როგორ უწოდა ქით რიჩარდსმა ბრიუს სპრინგსტინს „პრეტენზიული“

The Rolling Stones მუსიკალური ინდუსტრიის, განსაკუთრებით კი როკ-სცენის გიგანტები არიან. მათი ამჟამინდელი წევრები გზას უხსნიდნენ როკ-მუსიკოსების თაობებს, შექმნეს მსოფლიოს ყველაზე დასამახსოვრებელი სიმღერები, რომლებიც კულტურულად კვლავაც გავლენიანია და შთაგონების წყაროს წარმოადგენს მათთვის, ვინც მათ კვალს გაჰყვა. ამიტომ, მათი სიტყვები დიდ წონას ატარებს. ეს, რა თქმა უნდა, მოიცავს ქით რიჩარდსსაც, მსოფლიოს ერთ-ერთი უდიდესი ბენდის ორიგინალურ წევრსა და თანაავტორს. ამიტომ, როდესაც მან კოლეგა არტისტს „პრეტენზიული“ უწოდა, ეს იყო გასაკვირი შენიშვნა, რომელიც ფართოდ იქნა ციტირებული სხვა მუსიკოსების შესახებ მისი აზრების განხილვისას. ეს არტისტი გახლავთ ბრიუს სპრინგსტინი, თავისი თაობის ერთ-ერთი ყველაზე აღიარებული სიმღერების ავტორი და შემსრულებელი. უდავოა, რომ სპრინგსტინი როკ-ლეგენდაა. ის ხომ უმიზეზოდ არ არის ცნობილი „ბოსის“ სახელით. ის არის ისეთი დიდებული მუსიკალური ნაწარმოებების ავტორი, როგორებიცაა "Born to Run", "Atlantic City", "Thunder Road" და "Dancing in the Dark", მრავალ სხვა სიმღერასთან ერთად. მიუხედავად იმისა, რომ მას ხშირად მოიხსენიებენ, როგორც როკის ერთ-ერთ უდიდეს მომღერალ-სიმღერების ავტორს და ამერიკელი მშრომელი კლასის ხმას, როკ-ლეგენდებიც კი ყოველთვის არ იყვნენ მასთან შეთანხმებულნი. ერთ მომენტში, რიჩარდსმა ღიად უწოდა სპრინგსტინს „პრეტენზიული“. სამართლიანობისთვის, Far Out Magazine-ის ცნობით, თავის 2010 წლის ავტობიოგრაფიულ წიგნში „Life“, რიჩარდსმა გააკრიტიკა რამდენიმე არტისტი, მათ შორის ელტონ ჯონი და პრინცი. და მიუხედავად იმისა, რომ საჯაროდ სპრინგსტინთან ურთიერთობაში პრობლემები არ ეტყობოდა, ამან არ იხსნა „New York City Serenade“-ის შემსრულებელი ასეთი მკაცრი კრიტიკისგან. რიჩარდსმა თქვა: „უკეთესი რამე რომ ყოფილიყო, ის ისევ ნიუ-ჯერსის ბარებში იმუშავებდა“. ამის მიუხედავად, რიჩარდსმა შეინარჩუნა კეთილგანწყობილი ურთიერთობა სპრინგსტინთან და მისი კომენტარები უფრო მუსიკას ეხებოდა, ვიდრე სპრინგსტინს პირადად. სპრინგსტინის მიმართ მკაცრი შენიშვნები არ იყო პირადი თავდასხმა, რიჩარდსმა ისიც კი აღნიშნა, რომ მას მოსწონს სპრინგსტინი, როგორც ადამიანი და რომ ის „კარგი ბიჭია“. ამის ნაცვლად, ეს იყო მისი ხელოვნებისადმი მიდგომის კრიტიკა, განსაკუთრებით მისი პერფორმანსებისა და შოუების მასშტაბური, თეატრალური სტილის. 