როგორ შეცვალა „დედპულმა“ სუპერგმირული ჟანრი და მარველის მომავალი

რეიჩელ ლაბონტე არის გასართობი ჟანრის მწერალი და Rotten Tomatoes-ის მიერ აღიარებული კრიტიკოსი, რომელიც სპეციალიზებულია კინოსა და ტელევიზიაში. ის ადრე მუშაობდა Screen Rant-ის ძირითადი საინფორმაციო გუნდის უფროს მწერლად და რედაქტორად, სადაც აშუქებდა მსხვილი სტუდიების გამოშვებებს, ფრანჩაიზულ ფილმებსა და წამყვან სატელევიზიო სერიალებს, მოგვიანებით კი საიტის „ახალი ფილმების“ განყოფილების შექმნასა და განვითარებაში ეხმარებოდა. ემერსონის კოლეჯის კურსდამთავრებული მედია ხელოვნების პროდუქციისა და სცენარისტის სპეციალიზაციით, რეიჩელს თავის ნამუშევრებში მოაქვს როგორც ინდუსტრიის ცოდნა, ისე ძლიერი თხრობის გამოცდილება. ის ამჟამად Collider-ისთვის წერს, სადაც აგრძელებს უახლესი ფილმებისა და ტელევიზიის კრიტიკულ, აუდიტორიაზე ორიენტირებულ ანალიზს. ათი წლის წინ სუპერგმირული ჟანრი თავის პიკზე იყო. Marvel-ის კინემატოგრაფიულმა სამყარომ (MCU) თავი დაუმარცხებელ ძალად დაიმკვიდრა მოულოდნელი წარმატებების სერიის შემდეგ – 2014 წლის „გალაქტიკის მცველები“, 2015 წლის „ადამიანი-ჭიანჭველა“ – და ემზადებოდა თავისი ყველაზე ამბიციური პროექტისთვის, კროსოვერისთვის „კაპიტანი ამერიკა: სამოქალაქო ომი“. მეორე მხარეს, DC-ის გაფართოებული სამყარო (DCEU) საბოლოოდ მზად იყო დაპირისპირებაში დასაბრუნებლად ორი ფილმით, რომლებმაც საბოლოოდ კრიტიკოსების რისხვა დაიმსახურეს, თუმცა სალაროებში წარმატებული აღმოჩნდნენ: „ბეტმენი სუპერმენის წინააღმდეგ: სამართლიანობის გარიჟრაჟი“ და „თვითმკვლელთა რაზმი“. 2016 წელს სუპერგმირების ჟანრისგან დაღლილობის კონცეფცია მხოლოდ მათ გონებაში არსებობდა, ვისაც აქტიურად არ მოსწონდა ეს ჟანრი. იმ წლის მრავალი გამოშვება გადამწყვეტი აღმოჩნდებოდა კომიქსების ადაპტაციების მომავლისთვის. „ბეტმენი სუპერმენის წინააღმდეგ“-ის შერეულმა მიღებამ კიდევ უფრო შეარყია DCEU-ის პოტენციალი და რეჟისორ ზაკ სნაიდერის ადგილი ფრანჩაიზში, მაშინ როცა „სამოქალაქო ომმა“ წარმოადგინა ადამიანი-ობობა (ტომ ჰოლანდი) და შავი პანტერა (ჩედვიკ ბოსმანი), ორი მნიშვნელოვანი გმირი, რომლებიც MCU-სთვის აუცილებელი აღმოჩნდებოდნენ. თუმცა, უკან რომ ვიხედებით, ახლა ნათელია, რომ 2016 წლის ფილმი, რომელმაც მარველის მომავლის განსაზღვრას შეუწყო ხელი, საერთოდ არ ეკუთვნოდა MCU-ს. ამ პატივის ღირსი აღმოჩნდა პატარა Fox-ის ფილმი, რომელმაც თამაში მთლიანად შეცვალა: „დედპული“. 2016 წლის 12 თებერვალს გამოსული „დედპული“ კინოთეატრებში გულშემატკივრების დიდი მოლოდინებით გამოჩნდა. უხამსი, მახვილგონივრული ანტი-გმირი მანამდე უკვე ადაპტირებული იყო ლაივ-ექშენ ფორმატში 2009 წლის „იქს-ადამიანების წარმოშობა: ვულვერინი“-ში, მაგრამ იმის თქმა, რომ ის იმედგაცრუება იყო, არაფრის მთქმელი იქნება. უეიდ უილსონის ყველაზე არსებითი თვისება – მისი ხუმარა პირი – შეკერილი აღმოჩნდა და მას ძლივს შეეძლო სათანადო ხუმრობის თქმა. ეს დაკარგული შესაძლებლობა აწუხებდა როგორც გულშემატკივრებს, ისე მსახიობ რაიან რეინოლდსს, რომელმაც შემდეგ თავი მიუძღვნა იმის უზრუნველყოფას, რომ დედპულს