ყველაზე საშინელი ფილმები, რომლებსაც არაფერი ეშველებათ

მიუხედავად იმისა, რომ ყველა კინორეჟისორი ცდილობს შექმნას გამორჩეული ხელოვნების ნიმუში მინიმალური ნაკლოვანებებით, გარდაუვალია, რომ უდიდეს ფილმებსაც კი ჰქონდეთ რამდენიმე ნაკლი. მეორე მხრივ, ბევრი საშინელი ფილმიც კი წარმატებას აღწევს შერჩეულ რამდენიმე სფეროში – არა საკმარისად იმისთვის, რომ მათი გადარჩენა შესაძლებელი იყოს, მაგრამ, ყოველ შემთხვევაში, ისეთი რამ, რაც შეიძლება დადებითად ჩაითვალოს სანახაობრივი გამოცდილებისთვის. თუმცა, ზოგიერთი საშინელი ფილმი იმდენად შემაშფოთებელია თავისი შესრულებით, რომ მათ არ აქვთ გამოსყიდვის არანაირი თვისება და საშინელებაა დასაწყისიდან დასასრულამდე. იქნება ეს ბლოკბასტერული კატასტროფები, რომლებიც მუდმივად იმედგაცრუებას იწვევს და ვერ იყენებს თავის ბიუჯეტებსა და ნიჭს, თუ ცნობილი დაბალბიუჯეტიანი ფილმები, რომლებიც აქტიურად იშლება. ამ საშინელ ფილმებში რაღაც შინაგანად საინტერესო და მიმზიდველია; ისინი აღწევენ მოულოდნელ ხიბლს იმით, რომ არიან მედიუმის აბსოლუტურად უარესები. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი მათგანი აღწევს „ისეთი ცუდია, რომ კარგია“ სტატუსს, ყველა ეს ფილმი ტკბება კარგი თვისებების სრული ნაკლებობით. მიუხედავად იმისა, რომ Sony Pictures Animation დღესდღეობით ფართოდ არის პატივსაცემი „ადამიანი ობობას სამყაროს“ ფილმებსა და „KPop Demon Hunters“-ზე მუშაობისთვის, „ემოჯი ფილმი“ სამარცხვინო ლაქაა მათ ფილმოგრაფიაზე. ფილმი ხშირად მიჩნეულია ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე უაზრო და კორპორატიულ ანიმაციურ ფილმად, რომელიც ბოლო ათწლეულის განმავლობაში შექმნილი ოჯახური ფილმებისთვის შესაძლო უზარმაზარ და უსულო კინემატოგრაფიას აჩვენებს. ფილმი უკვე მოძველებული და გადატვირთული იყო მლიქვნელობითა და თაობების მიმართ უადგილო მცდელობებით, როდესაც ის პირველად გამოვიდა, და ყოველი გასული წელი მას უფრო მოძველებულსა და უხერხულს ხდიდა. მას ფუნდამენტურად არ ესმის, თუ რატომ სიამოვნებთ ადამიანებს ემოჯიების გამოყენება, რადგან ზედმეტ მნიშვნელობას ანიჭებს იმას, რის მიმართაც არავის აქვს ამდენი ზრუნვა ან მიჯაჭვულობა. რამდენიმე წარმოუდგენლად უსუსურ იუმორსა და ყოველ ნაბიჯზე აშკარა პროდუქტის რეკლამირებასთან ერთად, ეს არის ისეთი ანიმაციური ფილმი, რომელიც მაყურებელს თავს აქტიურად სულელურად აგრძნობინებს. 80-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე სამარცხვინო და საყოველთაოდ საძულველი ფილმი, ასევე მთლიანობაში ყოვლისმომცველი ასლის კინემატოგრაფიის ხატი, „მაკი და მე“ არის სტივენ სპილბერგის „E.T.: უცხოპლანეტელის“ ისეთივე აშკარა და არაპირდაპირი ასლი. მაშინ, როდესაც „E.T.