სტივენი არის Screen Rant-ის კლასიკური ფილმების მიმომხილველი. იგი ადრე მუშაობდა The Irish Independent-ისა და The Sligo Champion-ის რეპორტიორად, ასევე გამოქვეყნებული აქვს სტატიები სხვა გამოცემებში, როგორიცაა Sunday World, Connacht Tribune და Knewz.com. დანაშაულის, ადამიანის ინტერესების, პოლიტიკისა და სოციალური სამართლიანობის მოძრაობების გაშუქების გამოცდილებით, პოპ-კულტურა და გართობა ყოველთვის გამოირჩეოდა, როგორც მისი საყვარელი თემები. სტივენი ასევე წერს, აწარმოებს და წარმოადგენს საკუთარ მუსიკალურ პოდკასტ სერიას Spotify-ზე, სახელწოდებით „Sound Thinking“, რომელიც იკვლევს უჩვეულო ან ნაკლებად წარმოდგენილ ჟანრებს. ეს პოდკასტი სიღრმისეულად იკვლევს სხვადასხვა არტისტებისა და ჯგუფების კარიერას, როგორებიცაა ბობ დილანი, დევიდ ბოუი და The Kinks. გარდაცვლილი როჯერ ებერტი, ალბათ, ყველა დროის ყველაზე აღიარებული კინოკრიტიკოსია, ამიტომ მის მიერ შერჩეული საუკეთესო ფილმები ნამდვილად სანახავ ნამუშევრებად არის მიჩნეული. მიუხედავად იმისა, რომ ებერტმა თავის დიდებულ კინო-კრებულებში ათობით ფანტასტიკური ფილმი აღწერა, გარდაცვალებამდე ერთი წლით ადრე, მან "Sight & Sound"-ისთვის ეს სია ათ ფილმამდე შეამცირა. ეს ფილმები წარმოადგენს დიდი კინემატოგრაფის სრულ სპექტრს, რადგან ებერტმა აირჩია ყველაფერი — 100 წელზე მეტი ხნის წინანდელი მუნჯი კინოს კლასიკიდან დაწყებული, თანამედროვე პრესტიჟული არტჰაუსის ექსპერიმენტებით დამთავრებული. როგორც ადამიანი, რომელიც ყოველთვის კარგად ერკვეოდა იმაში, თუ რა ხდიდა ფილმებს ასე შესანიშნავს, გასაკვირი არ არის, რომ ებერტის რჩეულები გულწრფელად და მძლავრად ზეიმობენ კინოს. როჯერ ებერტმა ვერნერ ჰერცოგის ფილმს „აგირე, ღვთის რისხვა“ (Aguirre, Wrath of God) უწოდა „ეთერული, მუქად კომიკური, გამჭოლი ბრწყინვალე შედევრი“ და შეაქო იგი, როგორც „კინოს ერთ-ერთი უდიდესი, მღელვარე ხედვა“. ფილმი იკვლევს კონკისტადორ გონსალო პისაროს განწირულ ექსპედიციას და მინიმალისტურ მიდგომას იყენებს დიალოგისა და სიუჟეტის მიმართ, რათა შექმნას დაუნდობელი სიგიჟის ატმოსფერო. ებერტი თვლიდა, რომ kosmische musik ბენდის, Popol Vuh-ის მიერ შექმნილი და შესრულებული საკულტო საუნდტრეკი გადამწყვეტი იყო ფილმის სიძლიერისთვის. თავისი კარიერის განმავლობაში, ებერტი მუდმივად აქებდა ჰერცოგის ურყევ ხედვას, მაგრამ არსად არ გამოუთქვამს იმდენი ქება, რამდენიც „აგირე, ღვთის რისხვისთვის“. ყველა დროის უდიდესი ფილმების კატალოგიზაციისას, როჯერ ებერტმა აღნიშნა, რომ ფრენსის ფორდ კოპოლას „ნათლია“ (The Godfather) ხშირად იღებს ყველაზე მეტ აღიარებას. თუმცა, მას სჯეროდა, რომ კოპოლას ნამდვილი შედევრი იყო ვიეტნამის ომის შესახებ გადაღებული ფილმი „აპოკალიფსი ახლა“ (Apocalypse Now), რომელზეც თქვა, რომ „დღემდე ნამდვილ, არა გადატანითი მნიშვნელობით, ჟრუანტელს მაყრის და ეს, რა თქმა უნდა, კოპოლას გენიის ყველაზე მამაცი და ამბიციური ნაყოფია“. როგორც ჯოზეფ კონრადის „სიბნელის გულის“ (Heart of Darkness) მძლავრი გადააზრება, „აპოკალიფსი ახლა“ ეხებოდა იმპერიალიზმის, მორალური