როგორც მივხვდი, „შენ და აიდოლი პრიქიურ♪“-ს ერთი კონკრეტული პრობლემა აქვს: ის მნიშვნელოვანი სიუჟეტური ხაზების თესლს თესავს, მაგრამ შემდეგ მათ მოვლას არ ცდილობს. ეს არსად ისე კარგად არ ჩანს, როგორც კაიტოს შემთხვევაში. მიუხედავად იმისა, რომ ის არ არის მთავარი პერსონაჟი, როგორც „ვანდერფულ პრიქიურ!“-ის სატორო, ან თუნდაც „დელიშიას ფართი პრიქიურ“-ის ტაკუმი, ის მაინც მნიშვნელოვანი ფიგურაა ისტორიაში. სწორედ კაიტო ეხმარება უტას, რომ იპოვოს წონასწორობა, როგორც ქიურ აიდოლმა და შთააგონებს მას, რომ სიმღერა გააგრძელოს მისი პრიქიურ-ის პერსონის მიღმა. სწორედ კაიტოს საუკეთესო მეგობარი ხდება ბოროტმოქმედი მისი შურის გამო. ორმოცდამეორე ეპიზოდში ის, ძლიერი ემოციების გამო, ქიურ ქონექთ-ადაც კი გარდაიქმნება. მაგრამ საბოლოოდ, ქიურ ქონექთ მხოლოდ ამ ერთ ეპიზოდში ჩნდება. როდესაც სერიალი სრულდება, კაიტო მთლიანად ტოვებს იაპონიას და ჩვენ ვერ ვხედავთ არანაირ მტკიცებულებას იმისა, რომ მას და უტას რაიმე სახის ურთიერთობა ჰქონდათ, მეგობრული თუ სხვა. მას განკარგვად პერსონაჟად ექცევიან. ეს არ ნიშნავს, რომ ის შემდეგი ქიურ ვინგ ან ბლექ პეპერი უნდა გამხდარიყო. მაგრამ მისი გაფლანგული როლი სიმბოლურად გამოხატავს, თუ როგორ ეპყრობა „შენ და აიდოლი პრიქიურ♪“ თავის სიუჟეტურ მომენტებსა და პერსონაჟებს ბოლომდე: თითქოს მისი აუდიტორია არ არის საკმარისად გამჭრიახი, რომ გააცნობიეროს, რომ მათ ზემოდან უყურებენ. ბავშვები, თუნდაც იმ ასაკის, რომლისთვისაც პრიქიურ-ის ფრენჩაიზი განკუთვნილია, არ არიან სულელები. მათ შეუძლიათ ამოიცნონ, როდის თამაშობს მხატვრული ნაწარმოები მათი ყურადღების დიაპაზონსა და ინტელექტთან დაუდევრად. და სამწუხაროდ, „შენ და აიდოლი პრიქიურ♪“ ამ ხაფანგში არაერთხელ ვარდება მისი მთელი სერიების განმავლობაში და კონკრეტულად ამ ბოლო სეზონში. ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს სერიალი არასოდეს ერთვება ნამდვილად თავის თემებსა და საგანში, არამედ უპირატესობას ანიჭებს ხალისიანი ისტორიის წარდგენას, რომელიც არ აღწევს იმ სიღრმეს, რაც საჭიროა. როგორც ამ ფრენჩაიზის ამ ნაწილის შემთხვევაში ყოველთვის იყო, მას ნამდვილად აქვს კარგი მასალა სამუშაოდ. მერორონის პერსონაჟი და სიუჟეტური ხაზი რჩება სერიალის საუკეთესო ნაწილად. მისი ფერიის ფორმა ერთადერთია ფერიებს შორის, რომელიც შავს შეიცავს (და მისი თემატური ფერი, როგორც ქიურ-ის, ასევე შავია), და ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი აღმოჩნდება სერიალის დასასრულს. მთელი სერიალის განმავლობაში, ქიურ-ები ებრძოდნენ სიბნელის ძალას, და მერორონი შინაგანად იგივეს აკეთებდა: მისი შური ყველას მიმართ, ვინც პურირუნთან დაახლოებას შეეცდებოდა, მისი ადრეული გამოჩენების განმსაზღვრელი იყო, და მისი თითქმის არაჯანსაღი მიჯაჭვულობა საყვარელი ადამიანისადმი უტასა და კაიტოს შორის ჩამოყალიბებული ზომიერი ურთიერთობისგან განსხვავდება. მიუხედავად იმისა, რომ პურირუნი სწავლობს სხვების მიღებას, განსაკუთრებით ნანას, მას