ამანდა მ. კასტრო არის Collider-ის ქსელური ტელევიზიის მწერალი და ნიუ-იორკში მოღვაწე ჟურნალისტი, რომლის ნამუშევრებიც გამოქვეყნებულა Newsweek-ში, სადაც ის Live Blog-ის რედაქტორად მუშაობს, და The U.S. Sun-ში, სადაც ადრე უფროსი მომხმარებლის რეპორტიორი იყო. ის სპეციალიზებულია ქსელური ტელევიზიის გაშუქებაში, აანალიზებს ხანგრძლივ პროცედურულ ჰიტებსა და ამბიციურ ახალ დრამებს სამაუწყებლო ტელევიზიაში. Collider-ში ამანდა იკვლევს პერსონაჟთა განვითარებას, სიუჟეტის ტენდენციებს და ქსელური სერიალების კულტურულ გავლენას, რომლებიც მაყურებელს ყოველ კვირას ეკრანთან აბრუნებს. პუერტო-რიკოში დაბადებული და გაზრდილი ამანდა ორენოვანია და დაამთავრა ნიუ-ჰეივენის უნივერსიტეტი კომუნიკაციის, კინოსა და მედიის კვლევების მიმართულებით. არსებობს სამეცნიერო ფანტასტიკის ძალიან სპეციფიკური „ნარჩენი“, რომელსაც „Silo“ ტოვებს. ეს ნამდვილად ეხება იმის სურვილს, რომ უყუროთ რაიმე სხვას, რაც გაიძულებთ იცხოვროთ იმ არაკომფორტულ მდგომარეობაში, სამყაროში, სადაც ყველა (მთავრობის ჩათვლით) იტყუება, და ეს ცნობისმოყვარეობა საშიშია, რადგან შესაძლოა აღმოაჩინოთ სიმართლე, რომელიც სხვებმა შეგნებული მოტყუებით დაგიმალეს. თუ ეს „ქავილი“ უნდა დაკმაყოფილდეს „Silo“-ს დაბრუნების მოლოდინში, „Fallout“ ამას ბევრად უკეთ აკეთებს, ვიდრე თავიდან ჩანს; „Fallout“-ის ნათელი ფერებისა და კომიკური შფოთვის მიღმა, არის იგივე თემატური მასალა, რომელიც ასე დამაჯერებლად იყო წარმოდგენილი „Silo“-ში და რომელიც დაგეხმარებათ წყალზე თავის შენარჩუნებაში, სანამ „Silo“ დაბრუნდება. Prime Video-ს „Fallout“ ვითარდება 200 წელზე მეტი ხნის შემდეგ, რაც ბირთვულმა ომმა გაანადგურა სამყარო, როგორც ჩვენ ვიცნობთ. ზოგიერთმა ადამიანმა გადარჩა ზედაპირზე. სხვები მიწისქვეშა სარდაფებში იყვნენ ჩაკეტილები, სადაც თაობები იზრდებოდნენ იმ რწმენით, რომ ისინი კაცობრიობის ბოლო, საუკეთესო იმედი იყვნენ. ეს რწმენა, რა თქმა უნდა, ტყუილია. შოუ მიჰყვება ლუსი მაკლინს (ელა პურნელი), უიმედოდ ოპტიმისტურ სარდაფის მაცხოვრებელს, რომელიც გაიზარდა თავაზიანობით, წესებით და იმ იდეით, რომ სარდაფის სისტემა ხალხის დასაცავად არსებობს. როდესაც მამამისი გაიტაცეს, ლუსი იძულებულია დატოვოს ეს კონტროლირებადი გარემო და შევიდეს უდაბნოში, რომელსაც არ აინტერესებს, რამდენად კარგად იცავდა ის პროტოკოლს. ეს ძირითადი წყობა „Silo“-ს ფანებისთვის ზედმეტად ნაცნობი იქნება, და ეს შემთხვევითი არ არის. „Silo“-ს მსგავსად, „Fallout“ შეპყრობილია იმით, თუ როგორ ინარჩუნებენ საზოგადოებები კონტროლს აპოკალიფსის დასრულებიდან დიდი ხნის შემდეგ, და რამდენი ინფორმაცია უნდა წაშალოთ, რათა ადამიანები მორჩილნი იყვნენ. ტონალურ დონეზე, „Silo“ და „Fallout“ უფრო განსხვავებულად ვერ გამოიყურებოდნენ. „Silo“ დამუნჯებული, პირქუში და განზრახ ნელია, ხოლო „Fallout“ ფერადი, ქაოტური და ხშირად სასაცილოა, მაგრამ სტრუქტურულად, ისინი თითქმის ბიძაშვილები არიან. ორივე შოუ იწყება დალუქულ მიწისქვეშა სამყაროებში, სადაც