თანამედროვე სამყარო სულ უფრო მეტად ყურადღების გამფანტველ ფაქტორებზეა აგებული და ზოგჯერ რთულია კონცენტრირება – იმ ნივთებზეც კი, რომლებიც გვიყვარს, მაგალითად, ფილმებზე. გამოცემა The Atlantic-ის მიერ გამოქვეყნებული ანგარიშის მიხედვით, კინოსტუდენტებს სულ უფრო მეტად უჭირთ სასწავლო პროგრამით გათვალისწინებული ფილმების ბოლომდე ყურება, რამდენიმე პროფესორი კი აცხადებს, რომ ეს ნამდვილ პრობლემად იქცა. „ადრე ვფიქრობდი, თუ საშინაო დავალება ფილმის ყურებაა, ეს საუკეთესო საშინაო დავალებაა“, - განაცხადა ვისკონსინ-მედისონის უნივერსიტეტის კინოპროფესორმა კრეიგ ერპელდინგმა. „მაგრამ სტუდენტები ამას არ აკეთებენ“. მისი თქმით, იმ აუდიტორიებშიც კი, სადაც ფილმების ჩვენების დროს ელექტრონული მოწყობილობები ოფიციალურად აკრძალულია, სტუდენტების დაახლოებით ნახევარი მაინც ტელეფონებში იყურება. კიდევ ერთმა ვისკონსინ-მედისონის უნივერსიტეტის პროფესორმა, ჯეფ სმიტმა, დაამატა, რომ ბევრ სტუდენტს არ შეუძლია უპასუხოს ელემენტარულ კითხვებს იმ ფილმების შესახებ, რომლებიც, სავარაუდოდ, ახლახან ნახეს. მან გაიხსენა, როგორ ჰკითხა თავის კლასს ფრანსუა ტრიუფოს 1962 წლის ფილმის „ჟიული და ჯიმი“ დასასრულის შესახებ. ნახევარზე მეტმა არასწორი პასუხები აირჩია, ამტკიცებდნენ რა, რომ პერსონაჟები ნაცისტებს ემალებიან (ფილმის მოქმედება მეორე მსოფლიო ომამდე ხდება) ან ერნესტ ჰემინგუეისთან ერთად თვრებიან (რომელიც ფილმში საერთოდ არ ჩნდება). თავად სტუდენტები ამას არ უარყოფენ. რამდენიმე მათგანმა, ვინც The Atlantic-ს ესაუბრა, აღიარა, რომ უჭირთ ნელ ტემპში გადაღებული ფილმების ყურება. „იყო რამდენიმე ფილმი, რომელიც უკიდურესად ნელი იყო და, ირონიულად, სწორედ ეს იყო ფილმის არსი“, - თქვა ერთმა სტუდენტმა. „მაგრამ ვვარაუდობ, რომ მოუთმენლობის გამო რაღაცებს ვახტებოდი ან ორმაგი სიჩქარით ვუყურებდი“. ზოგიერთმა პროფესორმა ადაპტირება დაიწყო, აჩვენებენ უფრო მოკლე ფილმებს ან გრძელ ფილმებს რამდენიმე გაკვეთილზე ყოფენ. სხვები ამბობენ, რომ მათ არ შეუმჩნევიათ მასიური ცვლილება და ამტკიცებენ, რომ ყოველთვის იყვნენ სტუდენტები, რომლებსაც უჭირდათ ძველი, ნელი ფილმების ყურება. მედიის მოხმარების ჩვენი გზა მკვეთრად შეიცვალა. ის, რაც ოდესღაც მხოლოდ ტელევიზორი იყო, გაფართოვდა და მოიცვა პლანშეტები, სმარტფონები – ჯანდაბას, თქვენი მაცივარიც კი. მოზარდები ახლა უფრო მეტ დროს ატარებენ სოციალურ მედიაში, ვიდრე ოდესმე, ეკრანზე ერთი შეხებით ხელმისაწვდომი სტიმულაციის გაუთავებელი მარაგით. ეს არის მთელი თაობა, რომელსაც ნამდვილად ვერ წარმოუდგენია სამყარო, სადაც ეს ნორმა არ იყო. ამავდროულად, დღევანდელი სტრიმინგის „კონტენტის“ დიდი ნაწილი მიზანმიმართულად არის შექმნილი ისე, რომ მაყურებელს არ სჭირდება დიდი ყურადღების მიქცევა. მეტ დეიმონმა ცოტა ხნის წინ აღნიშნა ეს, განაცხადა რა, რომ Netflix რეჟისორებს მოუწოდებს, პირველი ხუთი წუთის განმავლობაში შეიტანონ დიდი სამოქმედო სცენა აუდიტორიის მოსაზიდად და პერსონაჟებს გაამეორებინონ მთავარი სიუჟეტური ხაზები, რადგან ისინი ვარაუდობენ, რომ მაყურებლები ფილმის ნახევრის განმავლობაში მაინც თავიანთ ტელეფონებზე იქნებიან.