მაინც აქვს შიგნით ის სიბნელე, რომლის დაძლევაც არ შეუძლია – და შესაძლოა არც სურს. და, როგორც ფინალი აჩვენებს, ეს ნორმალურია. დარკაინი, როგორც ირკვევა, პიკარაინის საპირისპირო მხარეა. თუ ეს უკანასკნელი კაცობრიობის ბრჭყვიალა ოცნებებისგან დაიბადა, დარკაინი მათი ღრმა სიბნელისა და გაურკვევლობისგან წარმოიშვა. ეს სიუჟეტური ხაზი უბრუნდება თანამედროვე კლასიკური ჯადოსნური გოგონების ისტორიების ბებიას, „პრიტი გარდიან სეილორ მუნ“-ს, კონკრეტულად კი დედოფალ ნეჰელენიას ციკლს. ისევე როგორც იმ სერიალში, მთავარი დასკვნა ის არის, რომ არაფერი შეიძლება იყოს სულ სინათლე ან სულ სიბნელე. საჭიროა ამ ორის ბალანსი, და მრავალი მცირე მომენტი ადასტურებს ამ ინტერპრეტაციას. კაზუმა, ალბათ, ყველაზე ძლიერი მტკიცებულებაა მერორონის გარდა; მისი სინათლე სიბნელემ შთანთქა, როდესაც მხოლოდ კაიტომ გაიარა აიდოლის აუდიცია. ის ისე დაიკარგა თავის მწუხარებაში, რომ ის რისხვად იქცა, რამაც მას საშუალება მისცა, კიდევ უფრო გაფუჭებულიყო დარკაინისა და ჩოკირაინის მიერ. მაგრამ კაიტოზე ასეთი ძლიერი ფიქსაციით, ის, მერორონის მსგავსად, რეალურად ეფინებოდა თავის სიყვარულს როგორც სიმღერის, ისე მეგობრის მიმართ; თუ ისინი მისთვის ასეთი ღრმად მნიშვნელოვანი არ იქნებოდნენ, ის არ იქნებოდა ასეთი დაუცველი – და მისი გამოსყიდვაც შეუძლებელი იქნებოდა. ნებისმიერ კლასიკურ ჯადოსნური გოგონას ისტორიაში, გამოსყიდვა ძირითადი კომპონენტია, მომენტი, როდესაც ჯადოსნურ გოგონას შეუძლია დაამტკიცოს, რომ სიყვარული და იმედი სიძულვილსა და სასოწარკვეთილებაზე ძლიერია. კაიტოს ქიურ ქონექთ-ად გარდაქმნა მნიშვნელოვანია, როგორც ამ დიდი ჟანრული ინტერპრეტაციის ნაწილი: კაიტო იყენებს თავის მსგავს ემოციებს – ტკივილს, სასოწარკვეთილებას – რომ სხვისთვის რამე გააკეთოს. მას სწყინს, რაც მის მეგობარს შეემთხვა, და სტკივა, რომ კაზუმა მას უბრალოდ გაუქრა, ნაცვლად იმისა, რომ თავისი გრძნობები აეხსნა. მაგრამ კაიტო გარედან ეძებს გამოსავალს და არა შიგნით. მისი მზადყოფნა, რომ ხელი გაუწოდოს და გაიგოს სხვისი ტკივილი, არ ამცირებს მის საკუთარ ტკივილს; ის ტვირთის გაზიარებას გვთავაზობს. სწორედ ამას აკეთებს ჯადოსნური გოგონა (ან ბიჭი). და აშკარად, „შენ და აიდოლი პრიქიურ♪“ ამას ნამდვილად აცნობიერებს, რაც კიდევ უფრო გამაღიზიანებელს ხდის იმ ფაქტს, რომ ის უარს ამბობს ამ თემასთან უფრო გაფართოებულ ან უფრო მნიშვნელოვან დონეზე ჩართვაზე. ჯადოსნური გოგონების ისტორიები სულაც არ უნდა იყოს ბნელი, მაგრამ ხშირად ისინი ასეთები არიან თავიანთი ბუნებით. ისინი ბავშვებს სთავაზობენ გზას, რომ გაუმკლავდნენ რთულ საკითხებს, როგორიცაა მეგობრის დაკარგვა ან ოცნებისკენ მიმავალ გზაზე დაბრკოლებების წინაშე დგომა, ან თუნდაც გარდაცვლილი ადამიანის დაკარგვა, და ხშირად გზავნილს საკუთარ თავში ძალის პოვნის შესახებ. „შენ და აიდოლი პრიქიურ♪“ ყველა ამ საკითხს ეხება, მაგრამ მუდმივად თავს იჩრდილავს, აშკარად სურს, რომ მხოლოდ მინიმუმი გააკეთოს თემების სრულად განვითარებისთვის.