საშინელებათა ჟანრი ყოველთვის იყო კინოს ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული მიმართულება, რადგან მას შეუძლია მაყურებელს ამაღელვებელი კოლექტიური გამოცდილება შესთავაზოს. R-რეიტინგის წყალობით, საშინელებათა ფილმებს შეუძლიათ საზღვრების გადალახვა და შემაშფოთებელი გამოსახულებებისა და თემების ჩვენება, მათ შორის ისეთი დიდებული ფილმები, როგორებიცაა „ეგზორცისტი“ ან „ტეხასის ხოცვა-ჟლეტა ბენზოხერხით“. საუკეთესო საშინელებათა ფილმებმა შექმნეს ხანგრძლივი ფრენჩაიზები და კინო-ხატები, მაგრამ ყოველი წარმატების სანაცვლოდ, ჟანრში ალბათ ათობით უვარგისი ფილმი მოდის. აქ ჩვენ გადავხედავთ ყველა დროის ყველაზე ცუდ R-რეიტინგულ საშინელებათა ფილმებს. მათ ყველას კარგი ამოსავალი იდეა აქვთ, მაგრამ შედეგი არ ასახავს მათ პოტენციალს. შიშისა და შფოთვის ნაცვლად, ისინი მოწყენილობას, დაბნეულობას ან უნებლიე კომედიას იწვევენ. ეს სია იკვლევს ზოგიერთ ყველაზე სამარცხვინო მაგალითს, ფილმებს, რომლებიც გამაფრთხილებელ ისტორიად იქცნენ, თუ როგორ არ უნდა გადაიღო საშინელებათა ფილმები. ფილმი „მოსავალი“ მოგვითხრობს ქეთრინ უინტერის (ჰილარი სუონკი) ისტორიას, ყოფილი ქრისტიანი მისიონერის, რომელმაც რწმენა დაკარგა და ახლა მსოფლიოში მოგზაურობს სასწაულების გასაბათილებლად. როდესაც ლუიზიანას პატარა ქალაქი აცხადებს, რომ მათ განიცადეს კატასტროფები, რომლებიც ეგვიპტის ათი სასჯელს ჰგავს, ქეთრინი ჩადის, რათა დაამტკიცოს, რომ არსებობს რაციონალური ახსნა. მიმზიდველი იდეის მიუხედავად, ამ საშინელებათა ფილმს შთამბეჭდავი აპოკალიფსური საშინელება უნდა შეეთავაზებინა. თუმცა, მას აქვს არეული თხრობა, რომელსაც არ შეუძლია გადაწყვიტოს, ფოკუსირება გააკეთოს საგამოძიებო თრილერზე თუ რელიგიურ საშინელებათა ასპექტებზე. 2005 წელს მეორე ოსკარის მოპოვების შემდეგ, სუონკი, როგორც ჩანს, კარიერის უფრო ექსპერიმენტულ ფაზაში შევიდა, 2007 წელს სხვადასხვა ჟანრში სცადა ბედი, ისეთ ფილმებში, როგორიცაა „მოსავალი“, „თავისუფლების მწერლები“ და „P.S. მე შენ მიყვარხარ“. სამწუხაროდ, „მოსავალი“ ნათლად აჩვენებს, რომ საშინელებათა ჟანრი მისი ძლიერი მხარე არ არის, მიუხედავად მისი ყველა მცდელობისა. CGI-ზე დაფუძნებულ სასჯელებს სიმძიმე აკლია, ხოლო საბოლოო შემობრუნება ერთდროულად პროგნოზირებადი და აბსურდულად გადაჭარბებულია. თუ ამ ფილმს სწორი განწყობით ნახავთ, ის მაინც შეიძლება სახალისო სანახავი იყოს, მაგრამ მაინც სამწუხაროა ასეთი კარგი იდეის გაფლანგვა. სურათი: Warner Bros. ფილმი „FearDotCom“ მოგვითხრობს ნიუ-იორკელი დეტექტივის, მაიკ რეილის (სტივენ დორფი) და ჯანდაცვის დეპარტამენტის მკვლევრის, ტერი ჰასტონის (ნატაშა მაკელჰონი) შესახებ, რომლებიც იძიებენ იდუმალ სიკვდილთა სერიას, რომელიც დაკავშირებულია ერთ ვებგვერდთან. თითოეული მსხვერპლი სტუმრობს საიტს და ზუსტად 48 საათის შემდეგ კვდება საშინელი და აუხსნელი გარემოებებით. დუეტი აღმოაჩენს, რომ საიტი სადისტური წამების სესიებს გადასცემს, რომელსაც სერიული მკვლელი ატარებს, და რომ მისი ერთ-ერთი მსხვერპლის სული, შესაძლოა, ახლა ციფრულ პლატფორმაზე