რობინ უილიამსის მონაწილეობით გადაღებულმა მიუზიკლმა „პოპაი“ კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ტურბულენტური გადაღებები გადაიტანა, თუმცა თავად ფილმი საკმაოდ კარგი აღმოჩნდა. უილიამსი განასახიერებს სათაურის გმირს, მეზღვაურს, რომელიც ჩადის სანაპირო ქალაქ სვითჰევენში თავისი დიდი ხნის წინ დაკარგული მამის საძებნელად და ადგილობრივ მოსახლეობასთან უამრავ პრობლემას ქმნის. როდესაც 1980 წელს „პოპაი“ პირველად გამოვიდა კინოთეატრებში, კრიტიკოსებმა ის ფართოდ გააკრიტიკეს. მაგრამ ფილმის რეპუტაცია დროთა განმავლობაში გაუმჯობესდა. თავისი 40 წლის იუბილეზე, „ჰოლივუდ რეპორტერმა“ გამოაქვეყნა შესანიშნავი სტატია ფილმის ხანგრძლივი, რთული ისტორიის შესახებ და ის ფარულ შედევრად შეაფასა, რომელსაც რამდენიმე ცნობილი მხარდამჭერიც ჰყავს (მათ შორის პოლ თომას ანდერსონი). მას შემდეგ, რაც Paramount-ის რობერტ ევანსმა Columbia-სთან სატენდერო ომი წააგო ბროდვეის მიუზიკლ „ენის“ კინოადაპტაციის უფლებებისთვის, ევანსი გადაწყვეტილი ჰქონდა შეექმნა კონკურენტი მიუზიკლი. მან გადახედა ყველა კომიქსის სიას, რომლებზეც Paramount-ს უფლებები ჰქონდა და გადაწყვიტა ფილმ-მიუზიკლი გადაეღო მეზღვაურ პოპაიზე. ევანსმა სცენარის დასაწერად დაიქირავა ჯულს ფაიფერი („ხორციელი ცოდნა“), პოპაის როლზე უილიამსი დაამტკიცა (დასტინ ჰოფმანთან უთანხმოების შემდეგ) და რეჟისორებად ცნობილ ავტორებს, ჰელ ეშბისა და ლუი მალს მიმართა. როდესაც ორივემ უარი თქვა, ევანსი რობერტ ალტმანთან მივიდა – რომელიც იმ დროს კარიერულ ჩიხში იყო – და ალტმანმა შეთავაზება მიიღო. „პოპაი“ მალტაზე გადაიღეს, სადაც ადგილობრივი ხის ნაკლებობის გამო ტონობით ხის მასალის ჩატანა გახდა საჭირო ვოლფ კროეგერისთვის, რათა მას წარმოუდგენელი სვითჰევენის დეკორაციები აეშენებინა. მუდმივმა წვიმებმა კი გადაღებები დაგეგმილ დროზე ორი თვით გადაავადა. ამ დაგვიანებების დროს, ფილმის მიმართულებასთან დაკავშირებით უამრავი შემოქმედებითი დავა წარმოიშვა. ბარი დილერს, რომელიც 1974 წლიდან 1984 წლამდე Paramount-ის აღმასრულებელ დირექტორად მუშაობდა, ერთხელ ანდერსონ კუპერმა ჰკითხა, რომელი იყო „ყველაზე კოკაინით გაჯერებული გადასაღები მოედანი“, რომელსაც ის ოდესმე ეწვია სტუდიის ხელმძღვანელობისას (Entertainment Weekly-ის ცნობით). დაუფიქრებლად, დილერმა „პოპაი“ დაასახელა. „მისგან გაქცევა შეუძლებელი იყო,“ თქვა მან. იმ დროს, ინდუსტრიაში ნორმა იყო ფირის კონტეინერების გადასაღებ მოედანზე გაგზავნა და იქიდან დაბრუნება, რათა ყოველდღიური მასალები ლოს-ანჯელესში დამუშავებულიყო. დილერის თქმით, ეს კონტეინერები გამოიყენებოდა კოკაინის „პოპაის“ გადასაღებ მოედანზე ტრანსპორტირებისთვის. ყოველდღიური მასალები ლოს-ანჯელესში იგზავნებოდა, ხოლო კოკაინი უკან, მალტაზე ბრუნდებოდა. ირონიულია, რომ მარტინ სკორსეზე მოგვიანებით „პოპაის“ ისპანახზე დამოკიდებულებას ჯორდან ბელფორტის კოკაინზე დამოკიდებულების მზაკვრულ ვიზუალურ პარალელად გამოიყენებდა „უოლ-სტრიტის მგელში“, რადგან სწორედ ამან