რატომ ცდება „ემილი პარიზში“ ყველაფერში? ემიგრანტის პერსპექტივა
ავტორი იხსენებს 2020 წელს, როცა პარიზში გადავიდა საცხოვრებლად და მეგისტრატურაზე ჩაბარდა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი პარიზში ცხოვრების პერიოდს პანდემია დაემთხვა, ის ამ გამოცდილებას არაფერში გაუცვლიდა. სტატია განხილვას უძღვნის Netflix-ის სერიალს „ემილი პარიზში“, რომელსაც ავტორი რეალობის დამახინჯებასთან და პარიზული ცხოვრების არასწორად წარმოჩენასთან დაკავშირებით მრავალ კრიტიკულ შენიშვნას უყურებს, მათ შორის საცხ
2020 წლის იანვარში პარიზში გადავედი საცხოვრებლად. შესაძლოა, გსმენიათ ამ პატარა ქალაქის შესახებ! აპარტამენტში გადასვლის, კენტის უნივერსიტეტის პარიზის კამპუსში შემოქმედებითი წერის მაგისტრატურის დაწყებისა და მეტროს რამდენიმე მნიშვნელოვანი ხაზის გარკვევის შემდეგ, ქალაქს საზარელმა უბედურებამ დაარტყა. ფაქტობრივად, ეს იყო ყველაზე უარესი გაჭირვება, რომელმაც სინათლის ქალაქს 2020 წლის განმავლობაში დაარტყა. ეს იყო დერენ სტარის Netflix-ის სერიალის „ემილი პარიზში“ პრემიერა 2 ოქტომბერს.
სრული სერიოზულობით, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი დრო ლეგიტიმურად საშინელი იყო (პარიზი სრულად დაიკეტა 2020 წლის მარტის შუარიცხვებში, რამაც ჩემნაირი ემიგრანტები შეშინებული და პოტენციურად უმუშევროდ დატოვა, სანამ მსოფლიო ცდილობდა გაეგო, რა ხდებოდა COVID-19-თან მიმართებით), იქ ცხოვრების ჩემს პერიოდს არაფერში გავუცვლიდი. პირველი ვიქნები, ვინც აღიარებს, რომ ჩემი ფრანგული ენის ცოდნა დიდად კარგი არ არის, მაგრამ რადგან ქალაქის სამხრეთ ნაწილში, შედარებით ნაკლებად შიკურ მე-14 რაიონში ვცხოვრობდი, მომიხდა ძირითადი ფრაზებისა და წარმოთქმის სწავლა, რათა თავი გამეტანა. მეტრო გახდა ჩემი სიცოცხლის წყარო ღამის გასვლებზე ან დღეებში, როცა საქმეები მქონდა საკეთებელი. ჩემი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლები სახლში გავაგზავნე, მივხვდი, რომ სპორტული ფეხსაცმლები და სქელძირიანი ჩექმები იყო ყველაზე კარგი ვარიანტები პარიზის ქვაფენილიანი ქუჩების გადასავლად და ვცდილობდი, მაქსიმალურად მომეხდენა ასიმილაცია, ვყიდულობდი პროდუქტებს ღია ბაზარზე ორ კვირაში ერთხელ (ჩემი მოუხერხებელი, მაგრამ ძალიან პარიზული გადასატანი სასპარკერო ურმით) და დიდ ხანს ვსეირნობდი ქალაქში.
თუ „ემილი პარიზში“-ს თუნდაც ერთი წუთიც გინახავთ, ეს ყველაფერი შესაძლოა უცნაურად მოგეჩვენოთ. თუ ასეა, ნება მომცეთ აგიხსნათ, როგორ და რატომ ცდება ეს შოუ ყველაფერში, და ვგულისხმობ ყველაფერში, საფრანგეთში ცხოვრების შესახებ.
შეგუების სირთულეები ნორმალურია, როცა ახალ ქალაქში გადადიხარ საცხოვრებლად, განსაკუთრებით ისეთში, სადაც ენას კარგად არ ფლობ – ასე რომ, არ ველოდი, რომ ტიტულოვანი ემილი, რომელსაც ლილი კოლინზი თამაშობს, პარიზში ჩასვლისთანავე იდეალურ ფრანგულს ილაპარაკებდა. მიუხედავად ამისა, პირველივე კადრებიდან „ემილი პარიზში“ ბევრ რამეს არასწორად წარმოაჩენს პარიზის შესახებ.
