როდესაც რაიან მერფი ჰორორის ჟანრის პროექტს უშვებს, ვიზუალურ ბრწყინვალებასა და შოკისმომგვრელ მომენტებს უნდა ელოდოთ. ამიტომ, როდესაც ის საკულტო კლასიკის, „ვიღაცამ გუგულის ბუდეზე გადაფრინას“, პრეკველში ჩაერთო, სერიალი იმდენად იყო დაშორებული ტონალურად ორიგინალს, რომ მაშინვე ვერ მიხვდებოდით, რომ ეს პრეკველი იყო. თუმცა, ეს ნიშნავს, რომ შეგიძლიათ ექთანი რეჩედის ტირანიის განვითარებას თვალყური ადევნოთ მილოშ ფორმანის ფილმის ნახვის გარეშეც კი. მერფის „რეჩედი“ დამოუკიდებელი, დიაბოლური ნაწარმოებია, რომელიც სახელოვანი პერსონაჟის წარმოშობის ისტორიას იკვლევს, სხეულის ჰორორისა და სამედიცინო ინდუსტრიის პრობლემებისგან თავის არიდების გარეშე, მიუხედავად მისი გლამურული ელვარებისა. ორიგინალურ ფილმში, მილდრედ რეჩედის როლი ბრწყინვალედ შეასრულა ლუიზ ფლეჩერმა, რომელიც ფსიქიატრიულ საავადმყოფოზე მკაცრ კონტროლს ახორციელებდა, სანამ ჯეკ ნიკოლსონის რენდლ მაკმერფი თავისი მეამბოხე ხასიათით იქ არ მოხვდებოდა. „რეჩედში“ კი სარა პოლსონი იღებს მომავალი ექთანი-ტირანის სადავეებს და ჩვენ უკან ვბრუნდებით იმ დროში, როდესაც ის შანტაჟით იკავებს თანამდებობას ლუსიას სახელმწიფო ჰოსპიტალში. მიუხედავად იმისა, რომ მისი მოტივები გაურკვეველია, ისინი დაკავშირებულია ოთხი მღვდლის მკვლელობისთვის სარდაფში მყოფ მამაკაცთან, ედმუნდთან (ფინ ვიტროკი). საავადმყოფოში მისი ნავიგაციისას, ვხვდებით ისეთ პერსონაჟებს, როგორებიც არიან: ადვილად მანიპულირებადი საავადმყოფოს ხელმძღვანელი, ბატონი ჰანოვერი (ჯონ ჯონ ბრიონესი), საეჭვო მთავარი ექთანი, ბეტსი (ჯუდი დევისი) და გაწონასწორებული საარჩევნო კამპანიის მენეჯერი, გვენდოლინი (სინტია ნიქსონი). თუ ნანახი გაქვთ „ვიღაცამ გუგულის ბუდეზე გადაფრინა“, მაშინ შესაძლოა, ახალ შოუში მილდრედის ხასიათის ზოგიერთი მინიშნება ამოიცნოთ. პოლსონის მილდრედს სწყურია ის კონტროლი, რაც მას აკლია, ის მანიპულირებს საავადმყოფოს გარშემო და ნელ-ნელა იძენს ძალაუფლებას ოფიციალურ პირებზე — განსაკუთრებით ბატონ ჰანოვერზე — რომელიც ზედმეტად არის დაკავებული პირადი ამბიციებით, რათა გააცნობიეროს, რომ მას მართავენ. მისი ქცევა ცივი და გამომთვლელია, როგორც ორიგინალური პერსონაჟის, მაგრამ ჩვენ ასევე ვხედავთ ბევრ ემოციურ პაროქსიზმს, რაც ხელს უშლის შოუს ზედმეტად პროგნოზირებადი იყოს. თუმცა, ბოროტმოქმედის იდეა, რომელიც საკუთარი ფარული მოტივებით თანამდებობრივ კიბეზე ადის, საკმარისად მარადიული კონცეფციაა, რაც „რეჩედს“ დამოუკიდებელ სანახაობად აქცევს და შესაძლოა, ამით უკეთესადაც კი იყოთ. მიუხედავად იმისა, რომ საინტერესოა იმის განხილვა, თუ როგორ შეიძლება პოლსონის მილდრედი ფლეჩერის მილდრედად იქცეს, მერფის გამორჩეული სტილი იმდენად განსხვავებულ სანახაობრივ გამოცდილებას გვთავაზობს