ტეილორ შერიდანი, უდავოდ, თანამედროვე ტელევიზიის ყველაზე ნაყოფიერი შოურანერია, რასაც განაპირობებს მისი ნიჭი დასამახსოვრებელი პერსონაჟების შექმნისა და მაღალი ფსონების დადების საქმეში, რაც, შესაძლოა, ხსნიდეს, თუ რატომ არის ამდენი A-კლასის ვარსკვლავი დაინტერესებული მასთან მუშაობით. „1923“ უმარტივესად შერიდანის მიერ შექმნილი ყველაზე ამბიციური შოუა, რადგან ის „იელოუსტოუნის“ პრიქველს მოგვითხრობს, რომელიც ასევე იკვლევს ამერიკელების მიერ იდენტობის კრიზისს ორ მსოფლიო ომს შორის არსებულ პერიოდში. მიუხედავად იმისა, რომ „1923“ Paramount-ის სტრიმინგ სერვისის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დადებითად მიღებული შოუ იყო, ის მოულოდნელად ნაადრევად დასრულდა და თავისი პოტენციალი ვერ გამოიყენა. „1923“ მოგვითხრობს გავლენიანი რანჩერების, ჯეიკობ (ჰარისონ ფორდი) და ქარა დატონების (ჰელენ მირენი) ამბავს, რომლებიც ოჯახის ქონებას იცავენ სხვა მიწათმფლობელებთან კონფლიქტის დროს. ჯეიკობმა და ქარამ 1883 წლის მოვლენების შემდეგ, საკუთარი შვილებივით აღზარდეს ძმისშვილი, სპენსერი (ბრენდონ სკლენარი) და მისი შვილიშვილი, ჯეკი (დარენ მანი), თუმცა ოჯახს ყოველ ნაბიჯზე საფრთხე ემუქრება. მაშინ, როდესაც გავლენიანი მაგნატი დონალდ უითფილდი (ტიმოთი დალტონი) დატონების რანჩოს ხელში ჩაგდებას ემუქრება მონტანაში, სპენსერი სხვადასხვა საფრთხეს ებრძვის აფრიკაში, სადაც ის ბრიტანელ ქალ ალექსანდრას (ჯულია შლაფერი) შეუყვარდება, როცა ის საფარზეა. „1923“-ში წარმოდგენილია შერიდანის მიერ შექმნილი ერთ-ერთი ყველაზე სრულად განვითარებული პერსონაჟები და მიმზიდველი ისტორიული კონტექსტი, რაც სერიალის გულშემატკივრებისთვის მოულოდნელად ნაადრევ დასასრულს კიდევ უფრო გასაკვირსა და იმედგაცრუებულს ხდის. შერიდანი მთხრობელია, რომელიც ისტორიების დაწყებაში უფრო კარგია, ვიდრე მათ დასრულებაში; მიუხედავად იმისა, რომ სერიალები, როგორიცაა ორიგინალური „იელოუსტოუნი“, ძლიერად დაიწყო, მისი სიუჟეტური ხაზები ნაკლებად სარწმუნო გახდა მოგვიანებით სეზონებში. თუმცა, „1923“-ს ჰქონდა მკაცრი პარამეტრები იმის შესახებ, თუ რისი ასახვა შეეძლო, რადგან ის უნდა მოთავსებულიყო როგორც „იელოუსტოუნის“ არსებულ დატონების ოჯახის ხის რკალში, ასევე რეალურ ისტორიულ მოვლენებში. სიუჟეტური დაძაბულობის დიდი ნაწილი გამომდინარეობს ამერიკის გულში მცხოვრებთა მიერ განცდილი ეკონომიკური დეპრესიის შედეგად, რომელიც წინ უსწრებდა 1929 წლის უოლ-სტრიტის კრახს; სერიალს ასევე დიდად წაადგა ფორდისა და მირენის მონაწილეობა და ის ნაკლებად საინტერესო იქნებოდა, თუ მათი პერსონაჟების გარდაცვალების შემდეგ იქნებოდა განვითარებული საერთო ქრონოლოგიაში. თუმცა, „1923“-ის სერიალის ფინალი, „ოცნება და მოგონება“ („A Dream and a Memory“), სრულდება ისეთ მომენტში, როდესაც ამბავი აუცილებლად არ არის დასრულებული. მიუხედავად იმისა, რომ უითფილდი დამარცხებულია, ეს ავტომატურად არ აგვარებს დატონების ყველა პრობლემას, რადგან შოუს