ეკრანზე რეალური პიროვნების განსახიერება ისე, რომ ეს ზედაპირულ იმიტაციას არ ჰგავდეს, რთული ამოცანაა. (სხვათა შორის: წარმატებას ვუსურვებთ "ბითლზი — ოთხფილმიანი კინემატოგრაფიული მოვლენის" მსახიობებს, რომ თავი აარიდონ "Walk Hard: The Dewey Cox Story"-ში Fab Four-ის კარიკატურულ ვერსიებთან გარდაუვალ შედარებებს.) თუმცა, კიდევ უფრო რთულია ისეთი რეალური პიროვნების განსახიერება, რომელიც თავად მუდმივად რაღაც როლს თამაშობს. ამიტომ, ითან ჰოუკს პატივი უნდა მივაგოთ იმისთვის, რომ „ცისფერ მთვარეში“ (მსახიობის უახლესი თანამშრომლობა რეჟისორ რიჩარდ ლინკლეიტერთან), ამ 2025 წლის ჭეშმარიტ ამბავზე დაფუძნებულ დრამაში, ამას უპრობლემოდ ახერხებს. იმედია, ახლა, როცა ფილმი Netflix-ზეა ხელმისაწვდომი, უფრო მეტი მაყურებელი ნახავს მას. (Rotten Tomatoes-ზე კრიტიკოსების მიერ მიღებული 91%-იანი შეფასება მხოლოდ ხელს შეუწყობს მის წარმატებას.) რობერტ კაპლოუს მიერ დაწერილ (რომელმაც, ჰოუკთან ერთად, ოსკარის ნომინაცია მიიღო ამ ფილმში გაწეული ძალისხმევისთვის) „ცისფერ მთვარეში“ მთავარი ყურადღება გამახვილებულია ლორენც ჰარტზე (ჰოუკი) — ლეგენდარულ ამერიკელ ლირიკოსზე, რომლის მრავალ შესანიშნავ ნამუშევარს შორის არის ამავე სახელწოდების მელოდია (სიმღერა, რომელსაც პირადად ყოველთვის დავუკავშირებ ფილმ „ბეიბიდან“ მოღიღინე თაგვებს — ბოდიში, მისტერ ჰარტ, მაგრამ ჩვენგან არავინ ირჩევს თავის მემკვიდრეობას). ლინკლეიტერის მრავალი ნამუშევრის მსგავსად, მათ შორის ჰოუკთან ერთად შექმნილი ტრილოგიის "Before" ("მანამდე") სერიის ჩათვლით, აქ მოქმედება შეზღუდულ დროის მონაკვეთში ვითარდება და ძირითადად საუბრებისგან შედგება. მათი მთავარი განხილვის თემა? ახალი, ელეგანტური სცენური მიუზიკლი, რომელიც ჰარტის 20-წლიანმა ყოფილმა შემოქმედებითმა პარტნიორმა, რიჩარდ როჯერსმა (ენდრიუ სკოტი) დაწერა და რომელიც ახლახან გაიხსნა იმავე ღამეს, რომელშიც ფილმის უმეტესი ნაწილი 1943 წელს ვითარდება... შოუს სახელწოდებით „ოკლაჰომა!“. დიახ, როგორც უდავოდ მიხვდით, საუბარია როჯერს & ჰამერშტაინის ცნობილ როჯერსზე. გასაკვირია, რომ ჰარტი არეულობაშია? ლორენც ჰარტი შეიძლება რეალური პიროვნება იყო, მაგრამ როგორც მას ითან ჰოუკი წარმოგვიდგენს „ცისფერ მთვარეში“, ის ტიპური რიჩარდ ლინკლეიტერის პროტაგონისტია (და ეს კომპლიმენტია). მაგალითად: იმ იშვიათ მომენტებში, როდესაც ჰარტი პოეტურად არ ბოდავს ხელოვნებაზე, ცხოვრებასა და სექსზე, ხედავთ ტანჯვასა და ლტოლვას, რომელთა შეკავებასაც ის სასოწარკვეთილი ცდილობს, მაგრამ ისინი მის თვალებში იკითხება. ის არის ქვიარი, დაბალი, დათრგუნული ინდივიდი, რომელიც უნებლიეთ ასხივებს ქვიარ, დაბალ, დათრგუნულ ინდივიდუალურ ენერგიას (რამდენადაც არ უნდა ამტკიცებდეს, რომ ეს ასე არ არის), და თუნდაც ფილმს მისი ტრაგიკული ბედი პირველივე წუთებში არ გაემჟღავნებინა, მაინც ადვილად (და სევდიანად) შეამჩნევდით ამას იმის მიხედვით, თუ როგორ იქცევა ჰარტი ბარში, სადაც მოქმედების უმეტესი ნაწილი ვითარდება. როჯერსის როლში ენდრიუ სკოტი მცირე საშუალებებით ბევრს აკეთებს; ის მომღიმარი პატივისცემისა და ძლივს დაფარული წყენის ნაზავია, როდესაც თავის ბრწყინვალე, გამაღიზიანებელ ყოფილს ესაუბრება. ამასობაში, მარგარეტ ქველიც თანაბრად შესანიშნავია ელიზაბეტ უეილანდის როლში (მომხიბვლელი, თავისუფალი ახალგაზრდა ქალი და დამწყები შემოქმედი, რომელთანაც ჰარტი დაახლოვდა), და ლინკლეიტერიც კმაყოფილია იმით, რომ მსახიობებს აძლევს საშუალებას, იყვნენ ყურადღების ცენტრში, რადგან მისი რეჟისურა ძირითადად უხილავია. ფილმს აქვს მცირე ტექნიკური პრობლემები, რადგან ის იყენებს იძულებით პერსპექტივას და სხვა პრაქტიკულ ხრიკებს, რათა ჰოუკი ნამდვილ ჰარტივით დაბალი გამოჩნდეს (რაც ზოგჯერ ოდნავ მოუხერხებელ კამერულ ნამუშევარს იწვევს), მაგრამ ეს მცირე ნაკლია, იმის გათვალისწინებით, რომ ფილმი დაფიქრებული, მელანქოლიური ნამუშევარია ისტორიის მიერ მივიწყებულ არტისტზე. უფრო მსუბუქ ნოტაზე: ყურადღება მიაქციეთ შემთხვევით "სტიუარტ ლიტლის" (?) სააღდგომო „საჩუქარს“ აქ, შემდეგ კი წაიკითხეთ რეალური წიგნი. მ. ნაით შიამალანის მიერ დაწერილ ამ ისტორიის ადაპტაციას იგივე თვალით ვეღარ შეხედავთ.