მსოფლიოში, სადაც ულტრა-მდიდრებსა და სხვებს შორის უფსკრული დღითიდღე იზრდება, ფილმი „როგორ გამდიდრდე მკვლელობით“ (How to Make a Killing) თითქოს დროულია. ბრიტანული კლასიკის „კეთილი გულები და გვირგვინები“ (Kind Hearts and Coronets) თავისუფალი რიმეიკი, ისეთი შთაბეჭდილებას ტოვებს – ჰოლივუდის ისტორიის სხვა ეპოქაში რომ შექმნილიყო – ჩვენი მკვლელი გმირი ალბათ ფსიქოპათ „ცუდ ბიჭად“ იქნებოდა წარმოდგენილი. თუმცა, ჯონ პატონ ფორდის ფილმში, გლენ პაუელის ბეკეტი, მართალია, შესაძლოა სოციოპათია, მაგრამ ის არ არის წარმოდგენილი, როგორც თავისთავად ბოროტი ან თუნდაც „ცუდი“ ადამიანი – ის უბრალოდ ადამიანია, რომელსაც სურს თავისი დაბადებიდან მემკვიდრეობა, რომელიც მას, მისი აზრით, უარყვეს, და თუ ამისთვის მდიდარი ადამიანების მოკვლა მოუწევს – ასეც იყოს. ეს უცნაური არჩევანია გლენ პაუელისთვის, რომელიც ცდილობს გახდეს ჰოლივუდის შემდეგი დიდი სუპერვარსკვლავი, თითქოს ტომ კრუზის სცენარს მიჰყვება – თუმცა, ცხადია, ეს ის როლია, რომელსაც კრუზი ალბათ არასდროს შეეხებოდა. ჯერ კიდევ გასარკვევია, მიიღებს თუ არა აუდიტორია ამ როლს, რომელიც გლენ პაუელის ჩვეულებრივ რომანტიკულ კომედიას ჰგავს, ოღონდ სულ უფრო მზარდი გვამების რაოდენობით ფილმის განვითარებასთან ერთად. ერთი რამ ცხადია – ფილმის „როგორ გამდიდრდე მკვლელობით“ შემქმნელებს სურთ, რომ პაუელის ბეკეტ რედფელოუს მხარი დავუჭიროთ, რომელიც ულტრა-მდიდარი იქნებოდა, დედამისი ოჯახიდან ქორწინების გარეშე შვილის გაჩენის გამო რომ არ გაეგდოთ. რატომ იქნებოდა ოჯახი ამ მხრივ ასეთი მკაცრი, არასდროს არის ახსნილი, რადგან ოჯახის ყველა წევრი აღწერილია, როგორც საკმაოდ უზნეო ცხოვრების წესის მქონე. იგულისხმება, რომ ოჯახს სკანდალი არ სურს, მაგრამ ფილმის ეს ნაწილი 1993 წელს ვითარდება და არა 1893 ან თუნდაც 1943 წელს. ეს წინაპირობა კარგად მუშაობდა ორიგინალურ ფილმში, მაგრამ აქ ცოტა მეტად შეეძლოთ განევრცოთ. მიუხედავად ამისა – ეს მხოლოდ სცენების მოწყობის საშუალებაა, სადაც პაუელის ქარიზმატული ბეკეტი ხვდება თავისი გაუცხოებული ოჯახის სხვადასხვა წევრს და კლავს მათ. პაუელი მყარია ამ როლში, მაგრამ არ შემეძლო არ შემემჩნია, როგორ, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ გვიბიძგებენ, მას წარმატება ვუსურვოთ, სინამდვილეში არასდროს ვღელავდი იმაზე, დაუსხლტებოდა თუ არა ის დანაშაულს. შეადარეთ ეს ტიმოთი შალამეს „მარტინ სუპრიმის“ (Marty Supreme) ველურად ეგოისტურ მთავარ როლს, რომლის მიმართაც მხარდაჭერას გრძნობთ, მაშინაც კი, თუ იცით, რომ არ უნდა. როგორც ჩანს, ისინი ცდილობენ მსგავსი განწყობის შექმნას, მაგრამ პაუელი, შესაძლოა, მისი მზარდი ვარსკვლავობის გათვალისწინებით, ბეკეტს ზედმეტად რბილად ასახავს, რაც – ირონიულად – მის დანაშაულებს ნაკლებად დამაჯერებელს ხდის. ფაქტობრივად, რაც შეეხება ეკრანულ სოციოპათებს, პაუელს მარგარეტ ქველი საგრძნობლად ჩრდილავს, რომელიც ასრულებს საზოგადოების გოგონას როლს, რომელსაც ბეკეტი ბავშვობაში იცნობდა, მაგრამ ახლა რთულ პერიოდშია და წილის მიღება სურს. მას აქვს ის სიმკაცრე და სიცივე, რაც პაუელს აკლია, ოსტატურად ასრულებს რა თავის ფემ ფატალის სტილის როლს. ის დომინირებს ფილმში. სინამდვილეში, ორივე მთავარი ქალი თანავარსკვლავი აქ პაუელს აჭარბებს, ჯესიკა ჰენვიკი კი ფილმს იმდენად საჭირო სითბოს მატებს, როგორც ბეკეტის ერთ-ერთი მსხვერპლის შეყვარებული, რომელზეც ის ბოლოს შეყვარებული აღმოჩნდება. ამ ფილმის ყურებისას გაინტერესებთ, რატომ არ წყვეტს ბეკეტი, გარკვეულ მომენტში – როდესაც ის მოკრძალებულ პრესტიჟისა და ძალაუფლების დონეს აღწევს – უბრალოდ ყველაფერზე ხელის ჩაქნევას და მასთან ერთად ცხოვრების დაწყებას. რაც შეეხება ნათესავებს, რომლებიც პაუელმა უნდა მოკლას, ფორდი კასტინგით ერთობა. ედ ჰარისი ყინულოვანი პატრიარქის როლშია, რომელიც პაუელს ფართომასშტაბიან დასკვნაში უპირისპირდება, ტოფერ გრეისი კი შესანიშნავად ასრულებს რედფელოუს როლს, რომელიც ხელახლა დაბადებულ პასტორად/ქრისტიან როკერად იქცა. თუმცა, მათ შორის საუკეთესო შესრულება ბილ კემპს ეკუთვნის, რომელიც, როგორც ბეკეტის ბიძა, ისეთი კეთილი და სასიამოვნო ადამიანი აღმოჩნდება, რომ მისი კარგი ბუნება ბეკეტის გეგმას საფრთხეს უქმნის. მთლიანობაში, „როგორ გამდიდრდე მკვლელობით“ გასართობი ფილმია, რომელიც 105 წუთის განმავლობაში სასიამოვნოდ მიედინება და ყოველთვის ართობს მაყურებელს. თუმცა, არ შემეძლო არ მეფიქრა, რომ უკეთესი ფილმი იქნებოდა, პაუელის ბეკეტს ცოტა მეტი შინაარსი რომ ჰქონოდა, და ფილმი არ არის ისეთი კარგი, როგორც რეჟისორის შესანიშნავი წინა ნამუშევარი, „კრიმინალი ემილი“ (Emily the Criminal). დრო კარგად გავატარე, მაგრამ ეს ისეთი ფილმია, რომელიც მეხსიერებიდან ტიტრების დაწყებისთანავე ქრება.