“ მთელი თავისი ხანგრძლივობის განმავლობაში ხიბლითა და კეთილგანწყობილი ენერგიით იყო სავსე, „მაკი და მე“-ს ღრმად არაკომფორტული კოსტიუმებისა და ბავშვთა საშიშროების გამოყენება მის სიუჟეტში მას შემაშფოთებელ, ღრმად უსიამოვნო სანახაობად აქცევს. მაშინაც კი, თუ უცხოპლანეტელების დიზაინი არ იყო 80-იანი წლების მიერ შექმნილი ერთ-ერთი ყველაზე მახინჯი რამ, ფილმის პროდუქციის რეკლამირების უწყვეტი ნაკადი, მათ შორის განსაკუთრებით უცნაური საცეკვაო სცენა McDonald's-ში, მას ზოგჯერ უფრო რეკლამას ჰგავს, ვიდრე ნამდვილ საოჯახო ფილმს. ერთადერთი ჭეშმარიტი მემკვიდრეობა, რომელიც ფილმს წლების განმავლობაში შემორჩა, არის კონან ო’ბრაიენსა და პოლ რადს შორის მისი სხვადასხვა თოქ-შოუებში მიმდინარე ხუმრობა. ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური და დამაბნეველი ანთოლოგიური ფილმი, „ფილმი 43“ ამაყობს ჰოლივუდის კომედიის ვარსკვლავების ერთ-ერთი უდიდესი და ყველაზე ნაყოფიერი შემადგენლობით, მაგრამ ფილმი იმდენად მტკივნეულად უსახელოა, რამდენადაც შესაძლებელია. ფილმი მიჰყვება მოკლემეტრაჟიანი ფილმების სერიას, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებულია მანიაკალური სცენარისტის მეშვეობით, რომელიც გვთავაზობს ამ ქაოტურ და წარმოუდგენლად უხამს სიუჟეტებს, მათ შორის ჰოლივუდის ყველაზე დიდ და აღიარებულ ვარსკვლავებს. იყო ეს უხამსი კომედიების ტენდენცია, რომელიც დომინირებდა 2000-იან წლებში და 2010-იანი წლების დასაწყისში, თუ თანაბრად საშინელი პროდუქცია, რომელმაც ფილმს შეაფერხა, „ფილმი 43“-ის საბოლოო შედეგი ერთ-ერთი ყველაზე არაკომფორტული კომედიური ფილმია. თითოეული მოკლემეტრაჟიანი ფილმი უფრო პრობლემური და უსახელოა, ვიდრე წინა, დაწყებული ჰიუ ჯეკმანით, რომელსაც ნიკაპზე სათესლე ჯირკვლები აქვს, დამთავრებული კრის პრატით, რომელსაც მანქანა დაარტყამს და საქარე მინაზე მოისაქმებს. ფილმი უკვე წარმოუდგენლად მოძველებული და მოუწესრიგებელი იყო, როდესაც ის გამოვიდა, და მისი გამოსვლის შემდეგ მხოლოდ უფრო მტკივნეული და დამაკმაყოფილებელი გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ „გოტის“ დიდი იმედი ჰქონდა, რომ დიდი განგსტერული ფილმების, როგორიცაა „კარგი ბიჭები“ და „ნათლია“, კვალს გაჰყვებოდა, ფილმს ფუნდამენტურად არ ესმის, თუ რამ გახადა ეს განგსტერული კლასიკა ასეთი ეფექტური. ერთ-ერთი ყველაზე შემაშფოთებელი და არასაჭიროდ რთული არაწრფივი სიუჟეტით, „გოტი“ სწრაფად იქცევა აბსოლუტურ ტანჯვად, მისი გამაღიზიანებელი მონტაჟისა და სასაცილოდ ცუდი მთავარი შესრულების გამო. განსაკუთრებით ჯონ გოტის მემკვიდრეობისა და რეალური გავლენის გათვალისწინებით მრავალი ნიუ-იორკელის თვალში, მით უფრო გაუგებარია, რატომ უნდა იყოს მისი ცხოვრების ისტორიის კინოადაპტაცია ასეთი მტკივნეულად უნივერსალური და უინტერესო. ჯონ ტრავოლტა ფილმში თითქოს ძილბურანშია თავისი მთავარი როლით, როგორც გოტი, და იყენებს ყველაზე მულტფილმურ, არაეფექტურ აქცენტს, რაც კი შეიძლება წარმოიდგინო, მხოლოდ წყევლას ყვირის ნაცვლად იმისა, რომ რეალურად ითამაშოს. მაშინაც კი, თუ ტრავოლტას შესანიშნავი შესრულება ექნებოდა, ფილმის სრული სტრუქტურული მარცხი ხელს უშლის მას, რომ ოდესმე იყოს დროის სრულფასოვან ფლანგვაზე მეტი. მიუხედავად იმისა, რომ ორიგინალური „მე ვიცი რა...