გარდაუვალია, რომ მიუხედავად მედიუმისა თუ კონცეფციისა, ყოველი ნოვატორული და განსაკუთრებული ხარისხის ხელოვნების ნიმუშის ან ქმნილების გვერდით, ასევე არსებობდეს ისეთი მაგალითები, რომლებიც ვერ აღწევენ მიზანს და იმედგაცრუებას იწვევენ. ეს ზუსტი კონცეფცია ვრცელდება ფილმებზე და კინემატოგრაფიაზეც, რადგან ყველა ფილმი ვერ იქნება განმაცვიფრებელი შედევრი, შექმნილი უმაღლესი ხარისხის გათვალისწინებით, რადგან ყოველთვის იარსებებს ისეთები, რომლებიც ხარისხის სტანდარტებს ჩამორჩებიან. თუმცა, ზოგიერთი ფილმი ახერხებს ამ ზღვარს გასცდეს გამოსყიდვის რაიმე თვისების სრული არარსებობით, რაც მათ შედეგად თითქმის შეუძლებელ საყურებლად აქცევს. განსაკუთრებით მტკივნეული და აღმაშფოთებელი განხორციელებაა საჭირო იმისათვის, რომ შეიქმნას შეუძლებელი საყურებელი ფილმი, რომელიც მკვეთრად განსხვავდება იმ ფილმისგან, რომელიც უბრალოდ ყველა ასპექტში საშინელია. ყველა დროის ყველაზე ცუდ ფილმებადაც კი მიჩნეულ ბევრ ნამუშევარს, როგორიცაა „Manos: ბედისწერის ხელები“ და „ოთახი“, აქვს „იმდენად ცუდი, რომ კარგია“ თვისებები, რაც მათ მეტად გასართობს ხდის არასწორი მიზეზების გამო. იმისათვის, რომ ფილმი მართლაც შეუძლებელი საყურებელი გახდეს, მან უნდა იპოვოს გზა, რომ მთლიანად მოკლებული იყოს გასართობ თვისებებს ყველაზე უარესი ფორმით, იქნება ეს შოკისმომგვრელი და არაკომფორტული შინაარსის თუ უბრალოდ საერთო მოსაწყენი ტემპის მეშვეობით. ხშირად მიჩნეულია ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე ცუდ კინოადაპტაციად, „უკანასკნელი ჰაერის მბრძანებლის“ თუნდაც ერთი სცენის ბოლომდე ყურება რთულია ისე, რომ მან არ შეურაცხყოს ყველაფერი, რასაც ორიგინალური ანიმაციური სერიალი წარმოადგენდა. წყარო მასალის სისტემატური ღალატის მიღმაც კი, ამ ბლოკბასტერის პრეტენზიის მქონე ფილმის ბოლომდე ყურება აბსოლუტურად მოსაწყენია, მას არ გააჩნია არც პერსონაჟები და არც ხიბლი და არის სრული მოსაწყენი დასაწყისიდან ბოლომდე. ფილმს არაფერი აქვს შესათავაზებელი მოქმედების, სიუჟეტის მოყოლის ან თუნდაც ვიზუალური ეფექტების თვალსაზრისით, რადგან ყველაფერი, რის გაკეთებასაც ის ცდილობს, უკეთესად არის შესრულებული როგორც ორიგინალურ ანიმაციურ სერიალში, ასევე ახალ ლაივ-ექშენ სერიალშიც კი. დრომ „უკანასკნელი ჰაერის მბრძანებლის“ ადაპტაციის სრული უგულებელყოფა და ღალატი კიდევ უფრო გამოუსყიდველი გახადა, რაც მას ლაქად აქცევს 2000-იანი წლების ერთ-ერთი განმსაზღვრელი ფანტასტიკური ისტორიის გამორჩეულ მემკვიდრეობაზე. მიუხედავად იმისა, რომ ორიგინალურმა „ადამიანის ცენტრიპედმა“ უკვე მოიპოვა ცნობადობა თავისი გარყვნილი და ამაზრზენი წინაპირობით, ის, უმეტესწილად, შედარებით ზომიერად იყო განხორციელებული და უფრო მეტად ცენტრალური ექიმის სიგიჟეზე იყო ორიენტირებული, ვიდრე მისი ექსპერიმენტის რეალურ გროტესკულ ბუნებაზე. თუმცა, იგივე ზომიერება არ შეიძლება ითქვას „ადამიანის ცენტრიპედი 2 (სრული სერია)“-ზე, რომელიც ყველანაირად ცდილობს