როგორ შექმნა ოპერატორმა ეშლი ბარონმა სერიალის „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“ ვიზუალური სტილი და განწყობა?

როგორ შექმნა ოპერატორმა ეშლი ბარონმა სერიალის „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“ ვიზუალური სტილი და განწყობა? ეშლი ჰერსტის მიხედვით • @AshWHurst 2026 წლის 12 თებერვალი - 8:33 სთ. ფოტო კრედიტები: Netflix სერიალი „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“ (How to Get to Heaven From Belfast) მოგვითხრობს სამი განუყრელი მეგობრის შესახებ, რომლებიც 30 წელს გადაცილებულები არიან: საოირსე (როიშინ გალაჰერი), პოპულარული ტელევიზიის სცენარისტი; რობინი (შინეიდ კინანი), სამი შვილის სტრესული დედა; და დარა (კაოილფიონ დუნი), მომვლელი. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ერთად გაიზარდნენ, ცხოვრების გზებმა დააშორა და განსხვავებული ცხოვრება დაიწყეს, მათი გზები კვლავ გადაიკვეთა მას შემდეგ, რაც შეიტყვეს, რომ მათი მეგობრობის წრის მეოთხე, გაუცხოებული წევრი, გრეტა, სამწუხაროდ, გარდაიცვალა. ისინი ერთად მიემგზავრებიან სამძიმრის სათქმელად. თუმცა, მალევე, ძველი საიდუმლოებები იწყებს ამოტივტივებას და ისინი ხვდებიან, რომ გრეტას სიკვდილი შესაძლოა ის არ იყოს, რაც ერთი შეხედვით ჩანს. სერიალის ვიზუალური შთაგონება კინოსა და ტელევიზიის ყველაზე ცნობილი ნამუშევრებიდან მოდის, „ტვინ პიქსიდან“ დაწყებული „უცხოპლანეტელი E.T.“-ით დამთავრებული. სერიალის „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“ ვიზუალური სტილის შექმნის პროცესი იყო ერთობლივი ძალისხმევა, რომლის სათავეშიც ცნობილი ოპერატორი ეშლი ბარონი იდგა. როგორ შეძლო მან ასეთი ბნელად ირონიული ისტორიის გაცოცხლება? ჩვენ ცოტა ხნის წინ შევხვდით მას, რათა ამ ყველაფერზე გვესაუბრა. იხილეთ ჩვენი სრული ინტერვიუ ქვემოთ! როდესაც პირველად წაიკითხეთ სცენარი სერიალისთვის „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“, რა გიზიდავდათ ამ პროექტში, განსაკუთრებით როგორც ოპერატორს? რა შემოქმედებით შესაძლებლობებს ხედავდით ამაში მონაწილეობით? მე ჩავერთე პროექტში, რადგან მაიკლმა [ლენოქსი], ბრაიანმა [ჯ. ფალკონერი] და შოუს გუნდმა დამიკავშირდნენ და შევხვდით. რაც ყველაზე მეტად მიმიზიდა, იყო ის, თუ რამდენად სასაცილო იყო სცენარი ფურცელზე; ის იყო მახვილგონივრული, ინტელექტუალური და სახალისო. მე ირლანდიაში გავიზარდე, ამიტომ ჩემთვის მართლაც საინტერესო იყო ირლანდიელი პერსონაჟების ასე დანახვა სცენარში, რაც მართლაც შესანიშნავი იყო. ვფიქრობ, კინემატოგრაფიული თვალსაზრისით ის მიზიდავდა, რომ რეჟისორ მაიკლს სურდა რაღაც განსხვავებული. ეს არ იყო მხოლოდ „კომედიური გადაღება“ – მათ ნამდვილად სურდათ, რომ კინემატოგრაფია ტონალური ყოფილიყო. ის იყო ძალიან ტონალური და უნდა ასახულიყო კომედიისა და დაძაბულობის ტონი და ბალანსი. მასში არის ნამდვილი სიღრმე, რისი გაკეთებაც შეიძლებოდა და მე მართლაც აღფრთოვანებული ვიყავი ამ მოგზაურობაში წასასვლელად, რადგან მსგავსი რამ აქამდე არ გამიკეთებია. გამოწვევა, რომ მეპოვა ბალანსი კომედიას, სიბნელესა და სიურრეალობას შორის, სამი მხიარული და ძლიერი ქალის მიყოლებით – მე