მაცხოვრებლებს ასწავლიან ისტორიის ფრთხილად რედაქტირებულ ვერსიას. „Silo“-ში გარესამყარო სასიკვდილოდ არის წარმოჩენილი, ხოლო „Fallout“-ში სარდაფის მაცხოვრებლებს ეუბნებიან, რომ ისინი ცივილიზაციის უწმინდეს ფორმას წარმოადგენენ. ორივე შემთხვევაში, სახლიდან წასვლა ნიშნავს იმის აღმოჩენას, რომ სიმართლე ბევრად უფრო რთული – და ბევრად უფრო დამღუპველია – ვიდრე ნებისმიერი ძალაუფლებაში მყოფი მზად იყო ეღიარებინა. ლუსის განვითარება იმეორებს ჟულიეტ ნიკოლსის (რებეკა ფერგიუსონი) განვითარებას ისე, რომ ეს განზრახული ჩანს, მაგრამ არ არის მიბაძვითი. არცერთი პერსონაჟი არ იწყება როგორც რევოლუციონერი. პირიქით, ისინი წესების დამცველები, პრობლემების გადამწყვეტები და ადამიანები არიან, რომლებსაც, ყოველ შემთხვევაში თავიდან, სჯერათ, რომ სისტემები არსებობს მიზეზის გამო. ამ რწმენის ნელ-ნელა შერყევის ყურება არის ის ძრავა, რომელიც ორივე შოუს ამოძრავებს. ყველაზე შემაშფოთებელი იდეა სერიალში საბოლოოდ ცენტრალურ ადგილს იკავებს. „Fallout“-ის ყველაზე მარტივი შეცდომაა იმის ვარაუდი, რომ ეს „მსუბუქი“ სამეცნიერო ფანტასტიკაა. არ არის; ის უბრალოდ უფრო უწესრიგოდ წარმოაჩენს თავის იდეებს. იქ, სადაც „Silo“ თავის კომენტარს სიჩუმისა და ბიუროკრატიის ქვეშ მალავს, „Fallout“ თავის კრიტიკას რეტრო-ფუტურიზმსა და ძალადობაში ახვევს. კორპორაციული სიხარბე, ხელოვნურად შექმნილი მორალი და ინსტიტუციური გახრწნა – ეს ყველაფერი წინა პლანზეა – უბრალოდ გაფილტრული რადიაციული უდაბნოებითა და აბსურდული მეორეხარისხოვანი პერსონაჟებით. უოლტონ გოგინსის კუპერ ჰოვარდი, ყოფილი მსახიობი, რომელიც ღულ მონადირედ იქცა, შესანიშნავად განასახიერებს ამ კონტრასტს. ის სასაცილოა ისე, რომ გტკივა, ცინიკურია სიცარიელის გარეშე და ღრმად არის დაკავშირებული სამყაროსთან, სანამ ის დასრულდებოდა. მისი მეშვეობით, „Fallout“ მტკივნეულად ნათელს ხდის, რომ აპოკალიფსმა არ შექმნა ეს ძალაუფლების სტრუქტურები – მან უბრალოდ გააყინა ისინი ადგილზე. ორი სეზონით ხელმისაწვდომი, „Fallout“ ნამდვილად დამაკმაყოფილებელი საყურებელია. ის თანდათანობით ამხელს საიდუმლოებებს, თავდაჯერებულად აშენებს თავის სამყაროს და არ ჩქარობს ემოციურ დაშლებს მხოლოდ სანახაობრივი მომენტების მისაღწევად. „Silo“-ს მსგავსად, ეს არის შოუ, რომელსაც ესმის კონტროლირებადი ინფორმაციის მიმზიდველობა – ვის აქვს ის, ვის არა, და რა ხდება, როდესაც არასწორი ადამიანი სწორ კითხვებს იწყებს. განსხვავება ისაა, რომ „Fallout“ საბოლოოდ გასცდება თავის ბუნკერებს, აფართოებს თავის მასშტაბებს ისე, რასაც „Silo“ შეგნებულად ერიდება, რაც მას ნაკლებად ჰგავს წნევის სარქველს: საკმარისად ნაცნობი „ქავილის“ დასაკმაყოფილებლად, საკმარისად განსხვავებული იმისთვის, რომ არ იყოს ზედმეტი. თუ „Silo“-მ თავისი ატმოსფეროთი, შეთქმულებებით და ხელისუფლების ნელი დემონტაჟით მიგიზიდათ, „Fallout“ ადვილად რეკომენდირებული სერიალია. ეს იმის მტკიცებულებაა, რომ პოსტაპოკალიფსური სამეცნიერო ფანტასტიკა ყოველთვის ერთნაირად არ უნდა გამოიყურებოდეს.