მაყურებლის შეძრწუნებასა და გაღიზიანებას ყველაზე გადაჭარბებული სისასტიკითა და გარყვნილებით. ის სწრაფად აღწევს წერტილს, სადაც აღარ არის სახალისო მისი სისასტიკის შემოტევის ატანა, რადგან არსებობა, რომელიც მთლიანად მაყურებლის შოკირებით არის განსაზღვრული, არ ღირს არც დროსა და არც ძალისხმევად. შეიძლება ვიკამათოთ ფილმის ღრმა გზავნილზე ხელოვნების აღქმის შესახებ და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება აუდიტორიის მიერ გზავნილის დაბინდვა, თუმცა ეს ხელს არ უშლის „ადამიანის ცენტრიპედი 2“-ს, იყოს თითქმის შეუძლებელი საყურებელი თავისი განხორციელებით. მიუხედავად იმისა, რომ „მუსიკა“ კეთილშობილური განზრახვებით შეიქმნა, რათა აუტიზმის სპექტრზე მყოფ ადამიანებზე ყურადღება გაემახვილებინა და მათთვის ხმა მიეცა, მისი განხორციელება იმდენად არაეფექტური აღმოჩნდა, რომ უფრო პრობლემურ კარიკატურას ჰგავდა, ვიდრე ნამდვილ წინგადადგმულ ნაბიჯს. ცხადი ხდება, რომ აუტიზმის საზოგადოებისთვის გამამხნევებელი ძახილი მხოლოდ მეორეხარისხოვანი მიზანია ფილმისთვის, რომლის მთავარი მიზანი რეჟისორ/პოპ-ვარსკვლავ სიას სოციალური კაპიტალის გაზრდა და მისი მუსიკის მრავალი ნაწარმოებისთვის საწყისი წერტილის შექმნაა. თითქოს აუტიზმის ასახვით აქტიურად შეურაცხმყოფელი ყოფილიყო, ამის გარდა, ფილმის მიერ წარმოდგენილი ზოგიერთი გზავნილი არა მხოლოდ არასწორი, არამედ აქტიურად მავნებელია იმ ადამიანებისთვის, ვისაც აუტიზმის მქონე ადამიანებთან ურთიერთობა აქვთ. გულწრფელად რომ ვთქვათ, მიუტევებელია, თუ რამდენად იყენებს ფილმი აუტიზმს საკუთარი მიზნებისთვის, რადგან ის სამართლიანად დავიწყებას მიეცა გამოსვლის დღიდან მცირე ხანში. ერთ დროს ყველა დროის ყველაზე შემოსავლიანი ფილმი და მსოფლიო მოვლენა, რომელმაც 90-იანი წლების კინემატოგრაფია განსაზღვრა, გარდაუვალი იყო, რომ სხვა ფილმები ეცდებოდნენ ჯეიმს კამერონის „ტიტანიკის“ კოპირებას და მისი წარმატებით სარგებლობას. ამ „ტიტანიკის“ იმიტაციებიდან ერთ-ერთი ყველაზე ცუდია იტალიური ანიმაციური ფილმი „ტიტანიკის ლეგენდა“, რომელიც ძირითადად კამერონის ფილმის სიუჟეტს იმეორებს, მოლაპარაკე ცხოველების გვერდითი სიუჟეტების დამატებით და თავად ორიგინალური ტრაგედიის მიმართ სრული უპატივცემულობით. მიუხედავად იმისა, რომ უკვე საკმაოდ ცუდია მისი სასიყვარულო ისტორიის ემოციური გავლენისა და ეფექტურობის შესუსტება და შემცირება გამაღიზიანებელი მოლაპარაკე ცხოველების მასივით, „ტიტანიკის ლეგენდის“ ყველაზე დიდი პრობლემა ისტორიული მოვლენის გადაწერაშია. ფილმის უფრო ოჯახური და ყველა აუდიტორიისთვის უსაფრთხო გახდომის მცდელობით, ფილმში წარმოდგენილია გიგანტური რვაფეხა, რომელიც კატასტროფის შემდეგ სამაშველოდ მოდის და ტიტანიკის ბორტზე მყოფ ყველას გადაარჩენს. ისტორიის გადაწერით და იმ ადამიანების მემკვიდრეობის აქტიური შეურაცხყოფით, ვინც სიცოცხლე დაკარგა, ძნელია არ იგრძნო გულისრევა და ზიზღი „ტიტანიკის ლეგენდის“ მიმართ. ერთ-ერთი უმსხვილესი დამნაშავე ნამდვილად უ