ანიმე „Puniru is a Kawaii Slime“-ის პირველი სეზონი საკმაოდ მყარი იყო. მრავალი თვალსაზრისით, სერიალი ნოსტალგიურ განწყობას ქმნიდა, დაწყებული მისი მოწყობით, დამთავრებული კომედიითა და ანიმაციით. მეორე სეზონი აგრძელებს იმ მრავალ ელემენტს, რაც ადრე მომწონდა შოუში. ანიმაცია საშუალოზე მაღალი დონისაა ძალიან კრეატიული რეჟისურით. გასული ათწლეულების სხვა შოუებზე არის მინიშნებები და რეტროსპექტივები, როგორც სტილისტურად, ასევე იუმორის გადმოცემის კუთხით. მეორე სეზონში ბევრი მომენტი იყო, როდესაც გულწრფელად მეტად ვიცინე კრეატიული მონტაჟისა და შოუს სტილისტური ტემპის გამო. მართალია, პირველი სეზონიდან რამდენიმე პრობლემა ამ სეზონშიც გადმოვიდა. ზოგიერთი პერსონაჟი კვლავ არ არის ძალიან სასაცილო, ხოლო ზოგიერთი ხუმრობა ზედმეტად დიდხანს გრძელდება. კერძოდ, მამის „მტაცებელი დედის“ ხუმრობა კვლავ უცნაურ და მტკივნეულ ადგილად რჩება სერიალში, რადგან ის არასოდეს იშლება, მიუხედავად იმისა, რომ ამ სეზონში მას, შესაძლოა, უფრო მეტი სიღრმე შეემატა, პირველ სეზონთან შედარებით. ფაქტობრივად, რამდენიმე პერსონაჟს უფრო მეტი სიღრმე ეძლევა ამ სეზონში, პირველ სეზონთან შედარებით. მიუხედავად იმისა, რომ პირველი სეზონი ეპიზოდური იყო, რომანტიკული და კომედიური დაძაბულობით მთავარ პერსონაჟებს შორის, როგორც მთავარი თანმიმდევრული თემა, მეორე სეზონი რეალურად ცდილობს რაღაცის შესახებ იყოს. ის ყოველთვის არ აღწევს მიზანს, მისი შესრულების ზოგიერთი დეტალის გათვალისწინებით, მაგრამ გულწრფელად გამაოცა იმ ემოციურმა ჩართულობამ, რაც ვიგრძენი და რამდენად დავუკავშირდი იმას, რასაც პერსონაჟები განიცდიდნენ სეზონის განმავლობაში. თავიდან ცოტა ვღელავდი, რადგან მეორე სეზონი თითქოს დაუყოვნებლივ ხსნის მთავარ კლიფჰენგერს, რომლითაც პირველი სეზონი დასრულდა, რათა დაგვაბრუნოს საშუალო სკოლაში, რომელიც შოუს მთავარ გარემოს წარმოადგენს. ვფიქრობდი, ეს იყო სერიალის რეგრესიის კლასიკური შემთხვევა სტატუს კვოს შესანარჩუნებლად. თუმცა, გულწრფელად გამაოცა იმან, რომ პირველივე ეპიზოდშიც კი, შოუ უკვე იკვლევს გარკვეულ თემატურ იდეებს და გასაკვირად მყარ პერსონაჟთა განვითარებას. „საყვარლობის“ ეს იდეა უცებ ბევრად მეტ შრეს იძენს მრავალი პერსონაჟისთვის და იმისთვის, თუ როგორ ხედავენ ისინი ერთმანეთს. ის, რაც თავდაპირველად მხოლოდ საბაბი იყო ორ მთავარ პერსონაჟს შორის კომედიური კონფლიქტისთვის, უცებ დიდ დრამატულ წონას იძენს. პუნირუსა და კოტაროს ურთიერთობა ყოველთვის უცნაური იყო, რადგან ერთი არის მაგიური სათამაშო, რომელიც ცოცხლდება, მეორე კი მეამბოხე მოზარდია, რომელიც ცოტათი უხეშია. თუმცა, ეს სეზონი იკვლევს ამ პერსონაჟებს, რათა მიზეზი მისცეს მათ ქცევას და ცდილობს მათ განვითარებას სეზონის ბოლოსთვის. პუნირუ იწყებს კითხვას, თუ რას ნიშნავს იყო