არ მგონია, რომ თერაპიის შესახებ ბევრი ალბომი არსებობდეს. სამართლიანობისთვის, თერაპიამ მხოლოდ ცოტა ხნის წინ შეწყვიტა სისუსტის კულტურული სინონიმი ყოფნა; მისი, როგორც ტვინისთვის კბილის ექიმთან სიარულის მსგავსი ძირითადი მოვლის ფორმად აღქმა, საკმაოდ ახალია. მაგრამ არსებობს ის მარტივი ფაქტიც, რომ თავად თერაპია ჯიუტად არაკინემატოგრაფიულია. ხელოვნების დიდი ნაწილი კვლავ ემოციური უკიდურესობების საკურთხეველზე თაყვანს სცემს: ყოვლისმომცველი სიბრაზე, აკვიატებული სურვილი, უძირო მწუხარება, შეუძლებელი სიხარული. ტანჯული ხელოვანის მითი რატომღაც გრძელდება – ჩვენ შეჩვეული ვართ, გვჯეროდეს, რომ დიდი სიმღერები სრულფასოვანი ნერვული კრიზისებიდან მოდის, იმ რღვევის მომენტებიდან, როდესაც ბოთლები ისვრის და ცრემლები ღვრის. უპირობო კათარზისი. შემდგომი პერიოდიდანაც შეიძლება ხელოვნების შექმნა; იმ გვიანი ეტაპის გამოცხადებებიდან, რომლებიც სიმღერად შეიძლება იქცეს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, დახურვა. თუმცა, „Singin’ to an Empty Chair“-ში ჯულია სტაინერი ისტორიის არამიმზიდველი შუა ნაწილიდან წერს, პირველადი კათარზისის შემდეგ და დახურვამდე დიდი ხნით ადრე. Ratboys-ის მეექვსე ალბომი იშვიათი, გამამხნევებელი ხედვაა ამ „არავის მიწაზე“ – ალბომი, რომელიც ემოციურ სიმწიფეს კბილებს აჩენინებს. სწორედ ამიტომ, ალბომს სახელი „ცარიელი სკამის“ თერაპიული ტექნიკიდან აქვს აღებული, რომლის დროსაც ადამიანი ზის წარმოსახვითი საყვარელი ადამიანის პირისპირ – სინამდვილეში, სკამი, რა თქმა უნდა, ცარიელია – და ამბობს ყველა იმ ნივთს, რისი ხმამაღლა თქმაც პირისპირ შეუძლებელია. ეს სიმღერები დაწერილია არა მხოლოდ უცნობი, გაუცხოებული საყვარელი ადამიანის შესახებ, არამედ, რაც მთავარია, მათთვის. ეს არის ბოთლებში ჩატეხილი გზავნილები ნაპირისკენ, რომელიც შეიძლება აგურის კედელიც იყოს (თუმცა, აღსანიშნავია, რომ სტაინერმა ალბომის ასლი მაინც გაუგზავნა იმ გაუცხოებულ საყვარელ ადამიანს). კომუნიკაცია, ამდენად, ალბომის არსებობის მიზეზი ხდება. სხვა სახის ჩანაწერში, დაძაბულობა იმაში მდგომარეობდა, მივიდოდა თუ არა გზავნილი ადრესატამდე; აქ კი, ხმამაღლა თქმის აქტია მთავარი, მიიღებს თუ არა ვინმე პასუხს. ჯგუფმა იპოვა გზები, რომ ეს დაძაბული, თუნდაც მამოძრავებელი იყოს, ნაცვლად მხოლოდ შინაგანისა და დამთრგუნველისა. „Open Up“ მეგობრული შემოწმებით იწყება – სტაინერის ხმა თითქმის ფერიების შუქივით მსუბუქია ფინგერპიკინგ გიტარასა და მუდმივ, ზრდილობიან პულსზე – შემდეგ კი თანდათან ულტიმატუმის მსგავს რაღაცაში გადადის, დრამები ტალღებივით ეცემა, დაბალი ბზუილი კი მის ქვეშ ძლიერდება: „ამჯერად რა დასჭირდება გახსნას?