„შერლოკი“ vs. „ელემენტარი“: CBS-ის სერიალის უპირატესობა BBC-ის პროექტთან შედარებით

BBC-ის „შერლოკი“ დღემდე ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო დეტექტიურ შოუდ ითვლება, თუმცა ამდენი წლის შემდეგ სიმართლე ისაა, რომ მისმა უდიდესმა კონკურენტმა გაცილებით უკეთ გაუძლო დროს. როგორც ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ლიტერატურული პერსონაჟი, შერლოკ ჰოლმსი და მისი მრავალი ისტორია კვლავ ადაპტირდება მედიის ყველა ტიპში, ხოლო 2010-იან წლებში მან დიდი წარმატება მოიპოვა ტელევიზიაში. 2010 წელს BBC-მ გამოუშვა სერიალი „შერლოკი“, შექმნილი მარკ გეტისისა და სტივენ მოფატის მიერ. „შერლოკმა“ დიდი დეტექტივი და მისი ამფსონები თანამედროვე ლონდონში გადმოიყვანა, მისი საქმეები თანამედროვე ტექნოლოგიებს, სოციალურ პრობლემებს და სხვა ასპექტებს მოარგო. „შერლოკმა“ დიდი წარმატება მოიპოვა, მას აქებდნენ მსახიობების შესრულებისთვის (განსაკუთრებით ბენედიქტ კამბერბეტჩისა და მარტინ ფრიმანის), თანამედროვე გარემოსა და საერთო ხარისხისთვის. სამწუხაროდ, „შერლოკი“ მეორე სეზონის შემდეგ ჩამოიშალა და სანამ ის გადარჩენას ცდილობდა, CBS-ზე მისი უდიდესი კონკურენტი, „ელემენტარი“, გამოვიდა, რომელმაც, ამდენი ხნის შემდეგ, „შერლოკზე“ ბევრად უკეთ გაუძლო დროს. რობერტ დოჰერტის მიერ შექმნილი „ელემენტარი“ ასევე შერლოკ ჰოლმსის თანამედროვე ინტერპრეტაციაა, მაგრამ რამდენიმე მნიშვნელოვანი ცვლილებით. „ელემენტარის“ სამყაროში შერლოკ ჰოლმსი (ჯონი ლი მილერი) ლონდონში დისკრედიტირებულია და რეაბილიტაციას გადის ნარკოტიკულ დამოკიდებულებასთან დაკავშირებული პრობლემების სამკურნალოდ. ჰოლმსი მანჰეტენზე გადადის, მაგრამ მამამისი აიძულებს მას, იცხოვროს ფხიზელ კომპანიონთან ერთად. ეს კომპანიონი ექიმი ჯოან უოტსონია (ლუსი ლიუ), რომელიც ოდესღაც წარმატებული ქირურგი იყო, სანამ პაციენტს არ დაკარგავდა. უოტსონი ხდება არა მხოლოდ ჰოლმსის ფხიზელი კომპანიონი, არამედ მისი მოსწავლე და პროფესიონალი პარტნიორი, რადგან ის ახლავს მას მრავალ საქმეში და ბევრს სწავლობს მისგან და მისი უნიკალური დეტექტიური უნარებიდან. „ელემენტარი“ შვიდი სეზონის განმავლობაში გადიოდა და, „შერლოკისგან“ განსხვავებით, დასაწყისიდან ბოლომდე სტაბილურად კარგი იყო. „ელემენტარი“ ფოკუსირებული იყო მთავარი პერსონაჟების განვითარებაზე და წარმოადგინა უფრო რეალისტური და გასაგები ჰოლმსი, რომელიც ებრძოდა ტრავმასა და ნარკოტიკულ დამოკიდებულებას. „ელემენტარის“ ჰოლმსი სწავლობდა თავის შეცდომებზე და ვითარდებოდა, მაშინ როცა „შერლოკის“ ვერსია უცვლელი დარჩა (და ზოგჯერ უარესდებოდა კიდეც). უოტსონი ასევე ძალიან კარგად განვითარებული პერსონაჟი იყო „ელემენტარში“, რადგან მას ჰქონდა საკუთარი ისტორია, გარდა ჰოლმსის პარტნიორობისა, მაშინ როცა „შერლოკმა“ უოტსონი ჰოლმსის გვერდით არსებულ როლამდე დაიყვანა (მისი ქორწინებაც კი ამ როლის ნაწილად აქცია). ეს იყო მთავარი მიზეზი იმისა, რომ „ელემენტარი“ დასრულებიდან წლების შემდეგაც დიდებულად რჩება, მაშინ როცა „შერლოკის“ ხარვეზები მხოლოდ უარესდება. „ელემენტარის“ ფოკუსირება პერსონაჟების განვითარებაზე, ვიდრე ყოველ ეპიზოდში ახალ საიდუმლოზე, იყო მისი წარმატებისა და გამძლეობის გასაღები. ეს განპირობებული იყო შოუს პროცედურული ფორმატით, რომელსაც „შერლოკზე“ მეტი ეპიზოდი ჰქონდა, რაც საშუალებას აძლევდა მას, უფრო ღრმად ჩასულიყო პერსონაჟების ისტორიებში და მათ მიერ განხილულ საქმეებში. „ელემენტარს“ ასევე ჰქონდა მკაფიო მიზანი თავიდანვე, რისი წყალობითაც ჰოლმსისა და უოტსონის ისტორიებმა მიიღო სათანადო დასკვნები, რომლებიც არ იყო ხელოვნური, რადგან შოუ ფრთხილად მიდიოდა მათკენ. „ელემენტარი“ „შერლოკზე“ უკეთ იყო განვითარებული, მაგრამ არის ერთი რამ, რაშიც BBC-ის შოუ წარმატებული იყო. მისი იმედგამაცრუებელი ბოლო ორი სეზონის მიუხედავად, „შერლოკს“ აქვს თავისი ძლიერი მხარეები „ელემენტარის“ მიმართ. კინემატოგრაფიული სტილისა და ჰოლმსის დედუქციის პროცესის წარმოჩენის გარდა, „შერლოკი“ უფრო თამამ ნაბიჯებს დგამდა, ვიდრე „ელემენტარი“, გამოირჩეოდა თავისი ინტენსიური, დაძაბული და რთული საქმეებით. „შერლოკმა“ უფრო დიდი რისკები აიღო, ვიდრე „ელემენტარიმ“, თუმცა უნდა ითქვას, რომ ყველა მათგანმა არ მოუტანა სარგებელი შოუს. გადაწყვეტილებები, როგორიცაა ჯიმ მორიარტის (ენდრიუ სკოტი) წარდგენა და რაიხენბახის ჩანჩქერის საკუთარი ვერსია, არის „შერლოკის“ სარისკო გადაწყვეტილებების მაგალითები, რომლებმაც წარმატებას მიაღწიეს, მაგრამ სხვებმა, როგორიცაა ჰოლმსის სიკვდილის გაყალბების არ ახსნა და მესამე ჰოლმსის და-ძმის შემოყვანა, მხოლოდ ჩაძირეს შოუ. თუმცა, „შერლოკის“ უფრო ინტენსიური საქმეებისა და სარისკო ისტორიების მიუხედავად, „ელემენტარი“ მაინც გამარჯვებულია, უკეთესი მემკვიდრეობით, მისი თანმიმდევრული ხარისხის, უფრო მკაფიო გეგმისა და პერსონაჟების უკეთესი განვითარების წყალობით.