დეგრადაციისა და ომის საშინელებების თემებს. მარტინ შინისა და მარლონ ბრანდოს გამორჩეული შესრულებით, გასაოცარია, რამდენად კარგად ინარჩუნებს ეს ფილმი აქტუალურობას 45 წელზე მეტი ხნის შემდეგაც. „მოქალაქე კეინს“ (Citizen Kane) დიდი ხანია ეკავა ყველა დროის უდიდესი ფილმის ტიტული, იმდენად, რომ მას ხშირად იყენებენ, როგორც პირდაპირი შედევრის შემოკლებას. როჯერ ებერტს სჯეროდა, რომ ეს ტიტული დამსახურებული იყო და გარდაცვალებამდე ერთი წლით ადრე მან დაწერა ესეი ჩარლზ ფოსტერ კეინის გამოგონილი ცხოვრებისა და მემკვიდრეობის მუდმივი ძალის შესახებ. ებერტმა „მოქალაქე კეინს“ უწოდა „როგორც არასდროს, ისე ახალი, პროვოკაციული, გასართობი, სასაცილო, სევდიანი, ბრწყინვალე“, მაშინაც კი, 50 წლის შემდეგ მისი გამოსვლიდან. მან შეაქო ორსონ უელსის წარმოუდგენელი ხედვა და თქვა, რომ ფილმი „მინიმუმ 50-ჯერ უნახავს 16 მმ-ზე, ვიდეოკასეტაზე და ლაზერულ დისკზე“, თითოეული სცენის ინდივიდუალურად განხილვით მისი ბრწყინვალების დასაფასებლად. მიუხედავად იმისა, რომ იტალიელ კინორეჟისორ ფედერიკო ფელინის ბევრი აღიარებული ფილმი აქვს, როგორიცაა „კაბირიას ღამეები“ (Nights of Cabiria) და „8½“, როჯერ ებერტმა „ტკბილი ცხოვრება“ (La Dolce Vita) მისი საუკეთესოდ მიიჩნია. ებერტმა თქვა, რომ ფილმი „ჩემი ცხოვრების ქვაკუთხედი გახდა“ და თავდაპირველად ეს იყო ფილმი ცხოვრებაზე, რომელზეც ოცნებობდა, შემდეგ იცხოვრა და საბოლოოდ გაექცა. ღრმა პირადი კავშირით, ებერტმა თქვა, რომ ფელინიმ „ჩემი ცხოვრების რკალი“ აღბეჭდა ამ ისტორიის მეშვეობით, რომელიც ეხება ტაბლოიდის ჟურნალისტს, რომელიც შვიდი დღის განმავლობაში ტკბება რომის ტკბილი ცხოვრებით, სიყვარულისა და ბედნიერების ძიებაში. იტალიური კინოს ნამდვილი შედევრი, „ტკბილი ცხოვრების“ წარმატება გარდამტეხი მომენტი იყო ევროპული კინემატოგრაფიისთვის მთლიანობაში. საოცარია, რომ ბასტერ კიტიონის „გენერალი“ (The General) რჩება ასე აღიარებულად 100 წლის შემდეგ მისი პირველი გამოსვლიდან. როჯერ ებერტმა თქვა, რომ მნიშვნელოვანი იყო მუნჯი ფილმის ქონა ყველა დროის საუკეთესო ფილმების მის სიაში და მოიხსენია ეს ნამუშევარი, როგორც კომედიის ლეგენდა კიტიონი თავის აბსოლუტურ პიკზე. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადი აუდიტორია, სავარაუდოდ, ჩარლი ჩაპლინს გაიხსენებს 1920-იანი წლების მუნჯი კომედიების დროს, სიმართლე ისაა, რომ კიტიონმა ჩაუყარა საფუძველი თანამედროვე კინემატოგრაფიის დიდ ნაწილს. გასაკვირი არ არის, რომ ებერტი პატივს სცემდა კიტიონის ხედვას და თავისი წვლილი შეიტანა იმაში, რომ მისი მემკვიდრეობა არ დავიწყებოდა ხმოვანი კინოს ეპოქაში. როჯერ ებერტმა აღიარა, რომ ბევრმა შეიძლება მარტინ სკორსეზეს უდიდეს ფილმად „ტაქსის მძღოლი“ (Taxi Driver) მიიჩნიოს, მაგრამ მას სჯეროდა, რომ „მრისხანე ხარი“ (Raging Bull) გამოირჩევა, როგორც მისი მაგნუმ ოპუსი. როგორც სკორსეზეს „ყველაზე პირადი“ ფილმი, ებერტმა მას უწოდა „ეჭვიანობის ტანჯვის უდიდესი კინემატოგრაფიული გამოხატულება“ და შეადარა იგი სკორსეზეს „ოტელოს“. რობერტ დე ნიროს მონაწილეობით, როგორც ნამდვილი მოკრივე ჯეიკ