Scream 7-ის განხილვა: არ არის კატასტროფა, თუმცა ბრწყინვალება აკლია

Scream 7-ის კარგი ამბავი ისაა, რომ, მიუხედავად მრავალი საფუძვლიანი შეშფოთებისა, ის არანაირად არ არის კატასტროფა. კულისებში მომხდარი უზარმაზარი (და უაღრესად საკამათო) ცვლილებებიდან დაწყებული, დამთავრებული იმით, რომ ფილმის სტუდიამ კრიტიკოსებისთვის მისი ჩვენება საჯარო პრემიერამდე ერთი ღამით ადრე გადაწყვიტა, უამრავი საგანგაშო სიგნალი არსებობდა, რომ ეს შესაძლოა, საყვარელი 30 წლის ფრენჩაიზის ნამდვილად საშინელი ნაწილი ყოფილიყო. მაგრამ ასე არ მოხდა. ზოგადად, ეს არის სახალისო და გასართობი ფილმი, თუმცა Scream-ის, როგორც გრძელვადიანი სლეშერ სერიის, გამორჩეულად მაღალი სტანდარტებისთვის ის უბრალოდ 'მისაღებია'. როგორც Scream-ის მეგა-ფანი – ორიგინალი ჩემი ყველა დროის ერთ-ერთი საყვარელი ფილმია – ვეთანხმები მათ, ვინც ამბობს, რომ სერიაში არ არსებობს ნამდვილად ცუდი ფილმები და საბედნიეროდ, ეს სტატუსი კვლავ შენარჩუნებულია. თუმცა, Scream 7 ყველაზე მეტად ისეთი შეგრძნებას ტოვებს, თითქოს ის უბრალოდ მოძრაობს ინერციით. მეექვსე ფილმში ანაზღაურების გამო უარის თქმის შემდეგ, ნევ კემპბელი უბრუნდება სიდნი პრესკოტის საკულტო როლს. ის ახლა ცხოვრობს პატარა ქალაქში, რომელიც მისი მშობლიური ვუდსბოროს მსგავსია, მეუღლე მარკთან (თვისობრივად სასიამოვნო ჯოელ მაკჰეილი) და მოზარდ ქალიშვილ ტატუმთან (იზაბელ მეი) ერთად. მაგრამ შემდეგ ჩნდება ახალი მოჩვენება, რომელიც საფრთხეს უქმნის არა მხოლოდ სიდნის, არამედ მის ოჯახსაც. ნიჭიერი მსახიობების ჯგუფი, რომელიც პოტენციურ მსხვერპლებს (ან პოტენციურ მკვლელებს) განასახიერებს, მოიცავს ანა კემპს, მაკკენა გრეისს, ასა ჯერმანს, სელესტ ო'კონორს, სემ რეჩნერს, მარკ კონსუელოსს, ითან ემბრის და ტიმ საიმონსს, თუმცა მათი როლების ხარისხი განსხვავებულია: ზოგი მათგანი სახალისო ან კარგად განვითარებულ პერსონაჟს იღებს, ზოგი კი არასაკმარისად გამოყენებულ ცრუ კვალს ან უბრალოდ მორიგ გვამს წარმოადგენს. (წინა ფილმებში დადგენილი იყო, რომ სიდნის პატარა შვილებიც ჰყავს, ამიტომ ისინი მოხერხებულად არ იმყოფებიან ქალაქში ფილმის მოვლენების განმავლობაში, რათა Ghostface-მა არ დასდევდეს რეალურ ბავშვებს). ოდესღაც, ჩვენ ვუყურებდით Scream 7-ის სრულიად განსხვავებულ ვერსიას მელისა ბარერას მონაწილეობით, რომლის სცენარი Scream 5-ისა და 6-ის ავტორებს, ჯეიმს ვანდერბილტსა და გაი ბუსიკს, ეკუთვნოდათ, რეჟისორი კი Happy Death Day-ის ქრისტოფერ ლენდონი იქნებოდა. მაგრამ ბარერას წარმოუდგენლად უსამართლო გათავისუფლებამ და ლენდონის შემდგომმა წასვლამ განაპირობა საბოლოო, სრულიად გადაკეთებული ვერსია, სადაც სერიის შემქმნელი კევინ უილიამსონი დაბრუნდა, ამჯერად როგორც რეჟისორი და თანაავტორი (ბუსიკი მეორე დასახელებული სცენარისტია), ხოლო კემპბელი კი მთავარი როლის შემსრულებლად. ამ ტურბულენტური მოვლენების ჩრდილი Scream 7-ს დასტრიალებს, რადგან ძნელია უგულებელყო, რომ ეს სულაც არ არის ის, რაც