რატომ უჭირს „სიყვარული, სიკვდილი და რობოტები“-საც კი მაყურებლის მუდმივად მოხიბვლა: ანთოლოგიის ჟანრის გამოწვევები

მიუხედავად იმისა, რომ Netflix-ის „სიყვარული, სიკვდილი და რობოტები“ შედევრად შეიძლება ჩაითვალოს, მის ირგვლივ არსებული კრიტიკული დისკუსიები ხაზს უსვამს სამეცნიერო ფანტასტიკის ანთოლოგიის ჟანრის ზოგად დიდ პრობლემას. Netflix-ის სამეცნიერო ფანტასტიკის ანთოლოგია „შავი სარკე“ სამუდამოდ გაგრძელდება, ან სულ მცირე, სანამ მის ავტორებს არ ამოეწურებათ წარმოსახვითი ტექნოლოგიები, რომლებმაც შეიძლება ადამიანის სიცოცხლე მოულოდნელი გზებით გაანადგურონ. ანთოლოგიის ფორმატის სილამაზე იმაში მდგომარეობს, რომ ყოველი ახალი ეპიზოდი წარმოგიდგენთ ახალ პერსონაჟებს და, ბევრ სერიალში, სრულიად ახალ სამყაროს გამოსაკვლევად. ეს ნიშნავს, რომ Netflix-ის ოთხსეზონიან სამეცნიერო ფანტასტიკის ანთოლოგიას „სიყვარული, სიკვდილი და რობოტები“ არასოდეს სჭირდება ერთი და იმავე სიუჟეტის, ერთი და იმავე პერსონაჟების ან ერთი და იმავე კონცეფციის ხელახლა განხილვა, რაც ქმნის ჭეშმარიტად არაპროგნოზირებად სერიალს. ეს შეიძლება ცალსახად კარგ რამედ მოგეჩვენოთ და, მართლაც, ბევრი კრიტიკოსი სერიალის შემქმნელ ტიმ მილერისა და აღმასრულებელი პროდიუსერის დევიდ ფინჩერის შოუს 21-ე საუკუნის ერთ-ერთ საუკეთესო ანთოლოგიურ სერიალად მიიჩნევს. „სიყვარული, სიკვდილი და რობოტები“-ს ყოველი ეპიზოდი დამოუკიდებელი ისტორიაა და თითოეული განსხვავებულ ანიმაციის სტილს იყენებს, რაც ქმნის მოთხრობების ფართო და მრავალფეროვან მასივს. მაშინ როცა 1-ლი სეზონის მე-6 ეპიზოდი, „როცა იოგურტმა აიღო სადავეები“ („When the Yoghurt Took Over“), ექვსწუთიანი სასაცილო პაროდიაა B-კლასის ფილმებზე, რომელიც ეპონიმურ მკვლელ იოგურტზეა ორიენტირებული, შემდეგი ეპიზოდი, „აკვილას ნაპრალის მიღმა“ („Beyond the Aquila Rift“), არის შემზარავი, საშინელი კოშმარი ასტრონავტის რეალობისადმი რწმენის რღვევაზე. ამგვარი ტონალური მრავალფეროვნება თითქმის შეუძლებელი იქნებოდა არაანთოლოგიურ სერიალებში. თუმცა, ამ ფორმატს მაინც აქვს თანდაყოლილი რისკები. ამ კრიტიკოსების მიერ აღიარებულ სერიალსაც კი აქვს სეზონში მინიმუმ ერთი ეპიზოდი, რომელიც არც ფანებს და არც კრიტიკოსებს არ მოსწონთ. თუ აღიარებულ „სიყვარული, სიკვდილი და რობოტები“-ს უჭირს მაყურებლის მუდმივად კმაყოფილება, ცხადია, რომ ეს ამოცანა მართლაც რთულია. თუმცა, ეს ანთოლოგიის ფორმატის რეალობაა. სწორედ იმიტომ, რომ ყოველი ახალი ეპიზოდი წარმოგიდგენთ ახალ პერსონაჟებს, ახალ კონცეფციას და სრულიად ახალ სამეცნიერო ფანტასტიკის სიუჟეტურ ელემენტებს, ზოგიერთი მათგანი აუცილებლად ჩავარდება. უმეტეს სერიალებს შეუძლიათ დაეყრდნონ სასიამოვნო პერსონაჟებს სუსტი სიუჟეტის გასატარებლად, ან დამაჯერებელ მთავარ ისტორიას, რათა მაყურებელმა რამდენიმე „შემავსებელი“ ეპიზოდი გაიაროს, მაგრამ ანთოლოგიურ სერიალებს ეს ფუფუნება არ აქვთ. ფაქტობრივად, ბოლო ათწლეულის განმავლობაში სწრაფად გაუქმებული სამეცნიერო ფანტასტიკის ანთოლოგიების სიმრავლე ადასტურებს, რომ ამ ჟანრის სწორად შესრულება რთულია. ფილიპ კ. დიკის „ელექტრული ოცნებები“ („Philip K. Dick’s Electric Dreams“), „საოცარი ისტორიები“ („Amazing Stories“) და 2019 წლის „ბინდის ზონა“ („The Twilight Zone“) ყველა დაიწყო და დასრულდა მას შემდეგ, რაც „სიყვარული, სიკვდილი და რობოტები“ პირველად გამოჩნდა Netflix-ზე, რაც ამტკიცებს, რომ რთულია მაყურებლის შენარჩუნება სერიალში, რომელიც ყოველ ეპიზოდთან ერთად თავიდან იწყება.