ავტორი: დენიელ ფაინბერგი, მთავარი სატელევიზიო კრიტიკოსი. ახლა შესანიშნავი დროა ეკრანზე ქალებზე ორიენტირებული, გარკვეულწილად გიჟური, ემოციური, ძლიერი აქცენტით გაჯერებული მისტიკური კომედიების მოყვარულებისთვის. მაყურებელი, რომელმაც დადებითად მიიღო Apple-ის ხშირად არასწორად დაკატეგორიზებული „ცუდი დები“ (Bad Sisters) და Amazon-ის უფრო აშკარად გიჟური „დედლოქი“ (Deadloch), რომელიც მომავალ თვეში მეორე სეზონით ბრუნდება, Netflix-ის სერიალში „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“ (How to Get to Heaven from Belfast) ბევრ სიამოვნებას იპოვის. ეს არის „დერი გოგონების“ (Derry Girls) შემქმნელი ლიზა მაკგის რვა ეპიზოდიანი მისტიკური კომედია. მარტივია სერიალის „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“ მიმზიდველობის შეჯამება, როგორც „დერი გოგონები“ + მკვლელობა. მაგრამ ეს შესაძლოა სრულად არ ასახავდეს სეზონის შუა ნაწილის გარკვეულწილად დუნე მონაკვეთს, როდესაც „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“ იმდენად არის დაკავებული იდუმალი კვანძების გახსნით, რომ სულაც აღარ არის სახალისო — არც ძლიერ დასასრულს, რომელშიც რთულად დაგეგმილი მისტიკა ისეთი გზებით გამართლდება, რომლებიც ბევრად უფრო სერიოზული და, თუ ცოტას ჩაუღრმავდებით, თემატურად უფრო ფართოა, ვიდრე თავდაპირველად ველოდი. სერიალის „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“ სიმდიდრის ნაწილი შესაძლოა დაიკარგოს მიზანმიმართულ ქაოსსა და მცდარ მიმართულებებში, ხოლო მისი ზოგიერთი მიმზიდველი სპეციფიკა შესაძლოა გაუგებარი დარჩეს ამერიკელი მაყურებლისთვის, რომელიც უბრალოდ ველურ დეტექტივს ეძებს. მაგრამ როდესაც მსახიობთა გუნდი ასეთი გამორჩეულია და დიალოგი ამდენი მანიაკალური ცქრიალებით გამოირჩევა, რაც არ უნდა მიიღოთ სერიალიდან, საკმარისი უნდა იყოს. სეზონი იწყება იმით, რომ სამი, დაახლოებით 30 წლის მეგობარი ცუდ ამბავს იღებს, რაც მათ გაოცებულს ტოვებს. გრეტა (ნატაშა ო’კიფი), ოდესღაც მჭიდრო ოთხეულის ბოლო წევრი, გარდაიცვალა. საოირსე (როიზინ გალაჰერი), ველურად პოპულარული სატელევიზიო დეტექტივის შემქმნელი, რომელიც უკვე მობეზრდა; დარა (კაოილფჰიონ დენი), რომელიც დედას უვლის და ისევ განიცდის დაკარგული შეყვარებულის გამო; და რობინი (სინეიდ კინანი), რომელიც სამი ურჩი ბავშვის მოვლის გამო ნერვული აშლილობის ზღვარზეა, უფრო გაოგნებულები არიან, ვიდრე დამწუხრებულები. არცერთ მათგანს გრეტა 20 წელია არ უნახავს და არც უსაუბრია მასთან, იმ ძალიან ცუდი ამბის შემდეგ, რაც მოხდა, რაზეც საწყის ფლეშბეკებშია მინიშნება, სადაც ცეცხლმოკიდებული შორეული ქოხია ნაჩვენები. რაც არ უნდა მომხდარიყო — თავიდან ისე ჩანს, თითქოს უცნაურად იდენტური იქნება Netflix-ის „მისი და მისი“ (His & Hers) დამაინტრიგებელ მოვლენასთან, მაგრამ ასე არ არის — ამან სამივე ქალი ოდნავ დაატრავმატიზა და მათ დეტალებზე საუბარი სრულიად არ შეეძლოთ. მათ ეგონათ, რომ გრეტას რძლისგან მიწვევა მიიღეს და ბელფასტის სახლებიდან საზღვრის გადაღმა, დონეგალის საგრაფოში, სოფელ ნოკდარაში სწრაფი ვიზიტით გაემგზავრნენ. მათი თავგადასავლები უდანაშაულო გაუგებრობით იწყება იმის შესახებ, თუ დიზელს ან ბენზინს მოიხმარს თუ არა რობინის ახალი მანქანა, რაც მათ ლიამს (დარა ჰენდი) აცნობს – მექანიკოსს, რომელიც ადგილობრივი პოლიციის (Garda) წევრიც არის. გრეტას გასვენებაში, სადაც მათ უთხრეს, რომ მივიდნენ, ხვდებიან გრეტას მკაცრ ქმარს, ოუენს (ემეტ ჯ. სკანლანი) და მის კიდევ უფრო მკაცრ თერაპევტ დედას (მიშელ ფერლი), რომლებიც დიდად გაკვირვებულები არიან სამი მეგობრის გამოჩენით, რომლებიც გრეტას არასდროს უხსენებია გასვენებაზე, რომელიც სინამდვილეში საჯარო არ არის. ეს შორს არის გრეტას სიკვდილის, მისი ნოკდარაში ცხოვრებისა და 20 წლის წინ მომხდარი „ძალიან ცუდი ამბის“ მიმდინარე შედეგების ყველაზე უცნაური დეტალებისგან. წარსული, განსაკუთრებით ირლანდიასა და ჩრდილოეთ ირლანდიასთან დაკავშირებით, არასდროს არის ჭეშმარიტად წარსული, და გადაუჭრელი ტრავმები იშვიათად იმალება შორს ზედაპირიდან. ეს, „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“ სერიალში, არის როგორც პირდაპირი, ისე ქვეტექსტი. განსაკუთრებით პერსონაჟებისა და სიტუაციის გაცნობისას, მაკგის დიალოგის რიტმი მყისიერად ნაცნობი იქნება ნებისმიერისთვის, ვისაც „დერი გოგონები“ უყვარდა. პერსონაჟები სწრაფად საუბრობენ, ფერადოვნად იგინებიან, ადვილად იბნევიან და ნებისმიერ სიტუაციაში ვნებიანად ერთვებიან, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ცდებიან. როგორც საუბრები, ისე საუნდტრეკი სავსეა 90-იანი და 2000-იანი წლების დასაწყისის ბრიტანული პოპ-ჰიტებით, განსაკუთრებით „გოგოების ძალაუფლების“ ჰიმნებით, რომლებიც სერიალის ფემინიზმის ბრენდს ასაზრდოებენ. ბევრი პერსონაჟიც ნაცნობად გვეჩვენება. რობინი გამოიყურება და ხშირად ჟღერს საოირსე-მონიკა ჯექსონივით, რომლის ახალგაზრდული ამბიციები იმედგაცრუებულ თვითმოტყუებაში გადაიზარდა. დარას ეტყობა ლუიზა ჰარლანდის ორლას კვალი – ცოტა მოწყვეტილი და იზოლირებული, თუმცა უფრო კათოლიციზმითა და მარტოობით, ვიდრე მეოცნებე გულუბრყვილობით. საოირსე კი უფრო მაკგი თავადს ჰგავს – ის არის გასართობი ინდუსტრიის შიდა სატირის საშუალება სერიალის ბნელ მომენტებში, მაგრამ უფრო ხშირად გვთავაზობს მედიტაციებს იმაზე, თუ როგორ შეიძლება იყოს თხრობა და ნარატივა მომგებიანი, მაგრამ არასრულყოფილი გამკლავების მექანიზმი. სამივე მსახიობი შესანიშნავია: კინანი ბრწყინვალედ განასახიერებს რობინის თავდაცვის მწარე ფარს, დენი ხაზს უსვამს დარას შინაგან სევდას, ხოლო გალაჰერი სიამოვნებით წარმოაჩენს საოირსეს პროფესიულად და პირადად წარმატებული ფასადის ყველა ბზარს. დიდი დამსახურება...