესი ნაწილი სავარაუდოდ ფრირენის დამსახურებაა. ყოველმხრივ, ფრირენი მისი დედაა, რომელმაც ის ბავშვობიდან ზრდასრულობამდე აღზარდა. რა თქმა უნდა, უკვდავი ელფის მიბაძვის მცდელობას – განსაკუთრებით ისეთის, რომელიც დროის აღქმის გამო სამყაროსგან მოწყვეტილია – თავისი პრობლემები ახლავს. თუმცა, ფრირენი, მიუხედავად იმისა, რომ ხშირად ბავშვს ჰგავს მასსა და ფერნის ურთიერთობაში, ცუდი დედა არ ყოფილა. მიუხედავად იმისა, რომ მუდმივად მომენტში ცხოვრება ფრირენისთვის არაბუნებრივია, ის სასოწარკვეთილად ცდილობდა ადამიანებთან დაკავშირებას – ყველაზე მეტად კი ფერნთან. მისთვის ჯერ კიდევ ძნელია კონტექსტური მინიშნებების ამოცნობა (თუნდაც წლების განმავლობაში), მაგრამ როდესაც ადამიანები პირდაპირ ეუბნებიან მას რაიმე მნიშვნელოვანს, მას ახსოვს. ჰაიტერმა თავისი უკანასკნელი დღეები ფრირენისთვის ყველაფრის დაწვრილებით ახსნას მოანდომა – და მან, მისი ქების ღირსად, ეს ინფორმაცია ფერნის შესახებ კარგად გამოიყენა. მრავალი კრიტიკა შეიძლება გქონდეთ ფრირენის აღზრდის შესახებ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, ფერნი თავს საყვარლად გრძნობს. ეს არის ის, რის ჩვენებასაც ამ ეპიზოდის მეორე ნახევარი ემსახურება. ისევე, როგორც ჰაიტერმა ასწავლა მას ფერნის შესახებ, ფრირენი ამავე ინფორმაციას გადასცემს თანაბრად „ცერცვა“ სტარკსაც. გარკვეულწილად, ის მისთვისაც დედობრივ ფიგურად გვევლინება, ასწავლის მას პაემანზე წასვლის სწორ გზას – მაშინაც კი, თუ ინსტრუქციები ერთ კონკრეტულ გოგონას ეხება. და საბოლოოდ, ყველაფერი კარგად არის მოწყობილი იმისთვის, რომ ფერნს დასამახსოვრებელი პაემანი ჰქონდეს – ორგანიზებული ორი ადამიანის მიერ, რომლებსაც ის ყველაზე მეტად უყვართ ამქვეყნად. ვიხილავთ თუ არა პაემანს შემდეგ ეპიზოდში? შეიძლება კი, შეიძლება არა. მაგრამ ამ ეტაპზე, ეს არ არის ისეთი მნიშვნელოვანი, როგორც მომზადება – მზრუნველობა, რომელიც მისმა უახლოესმა ადამიანებმა გამოიჩინეს მისი გრძნობების მიმართ. რანდომული აზრები: • ფრირენი ნამდვილად იყო პაემანზე ჰიმელთან – და მე დეპრესიაში ვარ, რომ ეს ვერ ვნახეთ. • მართალი გითხრათ, სტარკი წინა ხაზის მებრძოლია. მისი საქმეა სატყუარა იყოს და შეტევები მიიღოს. არ მესმის, რატომ არის ვინმე განაწყენებული იმით, თუ როგორ განვითარდა ჰიდრასთან ბრძოლა. • ფრირენის მესმის. ათ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ჩემი მშობლიური ქალაქის უნახავად ყოფნის შემდეგ, შოკირებული ვიყავი, რამდენი ადგილი, რომელიც ვიცოდი, გაქრა – დარჩა მხოლოდ ცარიელი, მიტოვებული შენობები. • ამ ეპიზოდში ანიმაციის ხარისხის აშკარა ვარდნა შეინიშნება. უამრავი ფართო კადრია, სადაც პერსონაჟების ყველა დეტალი ქრება, და მრავალი მომენტი, როდესაც ჩვენი გმირები საკუთარი თავის სასაცილო (და გაცილებით მარტივად შექმნილ) კარიკატურებად გვევლინებიან. იმედია, ეს ერთჯერადი მოვლენაა.