რეჟისორ სტივ რაშის 1987 წლის თინეიჯერულ კომედიას „სიყვარული ფულით არ იყიდება“ (Can't Buy Me Love) საკმაოდ კონტრავერსიული წინაპირობა აქვს. პატრიკ დემპსი რონალდის როლს ასრულებს – არაპოპულარული ნერდის, რომელიც სინდის (ამანდა პეტერსონი), პოპულარული ჩირლიდერის გვერდით ცხოვრობს. სინდი ისეთი ადამიანია, ვისთანაც რონალდს, მათ კლასობრივად შეპყრობილ სკოლაში, არასოდეს შეეძლო ურთიერთობა. როდესაც სინდი შემთხვევით ღვინოს დაასხამს დედის ზამშის ერთ-ერთ სამოსს, რონალდი მას 1000 დოლარს სთავაზობს მის შესაცვლელად იმის სანაცვლოდ, რომ სინდი ერთი თვით მისი შეყვარებულის როლს შეასრულებს. რონალდს იმედი აქვს, რომ მასთან „შეხვედრა“ სკოლაში მის სოციალურ სტატუსს გაზრდის. სინდის უკვე ჰყავს შეყვარებული, მაგრამ ის კოლეჯშია, ამიტომ გოგონა თანახმდება (თუმცა უხალისოდ). თავდაპირველად ეს პროცესი კარგად მიდის, რადგან სინდი ხვდება, რომ რონალდი სინამდვილეში ტკბილი, წესიერი ბიჭია, რომელიც ძალიან აფასებს პოეზიასა და ასტრონომიას. რონალდი, თავის მხრივ, აღმოაჩენს, რომ სინდისთან ურთიერთობა ნამდვილად ზრდის მის გავლენას სკოლაში, ამიტომ მისი პოპულარობის ზრდასთან ერთად ის ამპარტავანი და გულღრძოც კი ხდება. „სიყვარული ფულით არ იყიდება“ ერთ-ერთი იმ ფილმთაგანი იყო, რომლებსაც 80-იანი წლების ბავშვები რეგულარულად უყურებდნენ საკაბელო ტელევიზიით ან მეგობრებთან ერთად წვეულებებზე, ზოგიერთმა ჩვენგანმა ის რამდენჯერმე უნებურად ნახა. მან ასევე ხელი შეუწყო დემპსის თინეიჯერ კერპად ქცევას, რასაც მან განამტკიცა მოგვიანებით ისეთ ფილმებში შესრულებული როლებით, როგორიცაა „Coupe de Ville“. (ცხადია, ეს დემპსის „გრეის ანატომიის“ დღეებამდე დიდი ხნით ადრე იყო). „სიყვარული ფულით არ იყიდება“ არ არის შესანიშნავი ფილმი არანაირი საზომით — მისი პოპულარობისა და კლასობრივი დაყოფის განხილვა საშუალო სკოლაში ძნელად თუ რევოლუციურია — მაგრამ ძალიან კონკრეტული ასაკის ადამიანებს ის სიყვარულით ახსოვთ. რობერტ ებერტს კი ის ღრმად სძულდა. თავის ნახევარვარსკვლავიან რეცენზიაში ებერტმა დაწერა, რომ ფილმი „ამერიკელ თინეიჯერებს სულელ და მატერიალისტურ იდიოტებად წარმოაჩენს. [...] მას თავში აზრი არ უტრიალებს და ალბათ არც წარმოდგენა აქვს მის გულში არსებულ კორუფციაზე“. ზოგიერთისთვის „სიყვარული ფულით არ იყიდება“ შესაძლოა მსუბუქი, მაგრამ უვნებელი რომანტიკული კომედიად მოჩანდეს. შეუძლიათ თუ არა თინეიჯერებს გვერდზე გადადონ სოციალური სტატუსის მიმართ გატაცება იმდენ ხანს, რომ ერთმანეთი უფრო ახლოს დაინახონ? და რამდენად აზიანებს სტატუსი თინეიჯერის ფსიქიკას? როჯერ ებერტს ასეთი შეშფოთება არ აწუხებდა, ის ამტკიცებდა, რომ ფილმის ღირებულებები უკუღმართი იყო. „ეს მართლა თინეიჯერული ამერიკის პორტრეტია?“ – იკითხა ებერტმა და შემდეგ უპასუხა: „რა თქმა უნდა, არა. ეს უფრო სავარაუდოა, რომ ამ ფილმის შემქმნელი ზრდასრულების საკუთრებაზე ორიენტირებული ღირებულებების პორტრეტია.“ ებერტმა განაგრძო წერა: „სკოლის ბავშვები თითქმის გამონაკლისის გარეშე, მონსტრულად სასტიკ სნობებად არიან წარმოჩენილნი. მათი მშობლები კი, როგორც წესი, უგულო, უსიყვარულო ან არ იმყოფებიან.