კევინ პარკერმა, რომელიც უფრო ცნობილია როგორც Tame Impala, კომფორტული ადგილი დაიკავა ალტერნატიული მუსიკის სამყაროში. 2007 წლიდან მოყოლებული, ამ 40 წლის ავსტრალიელმა არტისტმა, რომელიც ინტერნეტ-ნიშას გაცდა და ბევრად მასშტაბური ფენომენი გახდა, ფსიქოდელიისა და ინდი როკის შერწყმით, საკუთარი უნიკალური გზა გაკვალა. მან სახელი გაითქვა იმით, რომ ყველაფერს თავად აკეთებს: წერს, ასრულებს, პროდიუსირებას უწევს და მიქსავს. მისმა ავთენტურობამ და მუსიკალურმა გენიამ გრემის ჯილდოები, სრულად გაყიდული ტურები და ერთგული ფანბეიზი მოუტანა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი მუსიკა სრულიად განსხვავდება თანამედროვე კოლეგებისგან, Tame Impala-ს ჟღერადობას უამრავი წყარო აქვს. პარკერმა აღნიშნა The Bee Gees-ისა და My Bloody Valentine-ის გავლენა, ასევე განაცხადა, რომ მას „ფეტიში აქვს ზედმეტად ტკბილი პოპ მუსიკის მიმართ“ ისეთი არტისტებისგან, როგორებიც არიან ბრიტნი სპირსი და კაილი მინოუგი. თუმცა, ამ გავლენის უმეტესი ნაწილი ერთი გამორჩეული ჯგუფის შემოქმედებაში მოიძებნება. The Beatles-ისგან, განსაკუთრებით მათი 60-იანი წლების ბოლოს ფსიქოდელიური ეპოქიდან მნიშვნელოვანი გავლენის მიღებით, ის მათ პირდაპირ ხარკს უხდის თავის მრავალშრიან პროდუქციაში, მეოცნებე ვოკალში, ექოიან ჟღერადობასა და ექსპერიმენტულ ეფექტებში. ფაქტობრივად, პარკერი „Abbey Road“-ს მის საყვარელ პროექტად ასახელებს. წარმოგიდგენთ პარალელებს ამ ორი არტისტის დისკოგრაფიებს შორის და იმას, თუ როგორ აგრძელებს The Beatles თანამედროვე როკის მუდმივად ცვალებადი ლანდშაფტის ფორმირებას. 2010 წლის „Innerspeaker“-დან 2015 წლის „Currents“-მდე, Impala-ს ჟღერადობა თანამედროვე ფსიქოდელიის დინამიური კვლევაა. მან შექმნა ისეთი მუსიკალური ლანდშაფტები, რომლებიც ცნობიერების ალტერნატიულ სიბრტყეებს ჰგავს, მორევადი სინთეზატორების, ექოიანი გიტარებისა და მეოცნებე ტექსტურების შრეების დახმარებით, რომლებიც თაყვანს სცემენ 60-იანი წლების ბოლოს იმ ჟღერადობას, რომლის ჩამოყალიბებაშიც The Beatles-მა დიდი წვლილი შეიტანა. 1966 წლის „Revolver“-ის და 1967 წლის „Sgt. Pepper’s“-ის მსგავსმა ალბომებმა უდავო გავლენა მოახდინეს ფსიქოდელიური როკის ჩამოყალიბებაში ისე, როგორც ჩვენ მას ვიცნობთ, მათ შორის სიურრეალისტური ტექსტებით, უჩვეულო ხმებითა და სტუდიური ექსპერიმენტებით. ამან არტისტებს მისცა საშუალება, ყოფილიყვნენ შეუზღუდავნი თავიანთ ბგერით კვლევაში და გაბედულად გამოეყენებინათ ყველაფერი, რისი გამოყენებაც შეიძლებოდა ინსტრუმენტად, რაც მათ საშუალებას აძლევდა, შემოქმედებისას შინაგანი ბავშვი გაეთავისუფლებინათ. ხშირ პროდიუსერ ჯორჯ მარტინთან ერთად, The Beatles-მა შექმნა ისეთი ტექნიკები, როგორებიცაა რევერსული ლუპები, ფირის მანიპულირება, შრეებად დადებული ვოკალური ჰარმონიები და მიკროფონის