“ იმ დროისთვის, როცა დეივ საგანის ელექტრო გიტარა ვოკალურ მელოდიას უკან უბრუნებს, სათაურის შეკითხვას უსიტყვოდ იმეორებს, სიმღერა ნაკლებად ჰგავს მოწყვლადობისკენ მიწოლას და უფრო იმის ხმას, რომ ვიღაც აცნობიერებს, შესაძლოა პასუხი ვერასდროს მიიღოს. რვაწუთიანი მთავარი კომპოზიცია „Just Want You to Know the Truth“ ცვლის ამ დინამიკას: ღიაობის თხოვნის ნაცვლად, სტაინერი თავად ხსნის საკუთარ თავს, აკატალოგებს „ჩონჩხებს“, რომლებიც საყვარელი ადამიანის სახლიდან წასვლის შემდეგ აღმოაჩინა, და იმას, თუ როგორ გადაწერეს ამ აღმოჩენებმა წარსული რეალურ დროში. როდესაც არანჟირება საბოლოოდ ფეთქდება – სლაიდ გიტარები სქელ დისტორშენში გადადის, დრამები კი თავის ტკივილივით გირტყამს, რომლისგანაც ვერ გათავისუფლდები – ეს არ არის განთავისუფლება, არამედ საუბრის მეორე ნახევარი. ეს არის მუსიკა, რომელიც სიმართლის გარშემო ტრიალებს, რასაც სიტყვები მარტო ვერ ახერხებს. ამ სიმღერების წარმატების ნაწილი ის არის, რომ Ratboys, ამ დროისთვის, აბსურდულად კარგად ახერხებს ემოციური მიზიდულობა-მოგერიების დადგმას თავის არანჟირებებში. ისინი ყოველთვის აყვავდნენ რბილი, მელოდიური სიტკბოსა და მძიმე, ხმაურიანი შეჯახების კონტრასტზე, მაგრამ „Singin’ to an Empty Chair“ ამკაცრებს ამ დუალიზმს, სანამ ის ორგანიზებულ პრინციპად არ იქცევა. ბასისტ შონ ნოიმანის და დრამერ მარკუს ნუჩიოს რიტმული ნამუშევარი სიმღერებს სუნთქვის საშუალებას აძლევს: ის, თუ როგორ გადადის „Anywhere“ ნერვული შერყევადან სრულ სისწრაფეზე, ან როგორ ცვლის „What’s Right?“ ფარულად დრამის ოთახს იმავე პროგრესიის ქვეშ, ამ სიმღერებს ცოცხალს ხდის. საგანის შოუს მომპარველი სოლოები – მარცვლოვანი, ნელ-ნელა განვითარებადი გადახვევები ან მკაფიო, ნათელი ძახილები – სასვენი ნიშნებივით მოქმედებს და არა განებივრებად, არასტაბილურობის მცირე ციმციმებია, რომლებიც ყოველ აფეთქებას დამსახურებულად აჩენს. და მაშინაც კი, როდესაც სტაინერი ყველაზე ფხიზელი ხედვითაა, ხაზში სადღაც ყოველთვის არის ნაპრალი: „ეს არ არის ის, რაც გააკეთე, ეს არის ის, რაც არ გააკეთე,“ მღერის ის „Truth“-ში, წინადადება, რომელიც გადამწყვეტად ჟღერს, სანამ საკმარისად დიდხანს არ დაფიქრდები და არ მიხვდები, რამდენი რამ რჩება უთქმელი მასში. „Know You Then“, ალბომის ერთ-ერთი ყველაზე მძლავრი როკ სიმღერა, მარტივ რეფრენს – „მაშინ არ გიცნობდი“ – მორალურ კოანად აქცევს, ჯგუფი მის ქვეშ ხრახნებს ამკაცრებს, სანამ მისამღერი თანაბრად არ იქნება ბოდიშიც და თავდაცვაც. გიტარები სუფთად და დაძაბულად იწყება, შემდეგ ერთმანეთში ირევა, თითქოს ემპათიასა და წყენას, დანაშაულსა და ფრუსტრაციას შორის ზღვარი რეალურ დროში ბუნდოვანდება. და გამორჩეული კომპოზიცია „Light Night Mountains All That“ კიდევ უფრო ღრმად უბიძგებს ამ არასასიამოვნო სივრცეში, სადაც ზრუნვა ბრაზად იქცევა. ეს ალბომის დიდი „ჭიის ხვრელის ჯემია“, რა თქმა უნდა, მაგრამ ის, რასაც ის ნამდვილად აღწერს, არის იმ კონკრეტულ, მუცლის ამღვრეველ აჟიოტაჟს, როდესაც გიყვარს ადამიანი, რომელიც არ გხვდება ნახევარ გზაზე. სიმღერაში ბრაზის შინაგანი შეგრძნების შექმნა ადვილია, მაგრამ ფრუსტრაცია რატომღაც ბევრად უფრო სპეციფიკურია – და ეს სიმღერა ზუსტად ათავსებს ლურსმანს თავში.