რობერტ დიუვალის კარიერა სპორტულ ფილმებში: რომელია საუკეთესო?

რობერტ დიუვალის შთამბეჭდავი შვიდ ათწლეულიანი კარიერა თითქმის ყველა ჟანრს მოიცავდა, მაგრამ რომელია მისი საუკეთესო სპორტული ფილმი? 1962 წელს ფილმით „ნუ მოკლავ ჯაფარას“ გამოჩენის შემდეგ, დიუვალი სწრაფად იქცა „ახალი ჰოლივუდის“ ეპოქის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ დრამატულ ვარსკვლავად. როლებმა ისეთ ფილმებში, როგორიცაა „ნათლია“, მისი ადგილი კინო სამყაროს სამეფო ოჯახში განამტკიცა. ოსკარის შვიდგზის ნომინანტი ცნობილი იყო თავისი რეალისტური პერსონაჟებით, რადგან ის ყოველთვის თავის ნაწილს დებდა როლებში. ის გამოჩნდა 1970-იანი წლების თითქმის ყველა კლასიკურ ფილმში, მაგრამ მომდევნო ათწლეულების განმავლობაშიც დიდ წარმატებას მიაღწია. ის ასოცირებული იყო კრიმინალურ დრამებთან და ვესტერნებთან, მაგრამ ასევე გამოჩნდა გასაკვირი რაოდენობის სპორტულ ფილმში. იქნება ეს მწვრთნელის თუ მფლობელის, გმირის თუ ბოროტმოქმედის როლი, დიუვალი უნიკალურად ერგებოდა სპორტული კინოს მაღალ დრამატიზმს. მან მარტივი სცენარები ნამდვილ კლასიკად აქცია და თავისი მოქნილობა კომედიებსა და უფრო სერიოზულ ფილმებშიც გამოავლინა. მიუხედავად იმისა, რომ სპორტული ფილმები არ იქნება ლეგენდის მუდმივი მემკვიდრეობა, ჟანრზე მისი გავლენა უდავოა. გოლფის ფილმები ხშირად ცდილობენ გადმოსცენ თამაშის სიმარტივე და მნიშვნელობა, მაგრამ „შვიდი დღე უტოპიაში“ იკარგება ყველა სხვა რამეში, რისი თქმაც მას სურს. პროფესიონალ გოლფერს საჯარო მარცხი აქვს და ტეხასის იზოლირებულ ქალაქში აღმოჩნდება, სადაც ცხოვრებისეულ გაკვეთილებს იღებს. თხლად დაფარული რელიგიური მესიჯი ფილმის საერთო გამოცდილებას არაფერს მატებს. ყოფილი გოლფერის, ჯონი კროუფორდის როლში, რობერტ დიუვალი მცირე ძალისხმევას დებს შესრულებაში. „შვიდი დღე უტოპიაში“ იტანჯება ხელოვნური სცენარითა და კლიშეების სიჭარბით. სპორტული ფილმები მიზანმიმართულად უბრალო შეიძლება იყოს, მაგრამ არასოდეს უნდა იყოს მოსაწყენი. რაც კიდევ უფრო უარესია, ფილმი მთავრდება ღია დასასრულით, რომელიც მაყურებელს ვებსაიტზე გადამისამართებს. 1977 წლის დავიწყებული სპორტული ბიოგრაფიული ფილმი, „უდიდესი“, ცდილობს და ვერ ახერხებს თავისი სუბიექტის სრული მასშტაბის გადმოცემას. მოჰამედ ალი თამაშობს საკუთარ თავს ფილმში, რომელიც აღწერს ალის ცხოვრებას 1960-დან 1974 წელს ლეგენდარულ „ჯუნგლების გრუხუნის“ ბრძოლამდე. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი სალაროებში ჰიტი იყო, „უდიდესს“ აკლია ის ნაპერწკალი, რომელიც ალის რეალურ ცხოვრებაში ჰქონდა. რობერტ დიუვალი გამოჩნდება ბილ მაკდონალდის, საეჭვო პრომოუტერის როლში, რომელიც ალის ბრძოლის წინ ემუქრება. მისი შესრულება ძლიერია, მაგრამ დანარჩენი სუსტია. ალი საშინლად არასწორად იყო შერჩეული როლზე და არ ჰქონდა სამსახიობო უნარები, რომ საკუთარი ცხოვრების დრამა გაეყიდა. გარდა ამისა, ფილმი უმეტესად უგულებელყოფს ალის პიროვნების ყველაზე საინტერესო ასპექტებს მოკრივის რინგის მიღმა. რობერტ დიუვალს მხოლოდ მცირე როლი აქვს ფილმში „12 ძლიერი ობოლი“, მაგრამ ეს არის