უჩვეულო პოზიციონირება ხმის დამახინჯებისთვის. იგივე უტიფარი აღმოჩენისა და ხელახალი შექმნის სურვილით, პარკერი აკეთებდა ექსპერიმენტებს სატურაციასთან, პიტჩ-შიფტინგთან და მეოცნებე რევერბის ტალღებთან. თავისებურად, ორივე არტისტმა წარმოიდგინა, როგორი შეიძლება ყოფილიყო ჩანაწერი, ხშირად ახალ ტექნიკებს იგონებდნენ მხოლოდ საკუთარი ინტუიციური კომპასის ერთგულების შენარჩუნებით. ამ შეუფასებელმა კლასიკამ ტონი მისცა The Beatles-ის ახალ ეპოქას. ბგერითი ლანდშაფტების მიღმა, Tame Impala ასევე იყენებს The Beatles-ის უნარს, მოყვნენ ისტორიები ფსიქოლოგიისა და ცნობიერების პრიზმით, ვიდრე უბრალო ნარატივით. The Beatles-ის სიმღერები, როგორიცაა „Tomorrow Never Knows“ და „I Am the Walrus“, ორიენტირებულია თვითრეფლექსიასა და გონების გაფართოებაზე, რაც ფაქტობრივად Impala-ს ალბომ „Currents“-ის მთელ მუსიკას განსაზღვრავს. პარკერი თავით ეშვება შინაგან არეულობაში, ემოციურ ინტროსპექციაში და იდენტობის ძიებაში, რადგან რეალობა სულ უფრო შორდება. 1966 წლის „Tomorrow Never Knows“ კონტროლის გაშვების იდეაში იძირება, მისი ფესვები აღმოსავლურ ფილოსოფიასა და ფსიქოდელიურ ტრიპშია. ფაქტობრივად, მისი მთავარი სტრიქონია „გამორთე გონება, დაისვენე და მიჰყევი დინებას“. ანალოგიურად, 2015 წლის „Let It Happen“ იმავე განწყობას იმეორებს, ნუგეშს პოულობს სრულიად უნუგეშო მდგომარეობაში. პარკერი არაერთხელ უბრუნდება ცვლილების წინააღმდეგობის გაწევის ან მისთვის დამორჩილების იდეას, მიდის იმ დასკვნამდე, რომ კონტროლის დაკარგვა ნამდვილი განთავისუფლებაა. The Beatles-ის „Strawberry Fields Forever“ და Impala-ს „Feels Like We Only Go Backwards“ მსგავს ნიადაგს პოულობენ ნოსტალგიისადმი დამოკიდებულებასა და რეალობის შესახებ დაბნეულობაში. ორივე სიმღერა ეხება იმ აზრს, რომ წინსვლა ყოველთვის არ იგრძნობა წინსვლად, ემოციურად თუ მენტალურად. მიუხედავად იმისა, რომ „Abbey Road“-მა ყველაზე დიდი როლი ითამაშა The Beatles-ის გავლენაში, პარკერმა აღნიშნა, რომ მისი მათი მემკვიდრეობისადმი დაფასება არ უნდა აირიოს ობსესიურ ფანატობასთან. „მე მიყვარს The Beatles, მაგრამ მათ რეგულარულად საერთოდ არ ვუსმენ“, – გაუზიარა მან Vogue-ს 2012 წელს. „მე პატივს ვცემ მათ და მიყვარს ისინი. Abbey Road ალბათ ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი ალბომია.“ მიუხედავად ამისა, თუმცა მან შეიძლება ისინი თავის შუქურად არ მიიჩნიოს, Tame Impala-ს ჟღერადობა ვერასოდეს განვითარდებოდა The Beatles-ის გაბედული ექსპერიმენტების გარეშე ფსიქოდელიურ როკში. რადგან კევინ პარკერი ახდენს The Beatles-ის ინტროსპექტული ლირიკისა და ჩამთრევი ინსტრუმენტალების მოდერნიზებას, რომლებიც სრულად გაბრუებენ, ნათელია, რომ ჯონ ლენონი, პოლ მაკარტნი, ჯორჯ ჰარისონი და რინგო სტარი სამუდამოდ იცოცხლებენ Tame Impala-ს ეპოქაში.