მზად ვიყავი ამ თავგადასავლისთვის. რეჟისორმა ის აღწერა, როგორც „უცნაური ამბების“, „ტვინ პიქსის“ და „სკუბი-დუს“ ერთგვარი ნაზავი. ჩემთვის ამის შესწავლა ძალიან ამაღელვებელი იყო. შეგიძლიათ მეტი მითხრათ ამ რეფერენსების შესახებ? როგორ შეარჩიეთ ისინი კონკრეტულად შოუსთვის და როგორ მიიღეთ ისინი? რეფერენსების მთავარი მახასიათებელი ის განცდაა, რასაც ისინი იწვევენ. რეჟისორმა ერთხელ მას უწოდა „ასპირაციული საშინელება“ (aspirational horror). ჩვენ ასევე ვისაუბრეთ ცოტაოდენ სტივენ სპილბერგზე, „უცხოპლანეტელ E.T.“-სა და მსგავს რაღაცეებზე. „უცნაურ ამბებს“ აქვს ბავშვური გაოცების ეს შეგრძნება; ის არ არის ბნელი და პირქუში, და მასში არის ბალანსი. რადგან ეს კომედიაა, გსურთ, რომ სახეები დაინახოთ და სინათლისა და ჩრდილის ბალანსი გქონდეთ. კიდევ ერთი რამ, რაც პირადად მე ძალიან მომეწონა, იყო ის, თუ როგორ გამოვიყენეთ ფერები. „უცნაურ ამბებში“ სამყარო კვლავ ცოცხალია, მიუხედავად იმისა, რომ ბნელია. „ტვინ პიქსში“ კი ყოველთვის არის რაღაც უცნაური – საუბარია იმაზე, თუ როგორ შექმნა მან ისეთი უცნაური ქვეტონი. ჩვენ არ გვინდოდა გადაგვეჭარბებინა კომედიაში და სასაცილო გამხდარიყო, მაგრამ არც ზედმეტად ბნელი და პირქუში გვინდოდა გაგვეკეთებინა. ვფიქრობ, ეს შოუები და სპილბერგი, მათ ეს ბალანსი ძალიან კარგად დაიჭირეს. ფოტო კრედიტი: Netflix შეგიძლიათ მეტი გვესაუბროთ ამ ბალანსზე, რადგან საინტერესოა, როგორ მიდიხართ ხანდახან ასეთ სიბნელეში, მაგრამ ამავე დროს ის აბსოლუტურად სასაცილოა. როგორ ახერგებთ ამ ბალანსის დაცვას? ეს პროცესია. უპირველეს ყოვლისა, ეს არის შესრულება. ტექნიკური კინემატოგრაფიული თვალსაზრისით, მინდოდა შემექმნა ისეთი გარემო, სადაც მსახიობებს შეეძლოთ თავიანთი პერსონაჟების სრულყოფილად განსახიერება სივრცეში და წასულიყვნენ იქ, სადაც სურდათ. განათების სპეციალისტთან (Gaffer) ადამ სლეიტერთან ერთად, ჩვენ გავანათეთ 360-გრადუსიანი გარემო დისტანციურად მართვადი შუქებით. ჩვენ გავანათეთ ფერთა კორექციის გათვალისწინებით, რადგან ვიცოდით, რომ მოგვიანებით შევძლებდით ფორმის შექმნას და ფერების მანიპულირებას, და ვფიქრობ, ამან მართლაც საშუალება მისცა მსახიობებს სრულყოფილად ეთამაშათ. მსახიობები არ თამაშობდნენ კომედიაზე; ის სცენარში იყო. ლიზა მაკგი გენიოსია ამაში. ამან მათ საშუალება მისცა, სრულყოფილად ყოფილიყვნენ საკუთარი თავები თავიანთ პერსონაჟებში. გარდა ამისა, სახეები ძალიან მნიშვნელოვანი იყო – ყოველთვის ყველას ხედავდით. არის იშვიათი კადრები, სადაც ვინმე ბნელია. ხშირად ვამბობ, რომ რეჟისორმა მაიკმა კომედია შემოიტანა, მე კი სიბნელე. კინემატოგრაფიას აქვს თავისი ბნელი მომენტები, მაგრამ შესრულებასა და მონტაჟში შეგიძლიათ იპოვოთ ეს ბალანსი. ფერების მეშვეობით ჩვენ ვეძებდით ლამაზად უცნაურ ესთეტიკას – შემზარავსა და ამავე დროს მხიარულს, შევარჩიეთ ბევრი სხვადასხვა ფერი განათებისთვის. ეს არის მრავალშრიანი მიდგომა. ეს არის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვანი შოუებიდან, რომელიც გადამიღია და რომელსაც მე, როგორც ჩვეულებრივი მაყურებელი, სიამოვნებით ვუყურებ და არა მხოლოდ იმ ნამუშევრის სანახავად, რაც ჩვენ გავაკეთეთ.