ჰოლივუდი არ ჩერდება და არც აპირებს შეჩერებას „რობინ ჰუდის“ ფილმების გადაღებაში. მხოლოდ 2010-იან წლებში გამოვიდა არა ერთი, არამედ ორი მაღალბიუჯეტიანი პრიქუელი ლეგენდარული ინგლისელი ყაჩაღის შესახებ, რომელთაგან ორივეს უბრალოდ „რობინ ჰუდი“ ეწოდება. თუმცა, ამ წყვილიდან, „რობინ ჰუდი“ (2018) ბევრად უფრო შეესაბამება იმას, რასაც ელით ამ ეპოქის მსხვილბიუჯეტიანი კინოსგან: ეს არის მკაცრი ისტორიული სათავგადასავლო ფილმი (კრისტოფერ ნოლანის სტილში), სადაც ყველა სექსუალურია, ბოროტმოქმედს ბენ მენდელსონი თამაშობს (ზუსტად რომ ვთქვათ, ის ნოტინგემის შერიფია) და მთავრდება მომენტით, რომელიც აშკარად ამზადებს ნიადაგს გაგრძელებისთვის, რომელიც არასოდეს განხორციელებულა. მიუხედავად ამისა, ამ კონკრეტულ „რობინ ჰუდს“ აქვს თავისი ხიბლი, ისევე როგორც „რობინ ჰუდს“ (2010), რომლის რეჟისორიც სხვა არავინ იყო, თუ არა სერ რიდლი სკოტი. მაგრამ თუ პირველი აშკარად მიზნად ისახავს რობინ ჰუდის მითოლოგიის ახალგაზრდა მაყურებლისთვის უფრო მიმზიდველს გახდომას, სკოტის ფილმი განზრახ მელანქოლიური და არარომანტიზებული ნამუშევარია. მისი და სცენარისტ ბრაიან ჰელგელანდის ამ ამბის ვერსიაში, მაგალითად, რობინი (რასელ ქროუ) უკვე საშუალო ასაკისაა და სრულიად იმედგაცრუებულია წლების განმავლობაში ჭუჭყსა და ტალახში მეფე რიჩარდ ლომგულის (დენი ჰიუსტონი) მშვილდოსნად მსახურებით გამოწვეული ომების შემდეგ. სკოტის ეპოქალური მოქმედებითი ეპოსი ასევე მტკიცედ ანტი-ჯვაროსნულია, რაც არ უნდა იყოს სიურპრიზი მათთვის, ვისაც უნახავს მისი „ზეციური სამეფოს“ (Kingdom of Heaven) რეჟისორული ვერსია. საქმე მხოლოდ რობინში არ არის; შერვუდის ტყის ყველა ცნობილი გმირი აქ უფრო მოხუცი, დაღლილი და ჭუჭყიანია, მათ შორის მარიანიც (კეიტ ბლანშეტი). რა თქმა უნდა, სკოტის „რობინ ჰუდი: იმედგაცრუების ვერსია“ არც სალაროებში აღმოჩნდა ცეცხლოვანი, თუმცა ეს ძირითადად მისი ზედმეტად მაღალი ბიუჯეტის გამო იყო. მიუხედავად ამისა, ის ახლა HBO Max-ზე სტრიმინგდება (FlixPatrol-ის მეშვეობით) და საფუძვლიანი მიზეზის გამო: ეს არის ისეთი ტიპის ფლოპი, რომლის ნახვაც ღირს სტრიმინგზე. გასაგებია, რომ 21-ე საუკუნის რიდლი სკოტის ფილმები ადვილად გასაყიდი არ არის. ისინი გრძელია, ნელი და ისეთი ფილტრებითაა გადაღებული, რომ ყველაფერი ფოლადივით მკაცრი და ცივი ჩანს. მაგრამ რეჟისორი დროთა განმავლობაში უფრო არაფორმალური და სუბვერსიული გახდა. მისი დღეები, როდესაც ქრისტოფერ კოლუმბის გამართლებას ცდილობდა (რაც რეალურად გააკეთა), დიდი ხანია წარსულს ჩაბარდა, და მისი რევიზიონისტული მიდგომა შეეფერება „რობინ ჰუდის“ ამ ვერსიას, ფილმს, რომელიც მთლიანად ლეგენდარული ავანტიურისტისა და მისი თავგადასავლების რეალისტურ განზომილებაში ჩამოყვანას ეძღვნება. ცხადია, სკოტის „რობინ ჰუდში“ ყველაფერი არ მუშაობს. მარკ სტრონგი, როგორც გოდფრი, ინგლისელი რაინდი, რომელიც ფარულად ინგლისის წინააღმდეგ საფრანგეთის მონარქიასთან შეთქმულებდა, საკმაოდ უინტერესო ბოროტმოქმედის ქასთინგი იყო უკვე 2010 წელსაც კი, და ფილმს ცოტა შეკუმშვა მოუხდებოდა. მიუხედავად ამისა, ოსკარ აიზეკი (რომელიც ამ ფილმის გადაღების დროს ფაქტობრივად უცნობი იყო) ზუსტად ერგება დამცინავი, გარყვნილი პრინცი ჯონის როლს, ხოლო მეთიუ მაკფადიენი არანაკლებ კარგად ასრულებს ბრიყვული და საზიზღარი ნოტინგემის შერიფის როლს. ანალოგიურად, კეიტ ბლანშეტით ვერასდროს შეცდები, და თქვენ უბრალოდ იცით, რომ სკოტი თავის საქმეს პირნათლად შეასრულებს, როგორც კი ისრები გაფრინდება და ხმლები მასიურ საბრძოლო სცენებში აწკარუნდება. ამ მოქმედებამ საკმაოდ ძვირიც დაჯდა. სკოტის „რობინ ჰუდის“ ბიუჯეტი 200 მილიონ დოლარს შეადგენდა (მარკეტინგული ხარჯების გარეშე) და თეატრებში მხოლოდ 322 მილიონი დოლარის შეგროვება მოახერხა, რადგან არც კრიტიკოსები და არც ზოგადი აუდიტორია არ იყვნენ მისით დიდად აღფრთოვანებულნი. მიუხედავად ამისა, მათ, ვისაც ურჩევნია რასელ ქროუს/რიდლი სკოტის ერთობლივი ნამუშევრები იყოს სტოიკური, მქუხარე და სკეპტიკური იმ ამბების მიმართ, რასაც ისტორიაზე ვყვებით, კარგად მოიქცევიან, თუ მას HBO Max-ზე ნახავენ, სანამ ხელმისაწვდომია. და, დიახ, სევდიანი მოხუცი რობინ ჰუდი თავად დაბრუნდება (უბრალოდ არა „შურისმაძიებლებში: განკითხვის დღე“).