ერთ-ერთი ძირითადი თემა ისაა, რომ ოჯახის დასაცავად თანმიმდევრული ძალისხმევაა საჭირო. შერიდანმა ძალა აჩვენა, როგორც საშუალო ბიუჯეტის დრამებისა და თრილერების რეჟისორმა, რომელიც ზრდასრულ აუდიტორიაზეა გათვლილი. მიუხედავად იმისა, რომ „ოცნება და მოგონება“ მოიცავს მოქმედებასა და სანახაობას, რომელიც ბოლო წლების ზოგიერთ უდიდეს ბლოკბასტერს ეჯიბრება, „1923“-მა სრულად ვერ გამოიყენა თავისი პერსონაჟთა ურთიერთობების მთელი პოტენციალი. იმედგამაცრუებელია, რომ მრავალი თვის განშორების შემდეგ, სპენსერი უფრო მეტ დროს არ ატარებს ჯეიკობთან და არ აჩვენებს, თუ რამდენად გაიზარდა ის, როგორც ლიდერი. ანალოგიურად, სპენსერის რომანი ალექსანდრასთან დამანგრეველი ნოტით სრულდება, თუნდაც შერიდანის სტანდარტებით. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არ არის პირველი შემთხვევა, როდესაც შერიდანი მისი ქალი პერსონაჟების წერის სტილის გამო გააკრიტიკეს, განსაკუთრებით სასტიკად ჟღერს ორი სეზონის განმავლობაში ალექსანდრას ტანჯვა, სანამ მას ქმართან ერთად ბედნიერი მოგონებების შექმნის შესაძლებლობას უარყოფენ. შერიდანი მთხრობელია, რომელიც სარგებლობს დაძაბულობის შესაქმნელად დროის დათმობით, და ეს ტექნიკა ეფექტურია „1923“-ის მრავალ მომენტში; უითფილდის სისასტიკე სექს-მუშაკების მიმართ, კიდევ უფრო დამაკმაყოფილებელს ხდის მის ყველაზე სასტიკად მოკვლას. თუმცა, მე-2 სეზონი დიდად დაეყრდნო მოხერხებულ სიუჟეტურ მანევრირებებს, რათა მის ორნაწილიან ფინალში უფრო პირდაპირი ბრძოლა მომხდარიყო. ბანერ კრეიტონის (ჯერომ ფლინი) გამოსყიდვა, თუმცა გასაკვირი და დამაფიქრებელი იყო, თითქოს ზუსტად იმ მომენტში ხდება, როდესაც დატონების მტრები მრავლდება, და მას ჯეიკობთან შერიგების რეალურ შესაძლებლობას არ აძლევს. ანალოგიურად, შერიფ მაკდაუელი (რობერტ პატრიკი) თითქოს მხოლოდ ჯეიკობსა და სპენსერს შორის ინფორმაციის გადაცემის მიზანს ემსახურება, მიუხედავად იმისა, რომ ის, როგორც ძირითადი მოკავშირე, არის წარმოდგენილი. პატრიკი ძალიან ნიჭიერი მსახიობია, რომ ასეთ უმადურ როლში იყოს დახარჯული, მით უმეტეს, მისი ბუნებრივი ქიმიის გათვალისწინებით ფორდთან ერთად. შერიდანი ზოგჯერ თავისი თავის ყველაზე ცუდი მტერი შეიძლება იყოს, რადგან „1923“-ის ხანმოკლე გაშვება ძირითადად იმედგაცრუებულია იმის გამო, თუ რამდენად კარგი იყო მთლიანი შოუ. „1923“-ით შერიდანმა თავის ფილმებში ნანახი ნარატიული გამბედაობა „იელოუსტოუნის“ ფართო, ოჯახზე ორიენტირებულ მასშტაბთან შეაერთა; მისი ზოგიერთი უფრო ეგოისტური თვისება, როგორიცაა სტანტ-კასტინგი ან საკამათო იუმორი, თითქმის მთლიანად არ იყო. შესაძლოა, შერიდანის მიზანი „1923“-ით იყო შეექმნა რაღაც, რაც შეიძლებოდა საუკეთესო სატელევიზიო დრამებს შორის მოხვედრილიყო, რადგან მას არასოდეს ჰქონია ცუდი ეპიზოდი. მიუხედავად იმისა, რომ ყოველთვის კარგია მაყურებლისთვის მეტის სურვილის დატოვება, მათ, ვინც „1923“-ს თავიდანვე ადევნებდა თვალს, უბრალოდ უკეთესი დასასრულის ნახვა სურდათ.