ორიგინალისგან, რომ ის დამოუკიდებელ ნაწარმოებად უნდა ჩაითვალოს. პოლსონი თამამი წითელი პომადითა და აღმაშფოთებლად ზღაპრული სამოსით მოაბიჯებს სპად გადაკეთებული საავადმყოფოს ექსტრავაგანტულ დეკორაციებში, რითაც ყველაფერს პრიალა სიჭარბეს ანიჭებს. ეს მკვეთრად კონტრასტშია საზარელ სხეულებრივ ჰორორთან (მათ შორის საზარელ ლობოტომიასთან, ასე რომ, გაფრთხილდით) და ზოგადად შემზარავი ატმოსფეროთი. ეს არის პომპეზურისა და მაკაბრული სტილის გემრიელი ნაზავი, რომელიც ვიზუალურად გადმოსცემს შოუს კომენტარს ავტორიტეტული ფიგურების ფარულ კორუფციაზე. თუ „რეჩედი“ უფრო მეტად იქნებოდა ერთგული წყარო მასალის, პოლსონს კიდევ უფრო რთული სამუშაო ექნებოდა. საბედნიეროდ, შოუს ეს გადახვევა პოლსონს საშუალებას აძლევს, საკუთარი ელფერი შესძინოს პერსონაჟს და ის, როგორც ყოველთვის, მაგნეტურია თავისი უემოციო სახითა და გამომხატველი თვალებით. როდესაც დაძაბულობა კულმინაციას აღწევს მთავარ ნარატიულ მომენტებში, პოლსონი შემდეგ ავლენს თავის უნარს, მყისიერად და მოულოდნელად გამოამჟღავნოს ის სისასტიკე, რომელიც მილდრედის ერთი შეხედვით ურყევი თვალების უკან იმალება. ის გადმოსცემს ექთნის ადამიანურობის საშიშ ნაკლებობასა და პაციენტის სიცოცხლეზე ზრუნვის არარსებობას ახალგაზრდა პერსონაჟის დახვეწილი გულუბრყვილობით, რითაც მას ეფექტურ ანტიგმირად აქცევს, რომელსაც თვალს ვერ მოვწყვეტთ. ეს არ არის მერფის პირველი სერიალი, რომელმაც დიდი დაპირისპირება გამოიწვია. სერიალის განმავლობაში, პოლსონის მილდრედი ასევე უპირისპირდება მთავარ ექთან ბეტსის, რომელიც მწვავედ ეჭვობს ახალი ექთნის მოტივებში და სრულიად სამართლიანადაც. დევისი ყოველთვის სასაცილოა ნებისმიერ როლში და ბეტსიც არ არის გამონაკლისი, რადგან ის თავიდანვე მილდრედის თავის ტკივილად იქცევა. მეორე მხრივ, ნიქსონის შესრულება მომხიბვლელი გვენდოლინის როლში არის სასიამოვნო შესვენება მილდრედის სრული სიბნელიდან და ის მშვენიერ ქიმიას იზიარებს პოლსონთან ეკრანზე. გვენდოლინს მილდრედის სასიყვარულო ინტერესად არ მოელოდით, მაგრამ მათმა ურთიერთობამ მოგვცა დასამახსოვრებელი სენსუალური სცენა, რომელიც მოლუსკებს მოიცავს... ოჰ, და რა თქმა უნდა, მილდრედის პერსონაჟს უფრო სიღრმისეულს ხდის. მიუხედავად იმისა, იცნობთ თუ არა წყარო მასალას, „რეჩედი“ ამაღელვებელი სანახავია. ეს არსებითად არის „ამერიკული საშინელებათა ისტორიის“ ეპიზოდი საკულტო კლასიკური ორიგინალიდან, რომელიც წარმოიდგენს პერსონაჟის ბოროტმოქმედის წარმოშობის ისტორიას, ამავდროულად რჩება რაიან მერფის დამოუკიდებელ ნაწარმოებად. პოლსონის შემაშფოთებელი ქარიზმის წინა პლანზე წამოწევით, შოუ სვამს კითხვას, იბადებიან თუ იქმნებიან მილდრედის მსგავსი მონსტრული ფიგურები, ამასთანავე გვამცნობს სამედიცინო შეცდომების საშინელ ბრწყინვალებას.