არის ვინმე, ვისაც ფილმებში მღელვარება არ უყვარს? ალბათ. თუმცა, სულაც არ არის აუცილებელი, რომ ფილმი მუდმივად დაძაბული იყოს, რადგან ზოგჯერ „იდეალური დღეები“ (Perfect Days) ან „პატერსონი“ (Paterson) გჭირდებათ დასამშვიდებლად. არსებობს შესანიშნავი სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმებიც, რომლებიც აუცილებლად არ გაგიჩქარებენ გულისცემას, მაგრამ მაინც მომხიბვლელი და გამორჩეულია სხვა ასპექტებით, რასაც „სტალკერი“ (Stalker) და „2001: კოსმოსური ოდისეა“ (2001: A Space Odyssey) ნათლად აჩვენებს. თუმცა, სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის საკმაოდ ბევრი ფილმი მოქმედებითი და/ან თრილერის ელემენტებსაც აერთიანებს, და სწორედ ისინი არიან მართლაც ამაღელვებლები. ასეთი ფილმები ქვემოთაა მოყვანილი, და თუ გსურთ სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმი, რომელიც გულისცემას აგიჩქარებთ, მათი ნახვა ნამდვილად ღირს (ისინი საკმაოდ ცნობილია, ასე რომ, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ აქამდე არ გინახავთ, მაგრამ მაინც… საკულტო და ფართოდ განხილული ფილმების აღნიშვნა ყოველთვის ღირებულია). სჭირდება თუ არა ფილმს მეტი, ვიდრე უბრალოდ დაკუნთული მამაკაცები, რომლებიც ჯუნგლებში ისვრიან და შემდეგ საშიში არამიწიერი არსება მათზე ნადირობს, რომ იყოს დიდებული? თუ „მტაცებელი“ (Predator) რაიმეს გვეტყვის ამ საკითხზე, მაშინ პასუხი კატეგორიული „არაა!“ სწორედ ეს არის „მტაცებელი“, სწორედ ამას აკეთებს „მტაცებელი“ და მხოლოდ ეს მოეთხოვებოდა მას. რა თქმა უნდა, აქ არნოლდ შვარცენეგერი იდეალურად არის შერჩეული სხვა მსახიობებთან ერთად, რომლებიც კარგად არიან გამოყენებული; არის რამდენიმე დასამახსოვრებელი ფრაზა, და თავად უცხოპლანეტელიც ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესოა, საკმარისია იმისთვის, რომ კონკურენცია გაუწიოს „უცხოს“ (Alien) უცხოპლანეტურ სახეობას. მაგრამ ეს ყველაფერი უკვე კარგად ცნობილია, და ალბათ ამას „მტაცებლის“ ყურებამდეც კი იცოდით, გაინტერესებდათ, გაამართლებდა თუ არა ის მოლოდინს, და ის ნამდვილად აკეთებს ამას. მართლა, მართლა აკეთებს. „პირისპირის“ (Face/Off) აბსურდულობა სანახაობაა და ის გიჟურია, მიუხედავად იმისა, სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმს უწოდებთ, მოქმედებითს, კრიმინალურს თუ კომედიას. ის ცოტათი არის ყველა მათგანი ერთდროულად, და ამ ჟანრებიდან, შესაძლოა, სამეცნიერო ფანტასტიკა ყველაზე რთული დასაკავშირებელი იყოს მასთან, თუმცა ეს ფილმი არის პროცედურაზე, რომელიც ადამიანებს სახეების გაცვლის საშუალებას აძლევს, იმდენად დამაჯერებლად, რომ ატყუებს თითქმის ყველას, ვინც უშუალოდ არ მონაწილეობს აღნიშნულ გიჟურ პროცედურაში. ასევე გიჟურია ის ფაქტი, რომ ვინმეს ოდესმე უსაუბრია „პირისპირის“ გაგრძელების შექმნაზე, რადგან ამ ფილმის არსებობა სცილდება უბრალოდ „ელვის ბოთლში ჩაჭერას“. ეს არის ჯონ ვუ, რომელიც ჯონ ტრავოლტასა და ნიკოლას ქეიჯს ბოთლში იჭერს, შემდეგ ბოთლს ატრიალებს და ტრავოლტა და ქეიჯი სახეებს ცვლიან და