მიეღო ის ფილმი, რასაც იმსახურებდა. რეჟისორ ტიმ მილერთან და სცენარისტებთან რეტ რისთან და პოლ ვერნიკთან მუშაობით, რეინოლდსი ტრიუმფალურად დაბრუნდა მარველის სამყაროში ფილმით, რომელიც ისეთივე ძალადობრივი და უხამსი იყო, როგორც პერსონაჟის კომიქსების ვერსია. „დედპული“ უდავო ჰიტი აღმოჩნდა, დაიმსახურა აღფრთოვანებული შეფასებები და მსოფლიო მასშტაბით 782.8 მილიონ დოლარზე მეტი გამოიმუშავა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არ იყო პირველი R-რეიტინგული სუპერგმირული ფილმი, რომელიც ოდესმე გამოსულა, ის პირველი იყო, რომელიც MCU-ის მიერ ჟანრის გამოცოცხლების შემდეგ გამოჩნდა. ამ ფრანჩაიზის წყალობით, დიდი ეკრანის სუპერგმირული პროექტები – განსაკუთრებით მარველის – ოჯახურ მოვლენებად იქცა, რომლებიც ყველა ასაკისა და ფენის მაყურებელს იზიდავდა. სარისკოდ ჩანდა ბლოკბასტერის გამოშვება, რომელიც თავისთავად მაყურებლის დიდ ნაწილს გააუცხოებდა. ეს მაქსიმალური ძალისხმევა მოსალოდნელზე მეტად გამართლდა. „დედპულის“ სალაროების წარმატებამ დაამტკიცა, რომ არსებობდა აუდიტორია ზრდასრულთა სუპერგმირული ფილმებისთვის და კიდევ უფრო განამტკიცა აზრი, რომ არაკომიქსების მოყვარულები დაინტერესდებოდნენ პერსონაჟებით, რომლებიც საინტერესოდ გამოიყურებოდნენ. ჟანრისთვის სრულიად ახალი გზა გაიხსნა. MCU-მ დიდწილად კვლავ PG-13 რეიტინგის შეთავაზებებს მიჰყო ხელი, მაგრამ ბოლო წლებმა აჩვენა, რომ ის უფრო მომწიფებულ თხრობასაც სცდის. ფრანჩაიზის პირველი R-რეიტინგული ფილმი, შესაბამისად, დედპულის საკუთარი MCU დებიუტი იყო, „დედპული და ვულვერინი“, და მიუხედავად იმისა, რომ „ბლეიდზე“ მუშაობა კვლავ მერყევი, გაურკვეველი საკითხია, ის R-რეიტინგულად არის პოზიციონირებული. ტელევიზიაში მარველმა კიდევ უფრო გააფართოვა თავისი საზღვრები TV-MA რეიტინგის შეთავაზებებით, როგორიცაა „დერდევილი: თავიდან დაბადებული“, „ექო“ და „მარველის ზომბები“. ახლა მარველს ნამდვილად შეუძლია თქვას, რომ მას ყველასთვის აქვს რაღაც. სისხლიანი მოქმედებებისა და უხამსი ლექსიკის გამოყენების უნარის გარდა, „დედპულს“ მაყურებლისთვის კიდევ ერთი უნიკალური კომპონენტი ჰქონდა შესათავაზებელი: საკუთარ თავზე ხუმრობის სურვილი. ისევე როგორც კომიქსებში, უეიდი მიდრეკილია მეოთხე კედლის დამსხვრევისკენ და ყველაფერზე ხუმრობისკენ, მარველის ტიპური თხრობის ფორმულიდან რეინოლდსის საკუთარ კარიერამდე. 2016 წელს ეს არ იყო ის, რაშიც მარველს დიდი გამოცდილება ჰქონდა, მაგრამ „დედპულის“ გამოსვლის შემდეგ, სტუდია უფრო კომფორტულად გრძნობს თავს თავის პროექტებში მეტა-ელემენტების შეტანისას. ამის ყველაზე ნათელი მაგალითია Disney+ სერიალი „ქალბატონი-ჰალკი: ადვოკატი“, რომლის გმირმაც ასევე დაარღვია მეოთხე კედელი, რათა მაყურებლისთვის მიემართა და მარველის აპრობირებული ფორმატი დაეცინა. მსგავსი შოუ, რომელიც ასე მზადაა MCU-ს კრიტიკას თავხედური იუმორით დაუპირისპირდეს, შეუძლებელი ჩანს „დედპულის“ გარეშე, რომელმაც გზა გაუხსნა. მაშინაც კი, როდესაც მარველი პირდაპირ არ ანგრევს ზღვარს ისტორიასა და რეალობას შორის, მან წარმოადგინა სიტუაციები, სადაც მისი პერსონაჟები...