ჯორჯ რ.რ. მარტინის სახელი ახლა განუყოფლად არის დაკავშირებული HBO-ს „სამეფო კარის თამაშებთან“, საყვარელ ფენტეზი სერიალთან, რომელიც დაფუძნებულია მის რომანებზე „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერა“. თუმცა, ერთ დროს მარტინი მწერალი იყო CBS-ის სერიალზე „მზეთუნახავი და ურჩხული“, რომელშიც ლინდა ჰემილტონი და რონ პერლმანი მონაწილეობდნენ. ცხადია, ეს უკანასკნელი არც ისე „ველური“ იყო, როგორც „სამეფო კარის თამაშები“. 2014 წელს Rolling Stone-თან ინტერვიუში მარტინმა გაიხსენა, რომ CBS-ის ცენზორები მოითხოვდნენ, პერლმანის პერსონაჟი, ვინსენტი, იგივე ურჩხული, ყოფილიყო მიმზიდველი. მათ არ სურდათ, რომ მაყურებელს შოუს შინაარსით თავი შეწუხებულად ან შეურაცხყოფილად ეგრძნო, მაშინ როცა მარტინს სურდა მონსტრისთვის უმოწყალო შტრიხების დამატება. „ურჩხული ხალხს კლავდა. ეს იყო პერსონაჟის აზრი. ის იყო ურჩხული. მაგრამ CBS-ს არ უნდოდა სისხლი, ან რომ ურჩხულს ხალხი მოეკლა. მათ უნდოდათ, რომ გვეჩვენებინა, როგორ აიყვანდა ვინმეს და გადაისროდა ოთახში, შემდეგ კი ისინი წამოდგებოდნენ და გაიქცეოდნენ. ოჰ, ღმერთო ჩემო, საშინელი მონსტრი! [იცინის] ეს სასაცილო იყო. პერსონაჟი მიმზიდველი უნდა დარჩენილიყო.“ მარტინის ლიტერატურულმა ნამუშევრებმა შთააგონა ყველა დროის ყველაზე შემაშფოთებელი სატელევიზიო სცენები, ამიტომ გასაკვირი არ არის, რომ მას უფრო ბნელი „მზეთუნახავი და ურჩხული“ სერიალის შექმნა სურდა. თუმცა, მიუხედავად ამისა, მას ძირითადად დადებითი გამოცდილება ჰქონდა. ჯორჯ რ.რ. მარტინის ზემოხსენებული კომენტარებიდან შეიძლება ისე მოგვეჩვენოს, თითქოს მას უარყოფითი გამოცდილება ჰქონდა „მზეთუნახავ და ურჩხულზე“ მუშაობისას. თუმცა, ეს სიმართლეს არ შეესაბამება, რადგან ავტორი და სცენარისტი კმაყოფილია იმით, თუ როგორ განვითარდა სერიალი მთლიანობაში, მიუხედავად მონსტრული ძალადობის არარსებობისა. „მე მიყვარდა ეს შოუ. ნებისმიერი შოუს მსგავსად, იყო აღმასვლები და დაღმასვლები, მაგრამ უმეტესწილად ეს იყო შესანიშნავი შოუ სამუშაოდ“, – განუცხადა მან The Hollywood Reporter-ს. „ბევრი რამ ვისწავლე. მგონია, რომ დიდი წვლილი შევიტანე. ჩვენ მრავალ ემის ნომინაციაში ვიყავით წარდგენილი. ეს იყო კარგი შოუ. მე ვამაყობ ჩემი კავშირით მასთან.“ მარტინმა აღნიშნა, რომ „მზეთუნახავ და ურჩხულზე“ მუშაობამ მას სატელევიზიო ინდუსტრიის შესახებ ისეთი გაკვეთილები ასწავლა, რომლებიც მან მოგვიანებით „სამეფო კარის თამაშების“ მსგავს პროექტებში გამოიყენა. მარტინს შესაძლოა ზოგჯერ სურდა „მზეთუნახავ და ურჩხულზე“ ზღვარის გადაწევა, მაგრამ ამან მას დაეხმარა იმის მიღებაში, რომ სატელევიზიო ქსელებისთვის წერა ნიშნავს საკუთარი კრეატიულობის კომპრომისზე წასვლას.