მიუხედავად იმისა, რომ ჯეიმს განის „სუპერმენით“ ახალი DCU იწყება, ზაკ სნაიდერის ხედვა პერსონაჟზე კვლავაც დიდ გავლენას ახდენს პოპ კულტურაზე. სნაიდერის „ფოლადის კაცი“ („Man of Steel“), რომელიც „ბნელი რაინდის“ შთაგონებით შეიქმნა, სალაროებში წარმატებული გამოდგა, თუმცა ვერ დააკმაყოფილა Warner Bros.-ის არარეალური მოლოდინები. რაც მთავარია, მან ფანებიც და კრიტიკოსებიც გაყო. ბევრმა მიიღო სნაიდერის ბნელი ხედვა პერსონაჟზე, თუმცა არანაკლებმა უარყო იგი, რადგან მიაჩნდათ, რომ ის ძალიან შორს იყო იმისგან, რაც მათ სუპერმენში უყვარდათ. ეს განხეთქილება, რომლისგანაც DCEU-მ ნამდვილად ვერასდროს მოახერხა აღდგენა, იყო „ფოლადის კაცის“ კულმინაციური მომენტი, სადაც სუპერმენი (ჰენრი კავილი) გენერალ ზოდს (მაიკლ შენონი) კისერს უტეხს. ფილმში ეს ტრავმულ აქტად იყო წარმოდგენილი, რომელიც სუპერმენმა ოჯახის გადასარჩენად ჩაიდინა, მაგრამ ის ასევე მიზანმიმართულად იყო გამიზნული აუდიტორიის შოკირებისთვის, როგორც „არასუპერმენული“ მომენტი. სუპერმენის, იმედის, ოპტიმიზმისა და ბავშვებისთვის შთაგონების სიმბოლოს, შიშველი ხელებით მკვლელობის ხილვა ბევრისთვის ზღვარს მიღმა იყო. სნაიდერმა ეს გადაწყვეტილება 2016 წელს The Wall Street Journal-თან ინტერვიუში დაიცვა და თქვა: „გამიკვირდა სუპერმენის კონცეფციის ასეთი ვნებიანი დაცვა. მგონია, რომ პირად შეურაცხყოფად მიიღეს ის, რომ მე ვცდილობდი მათი პერსონაჟის „გაზრდას““. ეს სცენა და ციტატა ნათლად აჩვენებს, თუ რატომ ვერასდროს გაუგო სნაიდერმა სუპერმენს ბოლომდე. ბევრისთვის მიუღებელია სნაიდერის კომენტარი „სუპერმენის გაზრდის“ შესახებ. სნაიდერის შენიშვნა პერსონაჟის თანდაყოლილი ფანტასტიკური ბუნების სირცხვილზე მიანიშნებს. სნაიდერის შემოქმედებითი გადაწყვეტილებები, როგორც ჩანს, გამომდინარეობს იდეიდან, რომ შეექმნა სუპერმენის ფილმი მათთვის, ვისაც სუპერმენი არ მოსწონს. ამიტომაც, DCEU-ს ბევრ კადრში ხაზგასმულია სუპერმენის თერმული ხედვა, მისი წითლად მოციმციმე თვალები საშინლად დემონურად გამოიყურება, რაც შიშს იწვევს და არა იმ სიხარულს, რასაც ტრადიციულად სუპერმენი განასახიერებს. „საშინელი“ „მაგარია“, ხოლო „სიკეთე“ „სუსტი“. ეს არამარტო სუპერმენს ეხება, ბენ აფლეკმა განაცხადა, რომ მისი ვაჟი „ზედმეტად შეშინებული“ იყო მამის DCEU-ს ბეტმენის ფილმების საყურებლად. არაფერია ცუდი იმაში, რომ რეჟისორს სურს ნაწარმოებს სიმძიმე შემატოს ან მას სერიოზულობით მოეკიდოს. რიჩარდ დონერმა ეს შესანიშნავად გააკეთა „სუპერმენი: ფილმი“-ს გადაღებებზე, „რეალისტურობის“ (verisimilitude) კონცეფციით, როგორც წარმოების ეთოსით. დონერი და მისი გუნდი მიზნად ისახავდნენ სუპერმენის რეალურ სამყაროში მორგებას, პერსონაჟის იმ ელემენტების მსხვერპლად შეწირვის გარეშე, რის გამოც მაყურებელს იგი უყვარდა. კრისტოფერ ნოლანის „ბნელი რაინდის“ ტრილოგია, ენგ ლის „ჰალკი“ და სემ რაიმის „ადამიანი-ობობა“ ფილმები ასევე ეხება კომპლექსურ თემებს, წარმოაჩენს უნიკალურ სარეჟისორო ხედვებს, რომლებიც დიდწილად ეფუძნება