რობერტ დიუვალი, რომელმაც ოსკარი მოიგო ფილმისთვის „ნაზი გულმოწყალება“ (Tender Mercies) და ნომინირებული იყო ისეთი ფილმებისთვის, როგორიცაა „ნათლია“ (The Godfather), „აპოკალიფსი ახლა“ (Apocalypse Now) და „დიდი სანტინი“ (The Great Santini), 95 წლის ასაკში გარდაიცვალა. დიუვალის გარდაცვალების შესახებ ინფორმაცია მისმა მეუღლემ, ლუსიანა დიუვალმა, Facebook-ზე გამოქვეყნებული განცხადებით გაავრცელა. „გუშინ დავემშვიდობეთ ჩემს საყვარელ მეუღლეს, ძვირფას მეგობარს და ჩვენი დროის ერთ-ერთ უდიდეს მსახიობს“, - დაწერა მან. „ბობი მშვიდად გარდაიცვალა სახლში, სიყვარულითა და კომფორტით გარემოცული. სამყაროსთვის ის იყო ოსკაროსანი მსახიობი, რეჟისორი, მთხრობელი. ჩემთვის ის უბრალოდ ყველაფერი იყო.“ მან განაგრძო: „მისი გატაცება ხელობისადმი მხოლოდ პერსონაჟების, კარგი კერძისა და თავყრილობებისადმი ღრმა სიყვარულს თუ შეედრებოდა. თავისი მრავალი როლიდან თითოეულში ბობი ყველაფერს აძლევდა თავის გმირებს და ადამიანური სულის სიმართლეს, რომლებსაც ისინი წარმოადგენდნენ. ამით, ის ტოვებს რაღაც მუდმივ და დაუვიწყარს ყველასთვის. გმადლობთ წლების განმავლობაში ბობისთვის გამოჩენილი მხარდაჭერისთვის და იმისათვის, რომ მოგვცეს ეს დრო და კონფიდენციალურობა, რათა აღვნიშნოთ ის მოგონებები, რომლებსაც ის ტოვებს.“ დიუვალის უხეში ნატურალიზმი თაობის სამსახიობო სტილის განმსაზღვრელი გახდა, რომელშიც შედიოდნენ რობერტ დე ნირო, დასტინ ჰოფმანი და ჯინ ჰეკმენი ისეთ ფილმებში, როგორებიცაა „ქსელი“ (Network) და „მოციქული“ (The Apostle), რომლის რეჟისორიც თავად იყო. მიუხედავად იმისა, რომ შესაძლოა ის არასდროს ყოფილა ისეთი დიდი ვარსკვლავი, როგორიც დე ნირო, მისმა თავშეკავებულმა უნარმა, სრულად შეესხა ხორცი პერსონაჟებისთვის, მოუტანა მას პატივისცემა როგორც კოლეგებისგან, ასევე კრიტიკოსებისგან. როგორც ფრენსის ფორდ კოპოლამ ერთხელ New York Times-ს განუცხადა, გარკვეულ მომენტში „რთულია განასხვავო მთავარი როლების შემსრულებლები და დიდი ხასიათის მსახიობები.“ ის იყო მსახიობი მსახიობებისთვის, რომელმაც შვიდი ოსკარის ნომინაცია მიიღო, მაგრამ ასევე მოახერხა სატელევიზიო პროექტებში გამორჩევა, როგორიცაა „მარტოხელა მტრედი“ (Lonesome Dove) და „გატეხილი ბილიკი“ (Broken Trail), ჯამში ხუთი ემის ნომინაცია და ორჯერ გამარჯვება. მისი პირველი დიდი ეკრანის როლი, და ერთ-ერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი, იყო შემზარავი ბუ რედლი 1962 წლის ფილმში „მოკალი ჯაფარა“ (To Kill a Mockingbird). მიუხედავად ძლიერი სტარტისა, დიუვალის კარიერას გარკვეული დრო დასჭირდა ასაგორებლად, მაგრამ 70-იანი წლების დასაწყისში-შუა პერიოდში მან საკუთარი სტილი იპოვა, შეათავსა პერსონაჟების უნაკლო განსახიერება და დროდადრო მნიშვნელოვანი როლების შესრულება. 1969 წელს მან ითანამშრომლა ახალგაზრდა რეჟისორ ფრენსის ფორდ კოპოლასთან ინტიმურ დრამაში „წვიმის ხალხი“ (The Rain People), ხოლო მომდევნო წელს მიიღო ფრენკ ბერნსის მნიშვნელოვანი როლი რობერტ ოლტმანის ფილმში „MASH“. ის ასევე მონაწილეობდა ჯორჯ ლუკასის ექსპერიმენტულ „THX 1138“-ში. მსახიობი ასევე საინტერესო ნამუშევრებს ქმნიდა სცენაზე. მაგრამ ფილმი, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა, იყო 1972 წლის „ნათლია“ (The Godfather), რომელშიც მან მოთმინებითა და ეშმაკობით გამორჩეული კონსილიერი ტომ ჰეიგენი განასახიერა – როლი, რომელმაც მას პირველი ოსკარის ნომინაცია მოუტანა. მან ჰეიგენის როლი გაიმეორა 1974 წლის ფილმში „ნათლია: ნაწილი II“ (The Godfather: Part II). ის ასევე გამოჩნდა კოპოლას „საუბარში“ (The Conversation) და დოქტორ უოტსონის როლში ჰერბერტ როსის „შვიდპროცენტიან ხსნარში“ (The Seven-Per-Cent Solution). 