„შვიდის“ სცენარისტის, ენდრიუ კევინ უოლკერის სერიული მკვლელების სამყაროში დაბრუნების პერსპექტივა, სათაურით „ფსიქო ქილერი“, ამაღელვებლად ჟღერდა. სამწუხაროდ, საბოლოო შედეგი წარუმატებელი აღმოჩნდა და მას აკლია იმ ფილმის ატმოსფერო და გააზრებულობა, რომელმაც უოლკერს სახელი მოუტანა. ჯორჯინა კემპბელი ჯეინ არჩერის როლში გვევლინება – საგზაო პოლიციის ოფიცერი, რომელიც ქმრის მკვლელობის მოწმე ხდება. მკვლელი მედიის მიერ „სლეშერად“ წოდებული ამოუცნობი სერიული მკვლელია. ამის შემდეგ, ჯეინი საკუთარი ინიციატივითა და ავტორიზაციის გარეშე, მარტო იწყებს ამ „ფსიქო ქილერის“ (ჯეიმს პრესტონ როჯერსი) კვალზე გასვლას, რაც მას ქვეყნის მასშტაბით შურისძიების მისიაზე აგზავნის. რეჟისორი გევინ პოლონე, მიუხედავად იმისა, რომ რამდენიმე სატელევიზიო დრამა გადაიღო, ძირითადად ცნობილია, როგორც პროდიუსერი თავისი კომედიური გამოცდილებით, აღსანიშნავ ნამუშევრებს შორის „შეაკავე შენი ენთუზიაზმიც“ (Curb Your Enthusiasm) არის. რა თქმა უნდა, ბოლო წლებმა აჩვენა, რომ ჯორდან პილისა და ზაკ კრეგერის მსგავსი რეჟისორები კომედიიდან ჰორორში საკმაოდ შეუფერხებლად გადავიდნენ. სამწუხაროდ, „ფსიქო ქილერის“ შემთხვევაში ასე არ მოხდა, რადგან თითქმის მაშინვე ჩნდება განცდა, რომ რაღაც ისე ვერ არის. დიალოგების უმეტესობა დაძაბული, არაბუნებრივი მანერით არის წარმოთქმული, ხოლო რამდენიმე სცენა ბევრად უფრო შემზარავი და ინტენსიური უნდა ყოფილიყო. ადრეული სცენა, სადაც ქალი მანქანაში ჯდება, მაყურებელმა კი იცის, რომ მკვლელი სავარაუდოდ უკანა სავარძელზეა, არის ისეთი კლიშე, რომელსაც ბევრმა ჰორორ ფილმმა ოსტატურად გამოიყენა. თუმცა, აქ მისი მიდგომა და გადაღება აკლია იმ ეფექტს, რომელიც მას ასე ადვილად შეეძლო ჰქონოდა, რაც ფილმის განმავლობაში ხშირი პრობლემაა – მოსალოდნელ „ჯამფ-სქერებსაც“ კი აკლია საჭირო „ნახტომი“. ყოველივე ამის გარდა, ეს არ არის უოლკერის ერთ-ერთი ყველაზე შთამაგონებელი ისტორია. „ფსიქო ქილერის“ საწყისი ტიტრები სავსეა როგორც პირდაპირი სატანური გამოსახულებებით, ასევე სტატიებით „სატანური პანიკის“ (Satanic Panic) ეპიდემიის შესახებ, რაც ქმნის საფუძველს ფილმისთვის, რომელიც ამ მოვლენებსა და თემებში იქნება ჩაფლული. როგორც კი „სლეშერს“ ვხვდებით, ვხედავთ, რომ ის კედლებზე საშინელ სატანურ სიმბოლოებს (რა თქმა უნდა, სისხლით) წერს, თავის ბნელ სავიზიტო ბარათებს შორის, ხოლო ჯეინის გამოძიება დეთ-მეტალ ჯგუფის მუსიკასთან რაღაც კავშირს ავლენს. ველოდი, რომ რაღაც უფრო ღრმა მოხდებოდა, რადგან მისი ამდენად ბანალურად წარმოდგენა — მკვლელი ეშმაკს ეთაყვანება, ეშმაკზე მუსიკას უსმენს და ნამდვილად უყვარს ეშმაკი! — კინემატოგრაფიულად ზედმეტად მარტივი და მოძველებული ჩანდა. და მაინც, მართლაც არაფერი ღრმა არ ხდება. მესამე აქტში არის აღსანიშნავი სიუჟეტური შემობრუნება, მაგრამ ის გარკვეულწილად თვითნებური ჩანს, ჩართული მხოლოდ იმისთვის, რომ ფილმის ფინალს განსხვავებული გარემო (და ფსონები) მისცეს ისე, როგორც არ მოელოდით. სხვა მხრივ, „ფსიქო ქილერი“ გასაკვირად ზედაპირულ დონეზე მოქმედებს, რომელიც ძველმოდურად და თითქოს მორალისტური შოკით, არაპირდაპირ გვამცნობს: „იცით, რა? ის სატანური პანიკა მაშინდელ დროში ალბათ გამართლებული იყო, რადგან, ღმერთო ჩემო, შეხედეთ ამ ტიპს!“ ყოველივე ამის გათვალისწინებით, ვიმედოვნებდით, რომ ფილმი მაინც მოგვცემდა იმ შოკსა და ქაოსს, რასაც სათაური გვპირდება, მართლაც აღმაშფოთებელი და ველური მკვლელობის სცენებით. მაგრამ, მიუხედავად იმისა, რომ უამრავი უხეში და სასტიკი სიკვდილია იარაღის, ცულის და ჩაქუჩის გამოყენებით, ცოტა რამ არის შემოქმედებითი ან დასამახსოვრებელი „სლეშერ“ ფილმების მკვლელობების კუთხით, მაშინაც კი, როდესაც მსხვერპლი, მაგალითად, ორგიის შუაგულშია. არის ერთი გამონაკლისი: მკვლელი უბედურ მღვდელს განსაკუთრებულად ეშმაკურ და მახინჯ ბედს უმზადებს, რაც ნამდვილად დაუვიწყარ შთაბეჭდილებას ტოვებს. „ბარბაროსს“, ახალ „ცივ საწყობს“ და ახლა „ფსიქო ქილერს“ შორის, კემპბელი ჰორორის ჟანრში სანდო და მუდმივად ეფექტურ სახედ ყალიბდება. ის ჯეინს სწორ შინაგან ძალასა და მონდომებას ანიჭებს, მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი მას მრავალმხრივი შესრულებისთვის დიდ სივრცეს არ აძლევს. რაც შეეხება ტიტულოვან პერსონაჟს — კრედიტებში სასაცილოდ „ფსიქო ქილერად“ ჩამოთვლილს — როჯერსი, ყოფილი პროფესიონალი მოჭიდავე, ეფექტურ ფიზიკურ შესრულებას გვთავაზობს თავისი მასიური, მოუქნელი აღნაგობით. მიუხედავად იმისა, რომ მისი სახე ყოველთვის დაფარულია (გრძელი თმით თუ ნიღბით), ის ყოველთვის ასხივებს ადუღებულ რისხვას, რომელიც აფეთქებას ელოდება. უცნაური არჩევანია მკვლელის სალაპარაკო ხმა, რომელსაც თავად როჯერსი ახმოვანებს, მაგრამ ის ისე ჟღერს, თითქოს პოსტ-პროდუქციაში მსახიობმა ხელახლა გაახმოვანა და ასევე დიდად მოდულირებული იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ალბათ მის შემზარავ ბუნებას უნდა ამატებდეს, ხმა იმდენად უცნაური და გათიშულია, რომ ყურადღებას ფანტავს, რადგან ის აშკარად გადამეტებულად ახმოვანებულად ჟღერს და ნებისმიერი, ვისაც ის ელაპარაკება, უნდა ეკითხებოდეს, რატომ აქვს ასეთი ხმა. მღვდლის სცენის გარდა, „ფსიქო ქილერს“ აქვს რამდენიმე ღირსეული მომენტი, რომელიც იყენებს ამ გიგანტური, ნიღბიანი კაცის ბუნებრივად შთამბეჭდავ ვიზუალს, რომელიც თავის მსხვერპლებს უახლოვდება. ასევე მიმზიდველია მისი გამოსახვა მშვიდი, ღია გზების ამერიკის შუაგულში, როდესაც ჯეინი ქალაქიდან ქალაქში გადადის მკვლელის კვალდაკვალ. ამასთან, უოლკერისა და პოლონეს იუმორის ძლიერი გრძნობა კარგად მუშაობს რამდენიმე განზრახ სასაცილო მომენტში. ეს განსაკუთრებით ეხება ფილმის საუკეთესო სცენას, რომელიც სხვა სატანისტის, მისტერ პენდლტონის (Mr. Pendleton) მფლობელობაში არსებულ სასახლეში ვითარდება, რომელსაც თამაშობს...