ღირსეული საფეხბურთო ფილმი, ყველაფრის გათვალისწინებით. ის მოგვითხრობს რასტი რასელის ნამდვილ ამბავს, კაცის, რომელიც ობოლთა ფეხბურთის გუნდს ავარჯიშებს დიდი დეპრესიის დროს. ძლიერი მსახიობური გუნდითა და მომხიბვლელი ნამდვილი ამბით, ფილმმა შესაბამისად საშუალო შეფასებები მიიღო. კამეოს სახით, დიუვალი თამაშობს მეისონ ჰოუკს, კაცს, რომელიც აფინანსებს საფეხბურთო გუნდს, რომელიც ფილმის სიუჟეტის ცენტრშია. თავისი დიალოგების იმპროვიზაციით, დიუვალი თავის ჩვეულ ფორმაშია. რაც შეეხება ფილმის დანარჩენ ნაწილს, „12 ძლიერი ობოლი“ არის სრულიად ხელმისაწვდომი დრამა, რომელიც უფრო მეტ აქცენტს აკეთებს თავის ნამდვილ ამბავზე, ვიდრე ფეხბურთის დეტალებზე. „დიდებისკენ სწრაფვა“ იყო ერთ-ერთი მრავალი საფეხბურთო ფილმიდან, რომელიც ახალი ათასწლეულის მიჯნაზე გამოვიდა, და ის საკმაოდ შეუფასებელია. თავისი გუნდის გადასარჩენად სასოწარკვეთილი მწვრთნელი ხელს აწერს ცუდი რეპუტაციის მქონე ვარსკვლავთან, რომელიც ამჟამად მის ქალიშვილზეა დაქორწინებული. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი შოტლანდიურ ფეხბურთზეა, „დიდებისკენ სწრაფვა“ ძალიან ამერიკული ფილმია. შესაბამისად მკაცრი, რობერტ დიუვალი ძლიერ შესრულებას აჩვენებს მწვრთნელ გორდონ მაკლეოდის როლში და კარგად მუშაობს თანავარსკვლავ ელაი მაკოისტთან (ნამდვილი ფეხბურთის ვარსკვლავი). ფილმი სავსეა ანსამბლის ძლიერი შესრულებებით და მასში აშკარად ჩანს ფეხბურთის მიმართ ვნება. ის არ არის სრულყოფილი, მაგრამ „დიდებისკენ სწრაფვა“ ფეხბურთის მოყვარულთათვის აუცილებლად სანახავია. მიუხედავად ცუდი შეფასებებისა, „კივილი და წივილი“ რეალურად უილ ფერელის ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმია. ჰიპერ-კონკურენტული საბავშვო ფეხბურთის მწვრთნელი გადაწყვეტილია დაამარცხოს მეტოქე გუნდი, რომელსაც მისი ზედმეტად მომთხოვნი მამა წვრთნის. „კივილი და წივილი“ შეიცავს მიზანმიმართულად უხეში იუმორის იმ ნაკადს, რომელიც 2000-იანი წლების დასაწყისში გავრცელებული იყო, მაგრამ ფერელის შესრულება მას განსაკუთრებულს ხდის. ფილმი დასცინის სპორტული დრამების ბევრ ტროპს და ყოველთვის სასაცილოა, როდესაც ფერელი თავს სულელად აგდებს. ბაკის როლში, რობერტ დიუვალი ფერელის ანტიკების შესანიშნავი კონტრასტია. გამოსვლიდან ორი ათწლეულის შემდეგ, „კივილისა და წივილის“ რეტროსპექტიული შეფასებები, როგორც ჩანს, უკეთ ხვდება, რა მიზანს ისახავდა სპორტული კომედია. მიუხედავად იმისა, რომ ადამ სენდლერი მთავარ როლშია, Netflix-ის ორიგინალური ფილმი „ჰასლი“ რატომღაც შეუმჩნეველი დარჩა. სენდლერი თამაშობს წარუმატებელ საკალათბურთო სკაუტს, რომელიც აღმოაჩენს საერთაშორისო პერსპექტიულ მოთამაშეს, რომლის დატრაფარებაც სასოწარკვეთილად სურს. სენდლერის კალათბურთისადმი რეალური სიყვარული გადმოედინება დრამედიაში და „ჰასლი“ თანაბრად იუმორისტული და ნედლია. რობერტ დიუვალი ჩნდება „76ers“-ის მფლობელის, რექს მერიკის როლში და ის ძირითადად აქ არის იმისთვის, რომ ფილმს სახელი შემატოს. დიუვალის სერიოზული წვლილის გარეშეც კი, ფილმის ანსამბლი განსაკუთრებით ძლიერია. „ჰასლი“ ამაღელვებელი კინოა.