1976 წელს მას დასამახსოვრებელი როლი ჰქონდა უმოწყალო სატელევიზიო აღმასრულებლის ამპლუაში ფილმში „ქსელი“ (Network), ხოლო სამი წლის შემდეგ, პოლკოვნიკ კილგორის როლში, მან წარმოთქვა ცნობილი ფრაზა „მიყვარს ნაპალმის სუნი დილით“ კოპოლას „აპოკალიფსი ახლა“-ში (Apocalypse Now), რისთვისაც მან მეორე ოსკარის ნომინაცია მიიღო. 1977 წელს, ულუ გროსბარდთან ერთად, მან დევიდ მამეტის „ამერიკული კამეჩი“ (American Buffalo) ბროდვეიზე წარადგინა, რამაც არაერთგვაროვანი შეფასებები გამოიწვია. იმავე წელს მან გადაიღო სოფლის დოკუმენტური ფილმი სახელწოდებით „ჩვენ არ ვართ ჯეტ-სეტი“ (We’re Not Jet Set), ხოლო 80-იანი წლების დასაწყისში რეჟისორობა გაუწია მცირე, დეტალურად დაკვირვებულ ფილმს „ანჯელო, ჩემო სიყვარულო“ (Angelo, My Love). თუმცა, მან მთავარი როლების შემსრულებლის სტატუსი კინოში მხოლოდ ფილმით „დიდი სანტინი“ (The Great Santini) დაიმკვიდრა, რომელშიც მან სახელობითი პერსონაჟი, ქარიზმატული, მილიტარისტული მამა განასახიერა, რისთვისაც 1980 წელს მიიღო პირველი ოსკარის ნომინაცია საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის კატეგორიაში. მომდევნო წელს მან ვენეციის კინოფესტივალზე აღიარება მოიპოვა რობერტ დე ნიროსთან ერთად ფილმში „ჭეშმარიტი აღსარებები“ (True Confessions). შემდეგ, 1984 წელს, მისმა მშვიდმა, დეტალურმა შესრულებამ ფილმში „ნაზი გულმოწყალება“ (Tender Mercies), რომლის სცენარის ავტორი იყო ჰორტონ ფუტი, ხოლო რეჟისორი – ბრიუს ბერესფორდი, მას საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ოსკარი მოუტანა. ამის შემდეგ, თუმცა, ის ხშირად იღებდა უმაღლეს შეფასებებს მეორეხარისხოვანი ან თანა-მთავარი როლებისთვის, მაგალითად, ფილმებში „ბუნებრივი“ (The Natural), „ფერები“ (Colors), „ჭექა-ქუხილის დღეები“ (Days of Thunder), „მოხეტიალე ვარდი“ (Rambling Rose), „ჯერონიმო: ამერიკული ლეგენდა“ (Geronimo: An American Legend) და „ღრმა ზემოქმედება“ (Deep Impact). დიუვალმა მნიშვნელოვანი ყურადღება მიიპყრო 1997 წლის ფილმით „მოციქული“ (The Apostle), რომლის რეჟისორი და მთავარი როლის შემსრულებელი თავად იყო. ის ოსკარზე იყო ნომინირებული საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის კატეგორიაში ტეხასელი მქადაგებლის როლისთვის, რომელსაც ძალადობის აქტის ჩადენის შემდეგ ყველაფრის თავიდან დაწყება უწევს. Independent Spirit Awards-ზე „მოციქულმა“ საუკეთესო ფილმის ჯილდო და ორმაგი ნომინაცია მიიღო დიუვალისთვის, როგორც მსახიობისა და რეჟისორისთვის. მომდევნო წელს დიუვალმა ოსკარის ნომინაცია მიიღო მეორეხარისხოვანი როლისთვის, ბრწყინვალე, მაგრამ ექსცენტრიული ადვოკატის განსახიერებისთვის, რომელიც ჯონ ტრავოლტას გმირის მთავარი მოწინააღმდეგეა სასამართლო დრამაში „სამოქალაქო მოქმედება“ (A Civic Action). სხვა ნამუშევრებში შედის ნიკოლას ქეიჯის სამოქმედო ფილმი „გაქცევა 60 წამში“ (Gone in Sixty Seconds) და არნოლდ შვარცენეგერის სამეცნიერო ფანტასტიკური თრილერი „მეექვსე დღე“ (The Sixth Day); სპორტული ფილმი „დიდებისკენ გასროლა“ (A Shot at Glory), რომელშიც მან შოტლანდიური აქცენტით ისაუბრა, და მძევლების დრამა „ჯონ ქ.“ (John Q.). დიუვალმა დაწერა, გადაიღო და ითამაშა 2003 წლის ენიგმატურ ფილმში „მკვლელობის ტანგო“ (Assassination Tango), რომელიც მკვლელზე მოგვითხრობს.