პირველი პრობლემა ემილის საცხოვრებელია. პარიზში სხვენის ბინა, რომ გავამარტივოთ, არის „შამბრ დე ბონ“ (chambre de bonne). ისინი არ არის გლამურული. ჩვეულებრივ, სააბაზანოს სხვა ადამიანებთან ერთად იზიარებთ შენობაში, და მთელი ეს საკითხი არის იმ ადამიანებისთვის, ვისაც შესაძლოა ყველაზე იაფი ადგილი სჭირდება და მზაა ბევრ რამეზე თქვას უარი. ეს აპარტამენტი ემილის მხოლოდ მისი სამუშაო ადგილის მიერ არის მიწოდებული, რაც ალბათ მას „შამბრ დე ბონიდან“ გაუუმჯობესებდა პირობებს, მაგრამ მისი აპარტამენტი საერთოდ არ არის „შამბრ დე ბონ“. ის საკმაოდ დიდი და ფრანკმცელებია და აქვს საკუთარი სააბაზანო და უბრალოდ ბედნიერი დამთხვევით ზედა სართულზეა.
შემდეგ არის პრობლემა, თუ როგორ მიდის ემილი სამსახურში ყოველდღე. ნორმალური პარიზელი მასშტაბურ, უზარმაზარ მეტროს სისტემას გამოიყენებდა. ემილი კი? მე დარწმუნებული ვარ, რომ ის სტილეტებით ტელეპორტირდება. მისი სამუშაო ადგილი, მე-1 რაიონში (ან 1éme, როგორც ფრანგულშია), მისი მე-5 რაიონში მდებარე აპარტამენტიდან სრული 45 წუთის სავლალია ფეხით. ზოგჯერ მას ტაქსიში ვხედავთ – რაც აშკარად აბსურდულია, რადგან მოძრაობა საზარელია – მაგრამ ის არასდროს უახლოვდება მეტროს სადგურს, თითქოს ყოველდღე სამუშაოზე ბუშტში ცურავს, როგორც გლინდა „უიქედიდან“. ისევ და ისევ, შეგუების სირთულეები ნორმალურია, მაგრამ ეს საშინელთავები სერიალის განმავლობაში გრძელდება.
რადგან „ემილი პარიზში“ გრძელდება, შეიძლება იფიქროთ, რომ ემილი კუპერი ცოტა ფრანგულს ისწავლიდა და ასიმილაციას ეცდებოდა. სინამდვილეში, ასი ათას პროცენტით ცდებით. ემილი არამხოლოდ არასდროს ცდილობს სრულყოფილად ისწავლოს ფრანგულად საუბრი (ის სპორადულად ესწრება ენის გაკვეთილებს და უბრალოდ დაუჯერებლად ცუდია აქცენტში, რაც, გულახდილად რომ ვთქვათ, ის არის, რასაც რეგულარულად მოსმენის შემდეგ ნელ-ნელა ითვისებ), არამედ მისი ოფისის ყველა თანამშრომელი აუხსნელად მასთან ინგლისურზე გადადის. გულახდილად რომ ვთქვათ, ამ შოუში მშვენიერ და სრულყოფილ ფილიპინ ლერუა-ბოლიეს, რომელიც ემილის ზღაპრულ ფრანგ უფროსს, სილვი გრატოს თამაშობს, აიძულებენ მუდამ ინგლისურ ენაზე ილაპარაკოს თავისი საოცარი მშობლიური ფრანგულის ნაცვლად – ეს არის დანაშაული, რომელიც შესაძლოა ჰააგის სასამართლოს წინაშეც კი უნდა წარდგეს. ემილი არასდროს სწავლობს ფრანგულს, არასდროს იწყებს საზოგადოებრივი ტრანსპორტის გამოყენებას და მთელ თავის დროს ხარჯავს იმაზე დაჟინებით – სამსახურშიც და პირად საკითხებშიც – რომ მისი ამერიკული, თავხედური გზა ყველაზე კარგია, განსაკუთრებით იმ მხრივ, რაც მუდამ საქმეს დასვენებაზე მაღლა აყენებს. (ფაქტობრივად, საფრანგეთში შაბათ-კვირას სამუშაო მეილების გაგზავნა უკანონოა, რაც გარკვეულ წარმოდგენას გიქმნით იქაურ ბალანსზე). ემილი, რომ ვიყოთ მეტ-ნაკლებად ზრდილობიანი, არის ბუფუნი, რომელიც ფრანგულ დედაქალაქში არაპრაქტიკული ფეხსაცმლებით დადის და ნულოვნად სცემს პატივს ქვეყნის კულტურას და ცხოვრების წესს. ასევე, როგორ არის საშუალება, რომ ემილი არამხოლოდ ცხოვრობს პარიზში თავისი თავდაპირველი ფირმის დატოვების შემდეგ – აქვს მას ვიზა?! – და რატომ არის მას უფლება, შეინარჩუნოს ის კანონიკურად არაზუსტი „შამბრ დე ბონ“? ამ შოუს არასდროს უჩვენებია ემილი, რომელიც პრეფექტურის გარეთ ტირის „კარტ დე სეჟურ“-თან დაკავშირებული აბსურდული ბიუროკრატიული პრობლემის შემდეგ, და მხოლოდ ეს ხდის მას სრულ კრახად. არსებობს სტერეოტიპი...
თეგები
წყარო:
www.slashfilm.com