თავდაპირველად იყო განზრახული ამ ფილმის სიუჟეტისთვის, და მიუხედავად იმისა, რომ არ შეგვიძლია ვიცოდეთ, იქნებოდა თუ არა ის გამორჩეული, საბოლოო ვერსია სერიის სტანდარტებით საკმაოდ უბრალო ჩანს. Scream 7-ს აქვს რამდენიმე სახალისო სცენა და მკვლელობა, დაწყებული ტიპურად ძლიერი შესავალი ეპიზოდით. ამის გარდა, პირველ აქტში მკვლელობის სცენა, სადაც მსხვერპლი შესამჩნევად უმწეო მდგომარეობაშია, და შემდეგ ის, სადაც Ghostface საშინელი კრეატიულობის თვალსაზრისით ჩვეულებრივზე მეტად ემსგავსება კლოუნ არტს, გამორჩეულ მომენტებს შორისაა. ფილმს ასევე აქვს პერსონაჟების სასიამოვნო ურთიერთქმედება, განსაკუთრებით სიდისა და მისი დინამიკის შემთხვევაში, როგორც ტატუმთან, ასევე ფრენჩაიზის მუდმივ პერსონაჟ გეილ უეზერსთან (კორტნი კოქსი). მაგრამ მას აკლია ძლიერი თვალსაზრისი. სერიისთვის, რომელსაც ყოველთვის სიამოვნებდა თანამედროვე კინოინდუსტრიისა და პოპ-კულტურის, ასევე ცნობილი ადამიანების გამოწვევების განხილვა, აქ გამოკვლეული კუთხეები შესამჩნევად არასრულფასოვნად გამოიყურება. საიდუმლო არ არის, რომ ამ ფილმში Scream-ის წარსულიდან რამდენიმე გამორჩეული მსახიობი ჩნდება, ერთი კონკრეტული პერსონაჟი კი დიდ ჩრდილს აყენებს მოვლენებს და შესაძლოა ნამდვილი მკვლელიც იყოს. კითხვა, თუ რა არის რეალური და რა არის ყალბი დღესდღეობით, სწრაფად შემოდის სიუჟეტში — ტერმინები „დიფფეიკი“ და „AI“ (ხელოვნური ინტელექტი) ადრევე წარმოითქმნება — ამასთან ერთად ცდილობენ ამ მოვლენების გამოყენებას დაბნეულობის გასაღრმავებლად და პერსონაჟების თავიანთი ინტუიციის ეჭვქვეშ დასაყენებლად. თუმცა, ეს ყველაფერი არასოდეს კრისტალდება დამაკმაყოფილებლად. ანალოგიურად, ერთადერთი რეალური, ყოვლისმომცველი კინემატოგრაფიული ტროპი, რომელსაც აქ ეხებიან, არის ნოსტალგია, მაგრამ ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს, რადგან ნოსტალგია ამ სერიის თითქმის ყველა ფილმის ძირითადი კომპონენტი იყო. ეს უდავოდ ჩაშენებული ელემენტია, რომელიც კარგად მუშაობს მუდმივად მეტა-Scream-ისთვის, მაგრამ უახლესი ნაწილის მცდელობა, რომ ის უფრო ამაღლებული სახით წარმოაჩინოს, სუსტად გამოიყურება. მას შემდეგ, რაც Scream 4-სა და 5-ს მკვლელების საოცრად სახალისო, მრუდე მოტივაციები ჰქონდათ — დაკავშირებული თანამედროვე კონცეფციებთან, როგორიცაა დიდების მიღწევა ნებისმიერ ფასად ან ტოქსიკური ფანობა — Scream VI-ს შედარებით უღიმღამო ფინალური აქტის გამჟღავნება ჰქონდა, ძირითადი შურისძიების მოტივით, შერეული რამდენიმე არასრულფასოვანი პერსონაჟით. მაგრამ ეს იყო ისედაც ძალიან ამაღელვებელი ნაწილის ფონზე, ამიტომ გამჟღავნებამ ფილმს იმდენად არ ავნო, რამდენადაც სხვა შემთხვევაში შეეძლო. თუმცა, Scream 7-ს მთელ სერიაში ყველაზე სუსტი მკვლელის ვინაობის გამჟღავნება აქვს, რაც ხელს უშლის, რომ 'უბრალოდ კარგი' განწყობა ბოლო წუთებში ამაღლდეს. ძალიან ბევრი რამ რჩება აუხსნელი, და მოტივაციის თვალსაზრისით დიდი დაჭიმულობის შეგრძნებასთან ერთად, ადრეული...