საყვარელი, არა ყველასთვის, არამედ კონკრეტულად კოტაროსთვის. ის იწყებს კითხვას, თუ რატომ არის ეს ასეთი მნიშვნელოვანი, როგორ ხედავს კოტარო მას სინამდვილეში და როგორ სურს მას თავად, რომ დაინახონ. ეს რეალურად პარალელურია ჟელეს პერსონაჟთან, რომელიც თითქმის პუნირუს ბნელ სარკედ გვევლინება. ორივეს აქვს ეს იდეა, თუ როგორ უნდათ, რომ დაინახოს პუნირუმ, და ეს საკმაოდ ბნელი მიმართულებებით მიდის. გულწრფელად გამაოცა ამ სეზონის ეგზისტენციალურმა სიღრმემ. მე საბოლოოდ გულწრფელად შემეცოდა პერსონაჟები, რომლებსაც ეშინოდათ, რომ მათთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ადამიანებისთვის არაფერს ნიშნავდნენ. ეს იყო გასაკვირად მძიმე თემა, რომელმაც ძირითადად მიაღწია მიზანს ბოლოსკენ. მეორეს მხრივ, კოტარო საკამათო პერსონაჟია, არა იმ გაკვეთილის გამო, რასაც სწავლობს, არამედ იმის გამო, თუ როგორ ურთიერთობს ის უშუალოდ სხვა პერსონაჟებთან. კოტარო, როგორც პერსონაჟი, მთლიანად იმაზეა აგებული, რომ აღმოაჩენს, რომ ის სულელი, მეამბოხე მოზარდია. ის ამას სწავლობს და აცნობიერებს იმ ფაქტს, რომ საბოლოო ჯამში, ის უბრალოდ მარტოსული ბავშვი იყო, რომელსაც სასოწარკვეთილად უნდოდა მეგობარი. არც კი იცოდა, რომ შოუს განმავლობაში მეგობრებს შეიძენდა, და მე ვაფასებ, რამდენად შორს წავიდა მას შემდეგ, რაც საბოლოოდ დავინახე, თუ რატომ სურდა მას პუნირუს შექმნა პირველ რიგში. ახლა ამ ორს შორის ურთიერთობაში ბევრი ნიუანსია, უბრალოდ ჩხუბით გამოწვეული რომანტიკული დაძაბულობის მიღმა. არსებობს რამდენიმე დეტალი, რომელიც ხელს უშლის მას, გახდეს პერსონაჟი, რომელსაც სრულად დავუჭერ მხარს. მიუხედავად იმისა, რომ მისი შინაგანი ბრძოლა მძაფრია, მისი ქმედებები კვლავაც მის არქეტიპს შეესაბამება. ის კვლავ ძალიან უხეშად მოიქცევა ან სხვა პერსონაჟების მიმართ შეუსაბამო რაღაცებს იტყვის, და შემდეგ არასოდეს აღიარებს, რომ მათ სწორად არ ეპყრობოდა. არის სიტუაციები, რომლებიც, ვგრძნობ, ბევრად უფრო შეუფერხებლად მოგვარდებოდა, მეტი ყურადღება რომ მიქცეულიყო, თუ როგორ რეაგირებდა კოტარო კონკრეტულად. თითქოს ვხედავ, რის თქმას ცდილობს შოუ მისი პერსონაჟით, მაგრამ სცენები თავად ძალიან მოუხერხებლად თამაშდება იმის გამო, თუ როგორ ურთიერთობს ის კონკრეტულად სხვა პერსონაჟებთან. ზოგჯერ არც კი ჩანს, რომ ის იმ პერსონაჟებს ელაპარაკება, რომლებსაც მასზე ასეთი გავლენა უნდა ჰქონდეთ. მისი პერსონაჟის სრულად განვითარებისთვის, მისი ქმედებები უფრო მეტად უნდა ყოფილიყო განხილული, და ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს ეს არასოდეს მომხდარა. მიუხედავად ამისა, ვაფასებ იმ ფაქტს, რომ შოუმ ასეთი დიდი რისკი გაწია ასეთი მძიმე თემატიკისთვის. ამ სეზონში ბევრი მცდელობაა, ემოციურად დაუკავშირდეს აუდიტორიას, და ვფიქრობ, რომ ეს ძირითადად მუშაობს.