მოიყვანა „პოპაი“ დიდ ეკრანზე. ზედაპირზე ის შესაძლოა უვნებელ სათავგადასავლო კომედიად მოგვეჩვენოს, მაგრამ სინამდვილეში ეს კოკაინით გაჟღენთილი ცხელებისეული სიზმარია. ყველა იმ სირთულის შემდეგ, რაც „პოპაიმ“ ეკრანზე გამოსვლის გზაზე გადაიტანა, სასწაულია, რომ დასრულებული ფილმი საერთოდ აზრიანია. ის ფაქტი, რომ ის მოგვითხრობს თანმიმდევრულ ამბავს დასაწყისით, შუა ნაწილითა და დასასრულით, საოცარია. და ის არა მხოლოდ თანმიმდევრულია; ეს საოცრად მომხიბვლელი პატარა ფილმია. ალტმანი ერთ-ერთი უდიდესი კინორეჟისორია, რომელსაც ისეთი გამორჩეული შედევრები ეკუთვნის, როგორებიცაა „M*A*S*H“, „მოკლე მონაკვეთები“, „ხანგრძლივი დამშვიდობება“ და „მოთამაშე“. ალტმანის სარეჟისორო სტილი ჰიპერრეალიზმით გამოირჩევა. ის იყენებს გრძელ ლინზებსა და გადაფარულ დიალოგებს რეალური ცხოვრების არეულ სპონტანურობის აღსაბეჭდად. ეს სტილი საოცრად მუშაობს ისეთი ფილმისთვის, როგორიცაა „ნეშვილი“, მაგრამ არც ისე კარგად ერწყმის ცოცხალი მოქმედების მულტფილმს. კომიქსის გაცოცხლებისას, ალტმანს საერთოდ არ შეუცვლია თავისი ჩვეული სტილი. ის იყენებს მკრთალ ფერებსა და ნატურალისტურ შესრულებას, რათა „პოპაი“ მაქსიმალურად რეალისტურად გამოიყურებოდეს. ის თითქმის იდენტურია ფილმის „მაკკეიბი და მისის მილერი“ – ორ პერსონაჟზე ორიენტირებული ნამუშევარი კაცსა და ქალს შორის მიყრუებულ, განუვითარებელ ქალაქში – თუმცა ის დისნეის კომედია უნდა ყოფილიყო, რომლითაც მთელ ოჯახს შეეძლო სიამოვნება მიეღო. საბოლოო ჯამში, „პოპაის“ წარმატება მისი ორი მთავარი მსახიობის შერჩევაშია. გადაღების სტილი ეწინააღმდეგება ამბის შინაარსს, ხოლო ტექნიკური სირთულეები პროდუქციაზე განსაკუთრებით აშკარაა მესამე აქტის რვაფეხასთან ბრძოლაში, მაგრამ უილიამსი და შელი დიუვალი იდეალურად ერწყმიან ერთმანეთს და დაუსრულებლად საყურებელი არიან პოპაისა და ოლივ ოილის როლებში. უილიამსზე ყოველთვის შეიძლება დაეყრდნო სანახაობრივ კომიკურ შესრულებას, ამიტომ ის ზედგამოჭრილი იყო უხერხული, ისპანახის მოყვარული, მარილიანი მეზღვაურის როლისთვის, რომელიც ყველა ოთახს ანათებს, სადაც კი შედის. დიუვალი კი, მეორე მხრივ, იდეალური საპირწონე – სრულყოფილი „სთრეით მენი“ – იყო უილიამსის პერფორმანსის აბსურდულობის დასაბალანსებლად. ერთად ისინი კომედიის ოცნების გუნდია და ეკრანზე შესანიშნავ ქიმიას ავლენენ. „პოპაის“ შესაძლოა რთული გადაღებები ჰქონდა, მაგრამ შედეგად მართლაც სახალისო ფილმი მივიღეთ. ალტმანის რეჟისურა დიდად არ უწყობდა ხელს – „ნეშვილის“ მიდგომა სრულიად შეუსაბამოა ამ კონკრეტული ნაწარმოების ტონალობასთან – მაგრამ უილიამსისა და დიუვალის დინამიკამ, ჰარი ნილსონის მიმზიდველმა მუსიკალურმა ნომრებმა და სანახაობრივმა პროდუქციის დიზაინმა მაინც მოახერხა ფილმის გამართლება. წყარო: The Hollywood Reporter, Entertainment Weekly. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია! გაგვიზიარეთ თქვენი შეხედულებები ქვემოთ მოცემულ კომენტარებში და გახსოვდეთ, რომ პატივისცემით მოეკიდოთ დისკუსიას.