მოჩვენებად დადის. ფილმი ასახავს 2000-იანი წლების ესთეტიკას, მაგრამ სუსტი სცენარის გარეშე. ის გადაღებულია მუსიკალური ვიდეოს სტილში, პირქუში ფერების პალიტრითა და სწრაფი მონტაჟით, რაც მას თავბრუდამხვევ სანახავს ხდის. სიუჟეტი წარმოაჩენს ინტერნეტის საფრთხეებს მისი განვითარების დასაწყისში, მაგრამ რაც უფრო ღრმად შედის ლეგენდებსა და ზებუნებრივ ელემენტებში, მით უფრო დამაბნეველი ხდება. მან მაქსიმალურად სცადა ყველაფრის ახსნა, მაგრამ ზედმეტად ბევრი განმარტება მოგვცა. თუკი მას ონლაინ ვუაიერიზმსა და ციფრულ საფრთხეებზე შექმნილ საშინელებათა ფილმად მიუდგებოდნენ, „FearDotCom“ შეიძლებოდა პიონერული და კლასიკური გამხდარიყო. მაგრამ ჩვენ მივიღეთ საშინელებათა ფილმი, რომელიც მაქსიმალურად ცდილობს შოკისმომგვრელი ეფექტის მიღწევას მაყურებლის რეალურად შეშინების გარეშე. ელიტურ ახალი ინგლისის კინოსკოლაში გადაღებული „ურბანული ლეგენდები: ფინალური ჭრა“ მოგვითხრობს დამწყებ კინორეჟისორ ემი მეიფილდის (ჯენიფერ მორისონი) შესახებ, რომელიც კინო-ჯილდოსთვის იბრძვის, რამაც შეიძლება მისი კარიერა დაიწყოს. როდესაც სტუდენტები იწყებენ სიკვდილს ურბანული მითებით შთაგონებული დახვეწილი ხერხებით, ემი ეჭვობს, რომ ვიღაც კლასიკურ ლეგენდებს რეალურ საშინელებად აქცევს, როგორც დამახინჯებული კინემატოგრაფიული განცხადების ნაწილს. მან უნდა გამოავლინოს მკვლელის ვინაობა, სანამ თავად გახდება შემდეგი მსხვერპლი. „ურბანული ლეგენდების“ ფილმები ყოველთვის „ყვირილის“ ასლად გამოიყურება, თავისი მეტა-ისტორიით და პერსონაჟების კინოს ტროპების ცოდნით. სამწუხაროდ, ეს ფილმი და მისი წინამორბედი არასოდეს აღწევენ „ყვირილის“ სიმაღლეებს. „ურბანული ლეგენდები: ფინალური ჭრა“ არის უგემოვნო საშინელებათა ფილმი, რომელსაც აკლია კრეატიულობა და დაძაბულობა, მიუხედავად აღიარებულად გასართობი ურბანული ლეგენდების ისტორიებისა. სცენარი, რომლის თანაავტორი სკოტ დერიკსონი იყო, პროგნოზირებად ვითარდება და ფილმი არასოდეს იყენებს სრულად თავის მეტა-ასპექტებს. მსახიობების შესრულება, მათ შორის ჯენიფერ მორისონისა და ევა მენდესის, კომპეტენტურია, მაგრამ ქარიზმა აკლია. გამორჩეული თვისებების გარეშე, „ურბანული ლეგენდები: ფინალური ჭრა“ უბრალოდ იკარგება სხვა სლეშერ ფილმების ზღვაში. „ჰელოუინი: მაიკლ მაიერსის წყევლა“ არის ხანგრძლივი საშინელებათა ფრენჩაიზის მეექვსე ნაწილი. ის ცდილობს მაიკლ მაიერსის უკვდავების ახსნას ეკლის წყევლის მეშვეობით – კულტის, რომელიც მას მანიპულირებს, რათა ოჯახი მოკლას, როგორც რიტუალის ნაწილი. ფილმი მოგვითხრობს ტომი დოილის (პოლ რადი) შესახებ, რომელიც ახლა მაიკლის შეჩერებით არის შეპყრობილი, როდესაც ის კულტის შეთქმულებას ამჟღავნებს ჯეიმი ლოიდის ბავშვის დაცვისას. ეს ფილმი უნდა აღედგინა „ჰელოუინის“ ფრენჩაიზის დიდება წინა ნაწილის ჩავარდნის შემდეგ, მაგრამ მისი მიღება კიდევ უფრო უარესი აღმოჩნდა. მაიკლის დემითოლოგიზაციის მცდელობით, ფილმი ძირს უთხრის იმას, რაც მას თავიდანვე საშინელს ხდიდა. რთული კულტის მითოლოგია იძულებითი და არასაჭირო ჩანს, რაც ანაცვლებს პირველყოფილ სლეშერ სიმარტივეს.