მათ წყარო მასალას. სუპერმენის „მომწიფებული“ ვერსიის სნაიდერის იდეა, როგორც ჩანს, ნაცრისფერ, მკრთალ ფერთა პალიტრას გულისხმობს, რომელიც მის პერსონაჟის მორალის ვერსიას შეესაბამება. ნაცვლად იმისა, რომ სუპერმენი სიცოცხლის გადასარჩენად იყენებდეს თავის წარმოუდგენელ ძალებს, სნაიდერი უფრო მეტად დაინტერესებულია იმ ნგრევით, რისი გამოწვევაც მის შესაძლებლობებს შეუძლია, და იმაში, თუ რა „მაგარი“ გამოიყურება ყველაფერი, როცა ის ურტყამს. „ფოლადის კაცს“ უფრო მეტი აქვს საერთო „დრაკონის ბურთთან Z“ („Dragon Ball Z“), ვიდრე სუპერმენთან, რაც, მიუხედავად ვიზუალური დინამიკისა, მასალას ისე ეჯახება, როგორც სატვირთო მატარებელი სუპერმენს მაღაზიაში. „ფოლადის კაცი“, რომელიც ხაზს უსვამს ძალადობას, განადგურებასა და სიკვდილს, ამას მოწიფულობად ასაღებს, მაშინ როცა სინამდვილეში ეს მოწიფულობის არამოწიფული გაგებაა. სუპერმენის სასტიკი, ბნელი ვერსიის შექმნა ჰგავს იმას, რომ „ვინი პუჰი“ „ედჯი“ გახადო. მართალია, 2018 წლის ფილმმა „კრისტოფერ რობინი“ („Christopher Robin“) პერსონაჟი და კონცეფცია სიტყვასიტყვით „გაზარდა“, როგორც ბავშვური უდანაშაულობის დაკარგვისა და ამ პროცესში დაკარგულის კვლევის გზა. თუმცა, „კრისტოფერ რობინი“ ახსოვს მთავარი თემები და იდეები, თუ რატომ მოსწონთ მაყურებელს ვინი პუჰი. შემდეგ არის ზედაპირული, არაღრმა საშინელებათა ფილმი „ვინი პუჰი: სისხლი და თაფლი“ („Winnie-the-Pooh: Blood and Honey“), რომელიც მკვლელი ვინი პუჰისა და გოჭის იდეას „ედჯიდ“ მიიჩნევს, თუმცა საბოლოო შედეგი ინფანტილურად გამოიყურება. სნაიდერის სუპერმენის გამართლება უფრო მეტად „სისხლსა და თაფლს“ ჰგავს, ვიდრე „კრისტოფერ რობინს“. ეს არ ნიშნავს, რომ სნაიდერი და სცენარისტი დევიდ ს. გოიერი არ ცდილობდნენ სუპერმენის ახალი მიმართულებით წაყვანას. არსებობდა (და კვლავაც არსებობს) მოწიფული და გააზრებული გზები იმის ხელახლა განსახილველად, თუ რას ნიშნავს სუპერმენი 21-ე საუკუნის ამერიკაში. მათ შეეძლოთ დაბრუნებოდნენ პერსონაჟის 1930-იანი და 40-იანი წლების გამოსახულებას, როგორც „დაჩაგრულთა ჩემპიონს“, როგორც ამას გრანტ მორისონი აკეთებდა DC კომიქსების გვერდებზე „ფოლადის კაცის“ წარმოების პარალელურად. კლასობრივი უთანასწორობისა და ძალაუფლების სისტემების წინააღმდეგ ბრძოლა, რომლებიც ექსპლუატაციას უწევენ მათ, ვისაც ნაკლები აქვს. მისი მთავარი მტრის, ლექს ლუთორის, მილიარდერობით, ეს აბსოლუტურად ლოგიკურია. ბოლო „აბსოლუტური სუპერმენის“ კომიქსები ეხება ბევრ იმავე თემას, რაც სნაიდერმა და გოიერმა „ფოლადის კაცში“ გამოიკვლიეს, განსაკუთრებით ხაზს უსვამს კლარკ კენტის უცხოპლანეტურ მემკვიდრეობას და იმას, თუ როგორ ვლინდება სამყაროს შიში მისი არსებობის მიმართ, მაგრამ ამას აკეთებს იმის მსხვერპლად შეწირვის გარეშე, რაც პერსონაჟს ასე გამძლეს ხდის. მიუხედავად „ფოლადის კაცის“ ნაკლოვანი დასასრულისა, ის ასევე მიანიშნებდა სუპერმენისთვის შესაძლო სიუჟეტურ რკალზე, რომელსაც შეეძლო მისი თამამი შემოქმედებითი მიმართულების გამართლება.