“ მან განაგრძო: „თუ „სიყვარული ფულით არ იყიდება“ განზრახული იყო, როგორც სატირული თავდასხმა ამერიკულ ღირებულებებზე — თუ ცინიზმი იყო მისი სამიზნე — მაშინ შეიძლება რაღაც საინტერესოსთან გვქონოდა საქმე. მაგრამ არა. არსებული მტკიცებულებების საფუძველზე, ამ ფილმის შემქმნელები იმდენად მატერიალისტები არიან, რომ მათ მართლა ჰგონიათ, რომ ეს „თინეიჯერული კომედიაა“. ნუთუ ვერ ხედავენ სცენარის დამპალ გულს?“ ებერტმა აღნიშნა, რომ 1980-იანი წლების შუა პერიოდში იყო თინეიჯერული რომანტიკული კომედიების მთელი სერია, რომელიც მსგავს თემებს ეხებოდა (კერძოდ, არაპოპულარული ბავშვები, რომლებიც პოპულარულებს ეტანებოდნენ), მოჰყავდა ისეთი ფილმების მაგალითები, როგორიცაა „ლუკასი“ (Lucas), „თექვსმეტი სანთელი“ (Sixteen Candles) და „გრეგორის გოგონა“ (Gregory's Girl), რომლებიც მას ყველა მოსწონდა. მაგრამ მან აღნიშნა, რომ ეს ფილმები „პატივს სცემდნენ მათი მოზარდი პერსონაჟების უმანკოებას და იდეალიზმსაც კი.“ ებერტის აზრით, „სიყვარული ფულით არ იყიდება“-ს წარმოუდგენლად პირქუში მსოფლმხედველობა ჰქონდა... და ამას უმანკოებად ყიდდა. როგორც მკითხველი ალბათ მიხვდება, როჯერ ებერტის შეშფოთების საფუძველში თინეიჯერული უმანკოებასთან დაკავშირებული საკითხები იდო. ებერტს ნათლად სჯეროდა, რომ მოზარდი ფილმის პერსონაჟები უნდა ყოფილიყვნენ გამოსახულნი ისე, რომ შეენარჩუნებინათ ცხოვრების მიმართ ახალგაზრდული აღფრთოვანების გარკვეული ხარისხი. და ებერტისთვის, ფულის შეტანა რომანტიკულ ტრანზაქციაში ზედმეტად დეპრესიული იყო განსახილველად. მან თავისი რეცენზია ასე დაასრულა: „ჩვენს საზოგადოებაში შეიძლება მართალი იყოს, რომ ადამიანები ფულისთვის ქორწინდებიან. რომ ისინი წარმატებულ ადამიანებს ეძებენ ურთიერთობისთვის. რომ ისინი ცდილობენ პოპულარობის ყიდვას. მაგრამ როდესაც თინეიჯერი ხარ, სიყვარული სიხარბის მიმართ პატივისმცემელი არ არის, და გული ძლიერად და ჭეშმარიტად ფეთქავს. „სიყვარული ფულით არ იყიდება“-ს შემქმნელებმა ეს არასოდეს იცოდნენ, ან დაივიწყეს.“ ასევე აღსანიშნავია, რომ ებერტს მსგავსი მიზეზების გამო სლეშერ ფილმებიც სძულდა. ის ხშირად მოიხსენიებდა მათ როგორც „მკვდარი თინეიჯერების ფილმებს“, რაც 2012 წელს ასე განსაზღვრა: „ზოგადი ტერმინი ნებისმიერი ფილმისთვის, რომელიც ძირითადად თინეიჯერების მოკვლას ეხება, ყოველგვარი ლოგიკის, სიუჟეტის, შესრულების, იუმორის და ა.შ. გათვალისწინების გარეშე. ხშირად მიბაძული; არასოდეს უარესი, ვიდრე „პარასკევი 13-ის“ გაგრძელებები.“ ებერტს სძულდა თინეიჯერების ცუდად მოპყრობა ფილმებში გასართობი მიზნებისთვის და არ მოსწონდა, როდესაც თინეიჯერ პერსონაჟებს ზრდასრული ირონიის არარეალურ ხარისხს ანიჭებდნენ. მიეცით ბავშვებს მათი უმანკოება. თუმცა, რაც შეეხება გარედან ცინიკურ ფილმებს უფრო რეალისტურ საშინელებებზე, რომლებიც მოზარდობის ფართო გამოცდილებას მოჰყვება, ებერტი ამას კარგად ეგუებოდა. მაგალითად, მას უყვარდა „ხვალ უკეთესი იღბალი“ (Better Luck Tomorrow) (რომელიც ტექნიკურად „ფორსაჟის“ სამყაროს ნაწილია, საკმაოდ სახალისოა), და მეტწილად კარგად იყო განწყობილი „ჰეზერსის“ (Heathers) მიმართ (რომელიც, გასაკვირია, სალაროებში ჩავარდა), ანუ ფილმების მიმართ, რომლებიც მოზარდების მიერ რაიმე ფორმით ჩადენილ დანაშაულს ეხება. მაგრამ როდესაც ფილმი...