2021 წელს, ჰანას გატაცება ნერდული თემებით მის წერის სიყვარულს შეერწყა – და მას შემდეგ არ გაჩერებულა. ის აშუქებს პოპ კულტურის სიახლეებს, წერს მიმოხილვებს და ატარებს ინტერვიუებს თითქმის ყველა შესაძლო მედიაზე. თუ ის საშინელებებზე არ საუბრობს, მაშინ გეიმინგზეა ორიენტირებული, და მისი საყვარელი მომენტები ნებისმიერ წაკითხულ, ნანახ ან ნათამაშებ ნაწარმოებში ყოველთვის ყველაზე შემზარავია. ჰანასთვის არაფერი სჯობს იმ მღელვარებას, რასაც ჩრდილებში ჩასაფრებული ან კუთხეში მოლოდინში მყოფი რაღაცის აღმოჩენა იწვევს. ერთხელ მას „მხოლოდ ავადმყოფებისთვის“ მიმართულება უწოდეს, რასაც ის უმაღლეს კომპლიმენტად მიიჩნევს. Red Dead Redemption ყოველთვის არასწორად აღიქმებოდა, როგორც ძალის ფანტაზია, რადგან ის მის სამოსს ირგებს. იარაღი, ცხენები, ღია სივრცე და თავისუფლების ილუზია ნაცნობ ვესტერნულ მითს გვთავაზობს, მაგრამ სერია ათობით საათს ხარჯავს ამ ფანტაზიის მეთოდურად დაშლაზე, სანამ მისგან მხოლოდ შედეგები არ დარჩება. ძალა არ გიშველის, ერთგულება არ გიცავს, და სამყარო არ ჩერდება საკმარისად დიდხანს, რომ სინანულს აზრი ჰქონდეს. Red Dead Redemption-ს ადაპტაციის ასეთ მძლავრ კანდიდატად ის აქცევს, რომ ის იზოლირებულად არ არსებობს. მისი პრიქველი, Red Dead Redemption 2, მთელ საგას საპირისპირო თანმიმდევრობით მოყოლილ ტრაგედიად აყალიბებს — ჯერ აჩვენებს თანამედროვეობის მიერ განწირული კაცის ნელ მორალურ გამოღვიძებას, შემდეგ კი მიჰყვება მეორეს, რომელიც იმდენ ხანს გადარჩება, რომ გაიგოს, რამდენად უაზროა ეს გადარჩენა. სწორედ ამიტომ, Red Dead Redemption HBO-ს ადაპტაციების ხაზში The Last of Us-ის ყველაზე ბუნებრივ მემკვიდრედ აღიქმება. არა იმიტომ, რომ ის ძალადობრივი ან პირქუშია – ბევრი ასეთი თამაში არსებობს – არამედ იმიტომ, რომ მას ესმის ის, რასაც ადაპტაციების უმეტესობა გაურბის: ისტორია არ აჯილდოებს ზნეობას. აქ გამოსყიდვა არ არის პატიება. ეს არის აღიარება, და აღიარება ზედმეტად გვიან მოდის შედეგის შესაცვლელად. თავისი თემატური არსით, Red Dead სერია მოძველებაზეა. არა გმირულ დაცემაზე, არამედ ბიუროკრატიულ წაშლაზე. Red Dead Redemption 2-ში, ართურ მორგანი ცხოვრობს სამყაროში, რომელიც უკვე იკეტება საკუთარ თავში. საზღვრისპირა მითი შიგნიდან ლპება, და ართურის ტრაგედია ის კი არ არის, რომ ის ვერ გაურბის მას, არამედ ის, რომ საკმარისად ფხიზლდება იმის გასაგებად, თუ რამდენად საფუძვლიანად უარყო ის მომავალმა. ართური არ განადგურებულა ერთი ღალატით ან საბოლოო სროლით. ის დრომ გაანადგურა. რკინიგზა კვეთს მიწას. ხელშეკრულებები ხელის ჩამორთმევას ცვლის. ძალადობა ხდება შრომა: განმეორებადი, გამაოგნებელი და ფიზიკურად კოროზიული. მისი ავადმყოფობა არ არის მეტაფორული გადატანითი მნიშვნელობა; ეს არის სხეულის ფასი იმ ცხოვრებისა, რომელიც სისასტიკიდან აზრის ამოღებას მოანდომა. თამაში აიძულებს მოთამაშეს შეეგუოს ამ დაცემას, უყუროს, როგორ იქცევა ართურის ძალა შეზღუდვად და არა ძლიერებად. იმ დროისთვის, როდესაც Red Dead Redemption იწყება, ის სამყარო უკვე დასრულებულია. ჯონ მარსტონი მის შედეგებს იღებს მემკვიდრეობით. იქ, სადაც ართური ცნობიერებას გადარჩენის გარეშე იძენს, ჯონს გადარჩენა თავისუფლების გარეშე სთავაზობენ. მას უფლება აქვს იცხოვროს, მაგრამ მხოლოდ პირობითად — ის იმ სისტემებმა გაიწვიეს სამსახურში, რომელთა მოსვლასაც ართური ხედავდა. ჯონის ამბავი არის იმ ტყუილზე, რომ მორჩილებას შეუძლია განთავისუფლება იყიდოს. მთავრობას არ სჭირდება ჯონის გამოსყიდვა, მას სჭირდება მისი სარგებლიანობა. ეს ორი თამაში ერთად ქმნის დახურულ წრეს. ართური ხაფანგს ძალიან გვიან ხვდება, რომ გაექცეს მას. ჯონი მას დროულად ხვდება, რათა მისგან განადგურდეს. სამოქმედო ნარატივების უმეტესობისგან განსხვავებით, Red Dead Redemption უარს ამბობს ძალადობის ესკალაციად განხილვაზე. მკვლელობა არ აფართოებს სამყაროს; ის მას ავიწროებს. ყოველი სროლა ნაკლებ ვარიანტს, ნაკლებ მოკავშირეს და ნაკლებ ილუზიას ტოვებს. რეპუტაცია ხდება ისეთი რამ, რაზეც მოთამაშეს შეუძლია გავლენა მოახდინოს, მაგრამ სრულად ვერ აკონტროლებს. Red Dead Redemption 2-ში, ართურის დღიურის ჩანაწერები ძალადობის შინაგან შედეგებს ასახავს, სანამ ამას ამბავი მოითხოვს. მისი მორალური ცვლილება არ გადაარჩენს მას – ის მას აზუსტებს. Red Dead Redemption-ში, ჯონის ძალადობა განიხილება, როგორც გარიგება: მოგვკალი ჩვენთვის, და შეიძლება შეინარჩუნო ის მცირე სიცოცხლე, რაც შექმენი. დაპირება ცარიელია, და თამაში არასოდეს პრეტენზიას არ აცხადებს სხვაგვარად. სწორედ აქ ერწყმის Red Dead ასე სუფთად HBO-ს ძლიერ მხარეებს. The Last of Us ენდობოდა აუდიტორიას, რომ შეეგუებოდა დისკომფორტს, მიიღებდა, რომ ზოგიერთი ამბავი ტრიუმფით კი არა, სიმართლით სრულდება. Red Dead Redemption იმავე მოთმინებას მოითხოვს. მისი ყველაზე გამანადგურებელი მომენტები მშვიდია – მომენტები, როდესაც პერსონაჟები ხვდებიან, რომ „სწორი საქმის“ კეთება არ აუქმებს უკვე მიყენებულ ზიანს. ნებისმიერი ადაპტაცია, რომელიც სერიის ძალადობას შედეგის გარდა სხვა რამედ განიხილავს, სრულიად დაკარგავს აზრს. სერიის ყველაზე შემაშფოთებელი იდეა საბოლოოდ ცენტრალურ ადგილს იკავებს. ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც Red Dead Redemption ასე მზადაა პრესტიჟული ტელევიზიისთვის, ის არის, რომ მისი პერსონაჟები უკვე სრულყოფილად არიან განსახიერებული. Rockstar მხოლოდ ხმოვან მსახიობობაზე არ დაეყრდნო; სერია სრული შესრულების აღბეჭდვით შეიქმნა, და ეს შრომა განუყოფელია იმისგან, თუ რატომ არსებობენ ეს პერსონაჟები. როჯერ კლარკის შესრულება ართურ მორგანის როლში Red Dead Redemption 2-ში ფუნდამენტურია. ართურის ფიზიკური სიმძიმე, მისი თავშეკავება, მისი ეტაპობრივი ემოციური გამოვლენა – ეს არ არის მხოლოდ დაწერილი თვისებები. ისინი ცოცხლობენ პოზაში.