1988 წელს Rolling Stone-თან ინტერვიუში (Far Out-ის მეშვეობით) რიჩარდსმა თქვა: „ბრიუსს ორ-სამჯერ შევხვდი. რამდენიმე კარგი საუბარი გვქონდა, ჩვეულებრივ, რაიმე ალბომის გამოშვების წვეულებაზე ან პრემიერაზე, და უბრალოდ კუთხეში ვსაუბრობთ ხოლმე. ის ტკბილი ბიჭია, კარგი ბიჭია. გაითვალისწინეთ, ვფიქრობ, ოთხსაათიანი შოუები ნამდვილად გადაჭარბებულია. ჩემთვის, დიდებული როკ-ენ-როლის შემსრულებელი ოცი წუთს უკრავს [იცინის].“ როდესაც სპრინგსტინის მუსიკის შესახებ ჰკითხეს, დასძინა: „ბრიუსი? ეს რთული საკითხია, რადგან ის მომწონს. მაგრამ მუსიკა… არ ვიცი. მე ყველა დროის ყველაზე მკაცრი ზედამხედველი ვარ. ბევრ ადამიანს გავაღიზიანებ. ბრიუსი? ჩემთვის, ეს პრეტენზიულია.“ ყველას აქვს საკუთარი აზრის გამოხატვის უფლება – და რიჩარდსმა, რა თქმა უნდა, გამოიყენა ეს თავისუფალი ნება. ყველაფერი მარტივად შეიძლება დაიყვანოს მხატვრულ განსხვავებებამდე და ამ ორ პატივცემულ არტისტს შორის არასოდეს ყოფილა საჯარო დაპირისპირება. The Rolling Stones-მა და სპრინგსტინმა 2012 წელს Prudential Center-ში, ნიუარკში, ერთადაც კი იმღერეს, შეაერთეს ძალები ბენდის ბლუზ-როკ ჰიტის, „Tumbling Dice“-ის შესრულებისას. სპრინგსტინის მიმართ მისი კომენტარები არც ისე გასაკვირი იყო, რადგან ის არ იყო პირველი არტისტი, რომელზეც რიჩარდსმა ისაუბრა. The Rolling Stones-ის დამფუძნებელი წევრობის გარდა, რიჩარდსი ცნობილია იმითაც, რომ არ ერიდება კოლეგა არტისტების კრიტიკას. ერთხელ მან ბობ დილანს „უსიამოვნო პატარა ნაბიჭვარი“ უწოდა, The Beatles-ის „Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band“ მოიხსენია, როგორც „ნაგვის ნაზავი“, აღშფოთდა, თუ როგორ დაიწყო Creedence Clearwater Revival-მა მისი „გაღიზიანება“, დასცინა Guns N’ Roses-ის მთლიან იმიჯს, გააკრიტიკა The Band „სპონტანურობის ნაკლებობისთვის“, აღნიშნა, რომ Bee Gees „საკუთარ პატარა ფანტასტიკურ სამყაროში“ ცხოვრობდნენ, ეჭვქვეშ დააყენა Spice Girls-ის სიმღერის უნარი, Oasis-ს „ნაგავი“ უწოდა, Led Zeppelin აღწერა, როგორც „ოდნავ ცარიელი“ და Metallica-ს „დიდებულ ხუმრობებად“ მოიხსენია. გასაკვირი არ არის, რომ მის ბენდის წევრ მიკ ჯაგერსაც არ ასცდა რიჩარდსის შეურაცხყოფა; მან თავის წიგნში დაწერა: „მეჩვენებოდა, რომ ის მართლა გზიდან გადავიდა. სწორედ აქ ვიგრძენი, რომ მიკმა რეალობასთან კავშირი დაკარგა.“ რიჩარდსი კიდევ უფრო შორს წავიდა და მთელ ჟანრებს დაუმიზნა, გააკრიტიკა როგორც პოპი, ასევე რეპი.