ერთმანეთის როლს ასრულებენ, შედეგად მიღებული ქაოსი კი თანაბრად სულელურიც არის და სანახაობრივიც. „დასაწყისი“ (Inception) ველური და მრავალშრიანია ისე, რომ მისი ხელახლა ნახვა ადვილია, თუმცა ის არ არის ზედმეტად რთული, არც ისეთი, რომლის სრულად დაფასება ერთი ნახვის შემდეგ შეუძლებელია. ის საკმაოდ ეფექტურად წარმოაჩენს ყველა წესს გონებრივი ძარცვის ირგვლივ, რომელიც მის ცენტრშია, და შემდეგ სახალისოა იმის ყურება, თუ როგორ ვითარდება მოვლენები და როგორ მიდის ნაწილობრივ გეგმის მიხედვით და ნაწილობრივ კონტროლიდან გამოსული. მოკლედ, როგორც ნებისმიერი კარგი ძარცვის ფილმი. ეს არის ფსიქოლოგიური ძარცვის ფილმი, და თუნდაც მასში სიზმარში შესვლის ნაწილი „პაპრიკას“ (Paprika) შევადაროთ (რომელიც ასევე შესანიშნავია, თავისებურად), „დასაწყისი“ საკმარისად განსხვავებულია – და საკმარისად გრანდიოზული მასშტაბისაა – რომ საკუთარ თავს წარმოადგენდეს. ის გამორჩეულია 2010-იანი წლების ბლოკბასტერულ კინემატოგრაფიაში; არა მხოლოდ სამეცნიერო ფანტასტიკის, არამედ ნებისმიერი ჟანრის ფილმებს შორის, რომელიც ასეთი მასშტაბით შეიქმნა. „დასაწყისში“ ნარატიულად ბევრი რამ ხდება, მაგრამ არა იმდენად, რამდენიც, ვთქვათ, „გრავიტაციაში“. თუმცა, ეს ნორმალურია, რადგან „გრავიტაცია“ (Gravity) ლაკონური და პირდაპირი ფილმია, რის შედეგადაც ის უზომოდ ამაღელვებელია, რადგან ის გვიჩვენებს კოსმოსში მომხდარ კატასტროფას, შემდეგ კი ორ ადამიანს, რომლებიც გადარჩნენ (თავდაპირველად) დედამიწაზე დაბრუნების გზა უნდა იპოვონ. „გრავიტაცია“ პირდაპირი გაგებით რეალურ დროში არ ხდება, მაგრამ საკმარისად ახლოსაა მასთან, რომ გექმნება განცდა, რომ ასეა, ყოველ შემთხვევაში იმ მომენტში, ისე, რომ არც ისე განსხვავდება „1917“-ისგან. ტექნიკური თვალსაზრისით, „გრავიტაციას“ ძნელად თუ მოვუძებნით ნაკლს, და ის ერთ-ერთი საუკეთესო ტემპის მქონე სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმია შედარებით ბოლოდროინდელი მეხსიერებიდან. ოჰ, და ის საკმაოდ ინტენსიურია PG-13 რეიტინგის მქონე ფილმისთვისაც. თუკი მზად ხართ, რომ მეცნიერული საშუალებებით აღდგენილი დინოზავრები მონსტრებად ჩათვალოთ, მაშინ „იურული პარკი“ (Jurassic Park) ადვილად შევა ყველა დროის საუკეთესო მონსტრების ფილმების სიაში. აქ არსებული სიმარტივეც მშვენიერია, რადგან არის კუნძული, კუნძულზე დინოზავრები არიან (დაგეგმილი თემატური პარკის ნაწილი), არიან რამდენიმე პირდაპირი, მაგრამ მიმზიდველი (ან არასასიამოვნო) პერსონაჟი, შემდეგ კი კუნძულზე ყველაფერი არასწორად მიდის, ამიტომ როგორც მიმზიდველ, ასევე არასასიამოვნო პერსონაჟებს გადარჩენა უწევთ. „იურულ პარკს“ უამრავი გაგრძელება აქვს, და ზოგიერთი მათგანი ოდნავ უფრო სასიამოვნოა, ვიდრე უმეტესობა მათ მიაწერს, თუმცა არცერთი არ მიდის პირველ ფილმთან ახლოს მღელვარებითა და კინემატოგრაფიული ოსტატობით. საკითხავია, შეიძლება თუ არა მას სტივენ სპილბერგის საუკეთესო ფილმი ვუწოდოთ (ამდენი კანდიდატია ასარჩევად), მაგრამ "სპილბერგის ყველაზე გასართობი ფილმის" ტიტული? არა, ვ... (ტექსტი შეწყვეტილია)