ყველაზე გავლენიანი სიტკომები, რომლებმაც ტელევიზია განსაზღვრეს

1947 წელს „მერი ქეი და ჯონის“ ამერიკულ ტელეეკრანებზე პრემიერის შემდეგ, სიტკომის ჟანრი ყოველთვის ცდილობდა ჩვენი გაცინებას, თანაც რთული სოციალური საკითხების გადაწყვეტას. ზოგიერთმა შოუმ ობიექტურად ვერ გაართვა თავი ამას, მაგრამ უამრავი სხვა შოვია, რომლებმაც საკმაოდ კარგად მოახერხეს კრიზისების სასაცილო გზით მოგვარება ნახევარ საათზე ნაკლებ დროში. შემდეგ კი არის სიტკომები, რომლებმაც სრულიად თავიდან დაწერეს წესები იმის შესახებ, თუ როგორ არის აგებული ეს შოუები. ამ სიტკომებმა გამოგვიწვიეს, რომ შეგვეხედა ყუთის მიღმა და შეცვალეს ამ ისტორიების ტრადიციული თხრობის მანერები; და ამ გზაზე, შეცვალეს ჟანრი ისე, რომ ის ამოუცნობი იქნებოდა, ეს შოუები რომ არ გამოსულიყვნენ იმ დროს, როდესაც გამოვიდნენ. ასე რომ, ჩვენ გადავხედავთ ყველაზე გავლენიან სიტკომებს, რომლებმაც ტელევიზია განსაზღვრეს და შეცვალეს ჩვენი შეხედულება ჟანრსა და ზოგადად, საზოგადოებაზე. მოკუმენტური ქვეჟანრი სიტუაციური კომედიების წარმოჩენის სრულყოფილი გზაა. ის სერიალს ერთგვარ „რეალური სამყაროს“ ფაქტორს სძენს, რაც ყოველთვის არ არის წარმოდგენილი სცენარული სიტკომების უმეტესობაში. მიუხედავად იმისა, რომ NBC-ის „ოფისი“ არ იყო პირველი სიტკომი, რომელიც ამ გზით გადაიღეს, სწორედ ამ შოუმ დააწესა სტანდარტი იმისა, თუ რისი გაკეთება შეეძლო მოკუმენტურ ჟანრს და როგორ შეექმნა სასაცილო სიუჟეტები, რომლებიც მაყურებელს როგორც გააცინებდა, ასევე რეალურად მოეჩვენებოდა. NBC-ის „ოფისი“ რეალურად ბრიტანული სიტკომის ამერიკული ვერსიაა, რომელიც იგივე ფორმატს იყენებდა, მაგრამ მაშინ, როცა ბრიტანული შოუ მხოლოდ ერთ სეზონს გაგრძელდა, NBC-ის ვერსია საკმაოდ ლეგენდარული და გავლენიანი გახდა იმით, რომ მან შექმნა პერსონაჟები, რომლებიც ერთდროულად სიურრეალისტური და ჩვენს სამუშაო ადგილებზე არსებულ რეალურ ადამიანებს ჰგავდნენ. შემქმნელმა გრეგ დენიელსმა ნამდვილად შეითვისა საოფისე კულტურა და ის, თუ როგორ ვხედავთ ამ კულტურას ყოველდღიურად, რის გამოც „ოფისის“ მოკუმენტურად გადაღება შესანიშნავი სტილის არჩევანი იყო ამ სიტკომისთვის. „ოფისის“ წარმატების გარეშე, ისეთ შოუებს, როგორიცაა „თანამედროვე ოჯახი“ (Modern Family) და „პარკები და დასვენება“ (Parks and Recreation), არ ექნებოდათ აყვავების საშუალება. 80-იანი წლების შუა პერიოდამდე, სიტკომები ხშირად ასახავდნენ მოხუც პერსონაჟებს ვიწრო, არქეტიპულად, როგორც „მოღუშულ მოხუცს“ ან სრულყოფილ ბებია-ბაბუას, რომლებიც ხშირად სიბრძნის სიტყვებს სთავაზობდნენ თავიანთ ახალგაზრდა ოჯახის წევრებს. შემდეგ, 1985 წელს შედგა „ოქროს გოგონების“ პრემიერა და სამუდამოდ შეცვალა ჩვენი შეხედულება სიბერეზე. სიუზან ჰარისის მიერ შექმნილი სერიალი ოთხ ხანდაზმულ ქალს მიჰყვებოდა, რომლებიც მაიამიში სახლს იზიარებდნენ, და ამ ქალების ასახვის გზა მართლაც გავლენიანი იყო. ისინი არ იყვნენ სრულყოფილები და არც მოღუშულები; ისინი რომანტიკულად აქტიურები იყვნენ და უწევდათ ისეთი სოციალური საკითხების გადალახვა, რომლებსაც ჩვეულებრივ ახალგაზრდა პერსონაჟებთან ვუკავშირებდით, როგორიცაა დამოკიდებულებებთან და პოლიტიკურ საკითხებთან გამკლავება, და მათ ეს გააკეთეს სასაცილო გზით, რამაც მაყურებელი ყოველკვირეულად გააცინა. „ოქროს გოგონების“ წყალობით, სიტკომის სცენარისტებმა მოხუცებული პერსონაჟები უფრო ნიუანსირებულად დაწერეს, ძველ სტერეოტიპებზე დაყრდნობის ნაცვლად. სიტკომიდან სიცილი ხშირად მომდინარეობს პრობლემიდან ან სიტუაციიდან, რომელიც საკმარისად მსუბუქია იმისთვის, რომ 30 წუთში მოგვარდეს. თუმცა, იყო რამდენიმე ეპიზოდი, რომლებმაც სიცილის ტრეკი გვერდზე გადადეს, რათა უფრო სერიოზული სოციალური საკითხები განეხილათ. მაგრამ როდესაც 1990 წელს შედგა „ბელ-ეირის პრინცის“ პრემიერა, მან სიტკომის სამყაროს აჩვენა, რომ არ იყო საჭირო კომედიის მსხვერპლად შეწირვა რთული სოციალური საკითხების განხილვის მიზნით. შოუ უილ სმიტის ცხოვრების გამოგონილ ვერსიაზე ტრიალებდა, რადგან დედამისი მას ბელ-ეირში აგზავნის, რათა მშობლიურ ფილადელფიაში უსიამოვნებებში არ გაება. „ბელ-ეირის პრინცმა“ არ დააყოვნა სოციალური თემების განხილვა, განსაკუთრებით რასის საკითხებში, ხშირად აძლევდა მაყურებელს რასიზმის ნედლ გაკვეთილს კომედიის მსხვერპლად შეწირვის გარეშე. მან შეცვალა ის, თუ როგორ წერდნენ სიტკომის სცენარისტები სერიოზულ ეპიზოდებს, ახლა უკვე იცოდნენ, რომ კომედიას არ უნდა დაეკავა მეორე ადგილი აუდიტორიისთვის ცხოვრებისეული გაკვეთილის სწავლებაში. საყოველთაოდ მიჩნეული ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან სიტკომად, „მე მიყვარს ლუსი“ (I Love Lucy) ნამდვილად შეცვალა, თუ როგორ იწარმოებოდა ეს შოუები. 1951 წელს პრემიერით, CBS-ის სიტკომში მთავარ როლებს ლუსილ ბოლი და დეზი არნაზი ასრულებდნენ, და ის ლუსი რიკარდოს (ბოლი) მიჰყვება, რომელიც უამრავ სქემას აწყობს, რათა შოუბიზნესის ნაწილი გახდეს. სიტკომები შედარებით ახალი იყო „მე მიყვარს ლუსის“ პრემიერის დროს, მაგრამ მან შემოიტანა მრავალი საპროდუქციო ტექნიკა, რომლებიც დღემდე გამოიყენება. დასაწყისისთვის, „მე მიყვარს ლუსი“ იყო პირველი სიტკომი, რომელიც გადაიღეს სამკამერიანი სისტემით, სამი ტელეკამერით, რომლებიც ერთდროულად იღებდნენ შოუს მრავალ კუთხეს ცოცხალი აუდიტორიის წინაშე. ასევე, სერიალი გადაიღეს 35 მმ ფილმზე, რომელიც უფრო მაღალი ხარისხის იყო და შოუს მოგვიანებით ჩვენებებში ხელახლა გასვლის საშუალებას აძლევდა, რითაც სინდიკაციის მოდელს ჩაუყარა საფუძველი. მაგრამ, ალბათ, მისი უდიდესი გავლენა კულტურული იყო. ლუსი და რიკი პირველი ინტერრასობრივი დაქორწინებული წყვილი იყვნენ, რომლებიც პრაიმ ტაიმში გამოჩნდნენ (არნაზი კუბელ-ამერიკელი იყო), რითაც აჩვენეს, რომ ნამდვილი სიყვარულის საპოვნელად არ იყო საჭირო „შენს რასაში“ დაქორწინება. 1980-იანი წლების ბოლოს, ლარი დევიდმა გადახედა სიტკომის ფორმულას, რომელიც იშვიათად გადაუხვევდა ბოლო ათწლეულში და გადაწყვიტა მკვეთრად შეეცვალა ყველაფერი. სანამ ის „საინფელდს“ თანაშექმნიდა, სიტკომის ლანდშაფტს დომინირებდა „გაკვეთილი“ (ტექსტი აქ წყდება).