ფილმი „მართალი მკვლელობა“ (Righteous Kill) ალ პაჩინოსა და რობერტ დე ნიროს მესამე ერთობლივი ნამუშევარი იყო და ის სრულ კატასტროფად იქცა. დუეტმა მანამდე ყველა დროის ორ უდიდეს ფილმში – „ნათლია II“-სა და „შერკინებაში“ – ითამაშა წამყვანი როლები, თუმცა 2008 წელს, კიდევ ერთი კრიმინალური დრამით მაგიის აღდგენის მცდელობა ჩავარდა. მაშ, რა მოხდა Righteous Kill-ის შემთხვევაში? სიმართლე ისაა, რომ „მართალი მკვლელობა“ თავიდანვე არეული იყო. რეალური კითხვა უფრო ასეთია: როგორ ვერ მიხვდნენ პაჩინო და დე ნირო, მათი აგენტები და ყველა სხვა ჩართული პირი, რომ ისინი სამარცხვინოდ ცუდ ფილმს იღებდნენ? რეტროსპექტივაში, Righteous Kill ცნობილია, როგორც ჰოლივუდის ერთ-ერთი უდიდესი ხელიდან გაშვებული შესაძლებლობა. თითქმის 20 წლის შემდეგ, ძნელია იმ მღელვარების გადმოცემა, რაც Righteous Kill-ის ანონსს ახლდა თან. თავდაპირველად, ეს ჟღერდა ისე, როგორც ათწლეულების განმავლობაში ნანატრი ფილმი, რომელიც საბოლოოდ რობერტ დე ნიროსა და ალ პაჩინოს, კინოს ტიტანების, მნიშვნელოვან ერთობლივ ძალისხმევას წარმოაჩენდა. ის, რაც საბოლოოდ Righteous Kill-ისგან მივიღეთ, იმაზე იმედგაცრუებული ვერ იქნებოდა, ვიდრე აღმოჩნდა. Righteous Kill-ის პრობლემები ცუდი სცენარით იწყება. სიუჟეტი ეყრდნობა აბსურდულ სიუჟეტურ მოულოდნელობას, გვიანდელ გამოვლენას, რომელიც შოკის ნაცვლად კვნესას იწვევს. რაც კიდევ უფრო უარესია, წამყვან როლებში ჩართული ნიჭის გათვალისწინებით, ფილმი NYPD-ის დეტექტივების გამხდარ კარიკატურებს გვთავაზობს, ნაცვლად იმ პერსონაჟებისა, რომლებშიც პაჩინო და დე ნირო ცნობილი იყვნენ თავისი ჩაძირვით. Righteous Kill, როგორც ამბობენ, სპეციალურად ისე შეიქმნა, რომ დე ნიროსა და პაჩინოს მთელი ფილმის განმავლობაში შეეძლოთ ერთმანეთთან თამაში. უკან რომ ვიყურებით, წარმოუდგენელია, რომ მათ ასეთ რთულად აგებულ არეულობაში მონაწილეობაზე დასთანხმდნენ, თავიანთი ვარსკვლავური ძალა მიანიჭეს ფილმს, რომელიც სტილს არსზე მაღლა აყენებს, შემდეგ კი სტილს მთლიანად მოკლებულია. დე ნირო და პაჩინო პირველად ერთ ფილმში 1974 წლის „ნათლია II“-ში, ყველა დროის უდიდეს გაგრძელებაში, გამოჩნდნენ. თუმცა მათ არანაირი საერთო სცენა არ ჰქონიათ; დე ნირო ახალგაზრდა ვიტო კორლეონეს როლს ასრულებდა ფილმის პრიქველის ნაწილებში, პაჩინო კი მის შვილ მაიკლს ათწლეულების შემდეგ განასახიერებდა. მხოლოდ მაიკლ მენის 1995 წლის შედევრ „შერკინებაში“ მოხდა, რომ მათ ერთმანეთის პირისპირ ითამაშეს. თუმცა, ეს მხოლოდ ორ საერთო სცენას ნიშნავდა. ფანებს წყვილისგან მეტი უნდოდათ, რამაც Righteous Kill-ის გამოსვლამდე მოლოდინი გაამძაფრა. შესაბამისად, ფილმის საძულველი სტატუსი, დიდწილად, იმ გამანადგურებელი იმედგაცრუების პროდუქტია, რაც მან გამოიწვია. თუმცა, ამ შემთხვევაში, ფილმი ისეთივე ცუდია, როგორიც ერთი შეხედვით ჩანს. დე ნირო და პაჩინო მოგვიანებით კიდევ ერთხელ გაერთიანდნენ მარტინ სკორსეზეს „ირლანდიელში“, რითაც მათ Righteous Kill-ის გამო ერთგვარი გამოსყიდვის შანსი მიეცათ. სამწუხაროდ, მათი ცნობილი ჩავარდნა მთლიანად ვერ წაიშლება კინოს ისტორიიდან. ვერც ალ პაჩინოს და ვერც რობერტ დე ნიროს საუკეთესო შესრულება ვერ გადაარჩენდა Righteous Kill-ს და, სამწუხაროდ, არცერთი მათგანი არ არის თავისი შესაძლებლობების პიკზე ამ ფილმში. რაც მას კიდევ უფრო მტკივნეულს ხდის საყურებლად. Righteous Kill არის ალ პაჩინოს/რობერტ დე ნიროს კრიმინალური ფილმების ტრილოგიის სამარცხვინო მესამე ნაწილი, ისეთი, რომლის არარსებობა კინომოყვარულებს სურდათ.